سنگ صبور

2006-06-08T03:30:00.000-07:00

این وبلاگ دیگر به‌روز نمی‌شود. تا کی؟‌ نمی‌دانم. شاید زود و شاید هم دیر.

نوبت من هم به سر رسید

2006-06-04T17:37:00.000-07:00

خیلی وقت است که نسبت همه‌ی اتفاقات و جریانات زندگی‌م مشکوکم. به نظرم می‌آید همه‌ی‌ آن‌چه تا به امروز خوانده‌م ودیده‌م دورغ بوده‌ست. درست همان وقت که حس می‌کنم چیزی فهمیده‌م، همه‌ چیز وارونه جلوه می‌کند. احساس می‌کنم، کم خوانده‌ام و کم‌تر فهمیده‌ام. شدیداً دچار سرگیجه شده‌م.
چند وقت پیش که نگاهی به نوشته‌های این‌جا انداختم؛ به نظرم همه‌ش مسخره آمد. تلاش احمقانه‌ای برای بودن. به نظرم به‌تر است لال شوم، شاید این‌ طور حقیقت بیش‌تر معلوم شود. خواننده هم که دیگر ندارم. به هر حال تصمیم گرفتم این وبلاگ را پاک کنم. سه روز دیگر این وبلاگ پاک می‌شود. تا آن روز هر چی از خضعبلات این وبلاگ خواستید بردارید. بعد هم می‌توانید از آدرس و اسم‌ش استفاده کنید، مفت چنگ‌تان.
سر آخر این‌که باز هم ازهاله‌ی عزیز که قالب را برایم درست کرده‌بود، سپاس‌گزاری کنم
بالاخره من هم کاسه صبرم لبریز شد...

2006-05-30T21:54:00.000-07:00

وقتی ارزش‌ها به هرز می‌روند

وقتی آرمان‌ها پیش از حصول سربریده بر خاک افتند

آن‌گاه که صورت جای معنا را گیرد

در دل‌ها به جست‌وجوی ایمان چه می‌کوشی؟

تباهی آغاز یافته‌است

باید بگریزیم

باید که به عزلت‌گاه خود بگریزیم

دیگر این‌جا نه فریادی هست و نه فریاد رسی

تنها صدای هوهو باد است

و زنجموره‌ای که در باد گم می‌شود

خرداد 85

http://kuy.blogfa.com

آن‌ها حقوق صنفی‌شان را می‌خواهند.

2006-05-26T08:58:00.000-07:00

اینجا نه انقلابی شکل گرفته‌است و نه تحول سیاسی‌ای در جریان است. محل شکل‌گیری اعتراض‌ها دانشگاه است و نه خیابان و نه میدان جنگ. دانشگاه چاله‌میدان نیست و کوی، میدان جنگ نیست که به آن حمله می‌کنید. دانشجویان معترض شورشی نیستند. لمپن نیستند و بی‌جهت داغ نمی‌کنند. آن‌ها حقوق صنفی‌شان را می‌خواهند و نه چیزی بیش‌تر. حقوقی که تا به امروز برآورده نشده‌است.
این‌جا نه فتنه‌ای شکل گرفته‌است و نه توطئه‌ای پرداخته‌ شده‌است. برعکس آن‌چه شما فکر می‌کنید؛ این دانشجویان هستند که به قانون‌شکنی معترضند. انقدر این قانون‌شکنی‌ها زیاد شده‌اند که اگر بخواهم بنویسم یک کتابچه می‌شود. اما با این حال نگاهی به نطفه‌ی شکل‌گیری اعتراض‌های اخیر بیاندازید:
در دانشگاه پلی‌تکنیک، بسیج و نهاد رهبری در تریبون‌ها و برنامه‌های انجمن اسلامی اخلال ایجاد می‌کنند. مسئولین اجازه‌ی برگزاری انتخابات آزاد به انجمن اسلامی نمی‌دهند و در عوض مدام اعضای انجمن و دیگر فعالان دانشجویی را به کمیته‌ی انضباطی احضار می‌کنند. چرا؟
در علامه هیئت علمی به بهانه‌های مختلف تصفیه می‌شود، رئیس دانشگاه پاسخ‌گو نبوده و نیست. در جواب یا طفره می‌رود و یا لاپوشانی می کند. برنامه‌های دانشجویی مجوز نمی‌گیرند و اگر مجوز هم بگیرند با کارشکنی مسئولین و بسیج مواجه می‌شوند و در عوض، فعالان دانشجویی به کمیته انضباطی احضار می‌شوند. چرا؟
در دانشگاه تهران، انتخابات انجمن اسلامی بسته برگزار شده‌است و بعضاً اعضای جدید انجمن اسلامی، اعضای سابق بسیج بوده‌اند. یک دانشجو اخراج شده‌است. در پی لغو مجوز یک برنامه‌ی دانشجویی 18 نفر به کمیته انضباطی احضار شده‌اند. اساتید حقوق به زشت‌ترین شکل ممکن، رسماً اخراج شده‌اند. و در عوض به کوی حمله شده‌است و عده‌ای بازداشت شده‌اند و عده‌ای هم روانه‌ی بیمارستان شده‌اند. چرا؟
فضای دانشگاه در همه‌ی دانشگاه‌ها به شدت امنیتی است. کارت‌بینی، کارت‌قاپی و پرونده‌سازی شغل جدید مأموران حراست شده‌است. نشریه‌ها به سختی مجوز می‌گیرند و به سادگی تعطیل می‌شوند. در خواجه‌نصیر و علم‌وصنعت، مدیر مسئول نشریه‌های دانشجویی تعلیق خورده‌اند. مأموران حراست، رسماً از طرف سپاه‌پاسداران انتخاب می‌شوند و وقتی این مسئله در نشریه‌ای در پلی‌تکنیک( اوایل سال تحصیلی) مطرح می‌شود، سپاه شکایت می‌کند. در دانشگاه تهران یکی از مأموران حراست که مقابل نیروهای لباس شخصی ایستاده‌است؛ دزدیده شده و بعد از یک ماه شکنجه با حکم اخراج‌ش آزاد شده‌است.
باز هم بگویم؟ این‌ها فقط بخشی از قانون‌شکنی‌ها است. دانشجویان به این مسائل معترضند. اما به هیچ کدام از مطالبات به حق‌شان، پاسخی نیامده‌است. آن‌ها دچار توهم انقلاب نشده‌اند. نمی‌خواهند نظام را تغییر دهند و... فقط خواسته‌های صنفی‌شان را می‌خواهند. اگر شعارهای سیاسی در تجمع‌های دانشجویی مطرح می‌شود، فقط از این رو است که آن‌ها می‌دانند ریشه‌ی همه‌ی مسائل به هم می‌رسد. نگاهی به روند پرونده‌ی هسته‌ای ایران نشان می‌دهد. جالب است که هر وقت، اعتراض‌ها شدت می‌گیرند، نتایج مسالمت‌آمیز در پرونده‌ی ایران دارند و اساساً روند پیش‌رفت این پرونده را شتابنده می‌کنند. چرا؟ آیا این موضوع بیش‌تر از یک بازی مطبوعاتی است؟

به هر رو با همه‌ی تفاسیر معلوم است که دانشگاه و حاکمیت، دانشجویان را ناخواسته وارد یک جنگ روانی کرده‌اند. جنگی نابرابر که همه‌ی ابزار دست آن‌هاست. دانشجویان از جان‌شان مایه گذاشته‌اند. آن‌هایی که حرف از شعارهای تند می‌زنید؛ ضمن این‌که به یقین می‌گویم این شعارهای لمپنی ساخته‌ی دانشجویان نیست و به کل لمپنیزم با توجه به اتفاقات از این دست، از طرف خود حاکمیت تزریق می‌شود. با این حال توجه کنید که این رئیس پلیس کشور است که اول به یکی از دانشجویان می‌گوید" مادر فلان" و این رئیس پلیس است که می‌گوید:" در تبریز دویست هزار نفر نتوانستند غلطی بکنند، شما که بچه‌اید." سنگ‌پرانی اول از طرف نیروهای پلیس شروع شده‌است و نه دانشجویان و این نیروهای پلیس بوده‌اند که انصار را تحریک به حمله کرده‌اند و این نیروهای پلیس هستند که عوض حفاظت از دانشجویان، از انصار حمایت کرده‌اند.

فتنه کجا شکل می‌گیرد؟ وزیر علوم گفته‌است انقلاب فرهنگی دوباره در راه است. چرا؟ مگر انقلابی شده‌است که حالا انقلاب فرهنگی شود؟ از کی تا به حال فاشیست‌ها انقلاب کرده‌اند؟ چرا، روزنامه‌هایی که جزئی‌ترین اخبار دانشگاه از جمله حضور بادام‌چیان در دانشگاه را مخابره می‌کردند، حالا باید لال شوند؟ چرا دستور بایکوت خبری داده‌اند؟

فعلاً عده‌ای از بازداشتی‌های کوی آزاد شده‌اند و عده‌ای دیگر هم در حال آزاد شدن هستند. هر چند این خواسته هیچ ربطی به خواسته‌های اولیه دانشجویان ندارد. اما جای امیدواری است که مسئولان عاقلانه‌تر عمل کنند.

اخبار کوی را در این وبلاگ پی‌گیری کنید:

http://kuy.blogfa.com
در مورد تبریز هم فعلاً حرفی نمی‌زنم. این موضوع خیلی مشکوک است. به خصوص فعالیت آزادانه‌ی پان‌تورکیست‌ها.

2006-05-23T22:12:00.000-07:00

چیزی نمی‌گویم. زبانم بند آمده و دچار لرزه‌ی عصبی شده‌ام.
فقط این لینک:
http://www.beyade67.blogfa.com/
امیدوارم کمی لااقل غلو کرده‌باشد.

2006-05-23T22:11:00.000-07:00

2006-05-22T21:14:00.000-07:00

Hey you don’t help them to bury the light
Don’t give in without a fight.

Pink Floyd, the wall, hey you

دیگر برایم مهم نیست. هر حرفی می‌خواهی بزن. می‌گذارم، بقیه‌تان هم هر چی می‌خواهید بگویید. آن‌قدر خنگ نیستم که بعد از این همه مدت نفهمم اطرافم چه خبر است و شماها کی هستید و چه کاره‌اید. به نظرم شماها خیلی کوتوله‌‌تر از احمدی‌نژادید. و گرنه این طوری رنگ عوض نمی‌کردید.
خیلی ساده است که از کنار همه‌ی رفقای قدیمی‌‌تان یا حالا آن‌ها که اصلاً رفیق‌تان هم نبودند بگذرید و بگویید حق‌ش بود. نمی‌کرد تا نمی‌دید. می‌خواهم از مخاطبین این وبلاگ بپرسم، گفتن این حرف" که فلانی را با یک فرایند دموکراتیک اخراج کرده‌اند" یعنی چی؟ کجای منطق آمده‌است که از یک فرایند و گزاره‌ی درست به گزاره‌ی غلط برسیم؟
دوست عزیزی که فریاد می‌زدی دموکراسی‌خواه هستی و الآن می‌گویی مردم لیاقت‌ش را ندارند. خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، دیگر خفه شو. نگذار بقیه هم بفهمند چه قدر ترسو و احمقی. حضور بین چند دانشجو و شعار دادن بین‌شان، آن‌قدر هزینه ندارد که همه‌ هویت و حرف‌هایت را زیر سؤال ببری.
نه آقا جان من از اول هم قاطی شما نبوده‌ام. هنوز انقدر احمق نشده‌ام که فکر کنم با زد و بندهای شماها دموکراسی به دست می‌آید. نمی‌دانم تا کجا باید به‌تان فرو شود که حالی‌تان شود؟ البته می‌دانم، شما هیچ وقت جلو نیستید که به‌تان فرو شود. این ما هستیم که هر بار باید از کون خودمان به حلوا بدهیم تا حلوایش را تو و امثال تو کوفت کنند.
دلم برایتان می‌سوزد، دیگر این مشارکت گه چی دارد که هنوز به‌ش چسبیده‌اید؟ آشغال‌تر از مؤتلفه نبود باش ببندند؟ زد و بند هم حدی دارد. کم مانده‌است که دیگر با مصباح ببندند تا از کون حاکمیت بلیسند.
این را هم بگویم تا سر دلم نماند. آره، آقا جان! من رأی ندادم. تحریم کردم. در همه‌ی برنامه‌ی تحریم انتخابات هم بودم. در دایره چرخیدم و شعار دادم. شعر خواندم. دست زدم. پا کوبیدم. اما زود از دایره درآمدم. توجه کن! من از دایره درآمدم. بیرون‌م نکردند اما مشارکت شما را بیرون کرد. شاید یک ماه بعد بود که فراخوان‌های تحکیم را دیگر امضا نکردم. اما باز هم اگر آن انتخابات مسخره را برگزار کنند رأی نمی‌دهم. به نظرم هویت انسانی که من ندارم و امثال تو فقط حرف‌ش را می‌زنند؛ ارزش‌ش بیش‌تر از این‌ها باشد. فقط این بار تحریم نمی‌کنم و دنبال تحکیم نمی‌افتم.

مهرورزی دوآتشه

2006-05-10T08:40:00.000-07:00

قاصدک هان چه خبر آوردی؟

و ز کجا و ز که خبر آوردی؟

گرد بام و در من بی‌ثمر می‌گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری

نه ز دیار و دیاری- باری

برو آن‌جا که تو را منتظرند

برو آن‌جا که بود چشمی و گوشی با کس

قاصدک!

در دل من همه کورند و کرند

...

م. امید

این روزها دانشگاه که می‌روم انگار سرب تو حلق‌م می‌ریزند. شدیداً احساس خفقان می‌کنم. حتی بیش‌تر از روزهای اوج آلودگی هوا. آن زمان در آن هوای گند هم حاضر بودیم گلوی‌مان را پاره کنیم. اما الآن؟ آدم در هوای گرم احساس خفگی می‌کند و انگار در گه و باتلاق فرو می‌رود.
دم در کارت نگاه می‌کنند. فکر می‌کنم حتماً خبری شده، اما هیچ اتفاقی نیافتاده. فقط دوست دارند کارت ببینند. تا دانشجویان خاطی را راه ندهند؟! از در دانشکده تو می‌روم. کاری ندارم. فقط می‌خواهم نشریه‌شان را ببینم. روی صفحه‌ی اول بزرگ نوشته‌ شده‌است "رامین جهان‌بگلو را آزاد کنید." صفحه‌ی بعدی خبر تعلیق دانشجویان شریف و خودکشی یکی‌شان و سرآخر خبر حکم اخراج پیمان عارف و مهدی امینی‌زاده. همه‌ش دو هفته گذشته و انقدر حکم. تازه شنبه می‌خواهند حکم بقیه‌ی دانشجویان شریف را بدهند. هنوز از بازداشت‌شده‌های اول مه خبر ندارم. می‌ترسم از کسی بپرسم. این روزها همه‌ی این تیپ حرف‌ها در گوشی شده‌است. هر سؤالی هزار تا انگ و حرف پشت‌ش است.
هیچ کسی حاضر نیست کاری کند. موج مهرورزی همه را زمین‌گیر کرده‌. همه دست به عصا شده‌اند. حق هم دارند. دولت کریمه چه کاری که نکرده؟ تعلیق زده، بازداشت کرده، حبس زده، استاد اخراج کرده، تشکل‌های دانشجویی را به هم زده، هیئت علمی هم که دارد تصفیه می‌شود. هر کاری رقص مرگ است، قبول دارم. اما بالاخره این شتری است که در خانه‌ی همه می‌خوابد. موج دستگیری که بیافتد همه را می‌گیرند.
نمی‌دانم چه کار می‌شود کرد و چه کار باید کرد. دیگر همه‌ی نهادهای دانشجویی به دست غیردانشجوها افتاده‌اند. فقط چند انجمن‌اسلامی مانده‌اند که بعید می‌دانم تا سال‌های بعد دوام بیآورند. اقدام غیرقانونی هم که فقط برای رؤسا مجاز است. می‌توانند غیرقانونی استاد اخراج کنند، هیئت علمی را گسترش دهند، دانشجو اخراج کنند، تعلیق بزنند. رئیس عوض کنند و...

چه می‌شود کرد؟

پی‌نوشت:

لطفاً یکی عوض من این‌جا رو پینگ کنه.

روز جهانی کارگر

2006-04-30T12:43:00.000-07:00

" امروز ما را محاکمه می‌کنید، اما بدانید که اگر روزی به خاک این مملکت تجاوز شود، این ما هستیم که سینه سپر خواهیم کرد."
این جمله را گمان کنم یکی از اعضای دسته‌ی پنجاه‌وسه نفر گفته‌بود و امروز وصف حال همه‌ی کارگران است. آن‌ها بار دیگر شأن و منزلت می‌یابند تا در مرزهای ایران با دشمن واقعی یا خیالی بجنگند و همه‌ی کارهای دولت را لاپوشانی کنند.

فردا روز جهانی کارگر است. البته باید خوب دقت کنید که روز جهانی کارگر است نه کار و کارگر. دلیل این که می‌گویم کارگر نه کار و کارگر، این است که اول مه کارخانه‌ها تعطیل شد و همه اعتصاب کردند. اما چرا دیگران اصرار دارند این روز را کار و کارگر بنامند، علت را باید در پس‌مایه‌ی تفکرات خیرخواهانه‌شان جست‌وجو کرد.

فردا روزی است که اگر سال‌های گذشته ، یعنی تا همین پارسال حرفی ازش به زبان می‌آوردی بعید نبود که بگیرند و به چهار میخ‌ت بکشند، چه رسد به این‌که اعتراض و اعتصاب کارگری شکل بگیرد.
یادم نمی‌رود پارسال چه‌قدر این چپ‌های دانشجو این در و آن در زدند تا مراسم اول مه برگزار کنند، بعد هم بسیج و انجمن دانشکده حقوق دانشگاه تهران چه‌قدر موش وسط برنامه‌شان دواندند.
اما دولت کریمه همه‌ی معادله‌ها را به هم زد. با عمل‌کرد فاشیستی احمدی‌نژاد، دیگر برگزاری راه‌پیمایی در اول مه خیلی تعجب‌آور نیست. وقتی احمدی‌نژاد در آغاز دوره‌ش چندین ایسم را غیرقانونی اعلام کرد، در آن میان اسمی از مارکسیسم و کمونیسم نبود، در حالی که جنبش‌ها و افکار یواشی مثل فمنیسم و سکولاریسم ممنوعه شدند. این به طور ضمنی نشان‌دهنده‌ی آزادی خشونت از طرف دولت احمدی‌نژاد است. اما نه خشونت برای همه بلکه برای ارگان نظامی دولتی تا فاشیسم را با نام سوسیالیسم ایدئولوژیک پیاده کنند.
آن‌ها که ماتریالیسم دیالکتیک می‌دانند، معتقدند فاشیسم آخرین حربه‌ی سرمایه‌داری است. هر چند این گفتار خیلی به واقعیت عینی نزدیک است. خصوصاً با توجه به برخورد دولت به نیروهای معترض نمود می‌یابد. با این حال دیالکتیک مبارزه با گفتار جزم‌اندیشانه‌ی سابق هیچ راهی به آینده نمی‌برد.

با همه‌ی این حرف‌ها من وقتی تابلوی بزرگ راه‌پیمایی کارگران را دیدم، سخت تعجب کردم. بعد هم به خودم لرزیدم. یک لرزه‌ی جنون‌آمیز از خنده و ترس. آره ترس. ترس از پرولتاریا. وقتی که دوباره به خیابان بیاید هیچ بعید نیست اول مه دیگری شکل گیرد. فقط فرق‌ش این است که دیگر امپریالیسم و فاشیسمی نیست که تمام آرمان پرولتاری را در یک روز به سرش بکوبد و هیچ بلشویکی نمی‌تواند داعیه‌ی رهبری خلق را داشته‌باشد. یک نیروی آنارشیستی توده‌ای همه چیز را در هم می‌شکند.

اما بر این ویرانه چه کسی حاکم است؟ این حرف‌ها فقط یک طنز مسخره‌ست. نیروی کارگر هیچ گاه به مانند رهبران حزبی از موقعیت و توان خود دچار توهم نمی‌شود. همین فروردین امسال بود که کارگران نساجی کاشان جاده‌ی تهران- کاشان را بستند و 15 ماه حقوق معوقه‌شان را خواستار شدند. اما هیچ جوابی نیامد. آن‌ها یک بار دیگر در شهریور 84 از کاشان به تهران آمدند و جلو مجلس تحصن کردند، اما دولت به هیچ وجه پاسخگو نبود. اعتصاب اتوبوس‌رانی را که همه می‌دانند. وضعیت قراردادهای موقت افتضاح است. کارگران ساختمان تقریباً برده‌وار زندگی می‌کنند. اما به هیچ وجه حرکتی قهرآمیز نخواهند کرد. فرهنگ ایران عمیقاً از انقلاب دور شده‌است.

حالا دولت می‌خواهد راه‌پیمایی راه بیاندازد. بار دیگر چپ‌ها دچار سرگیجه شده‌اند. آن‌ها هنوز هم نمی‌توانند موضعی دقیق مقابل این‌ گونه اقدامات جمهوری اسلامی بگیرند. حاکمیت ایران، همیشه یک‌دستی به چپ‌ها زده‌است. دیگر برای چپ‌ها هم شاید عادت شده‌است که از خودشان برای اضمحلال خودشان استفاده‌ کنند.
چپ‌ها هنوز هم حرف از شبح دوباره‌ی کمونیسم می‌زنند. با این حال هیچ آلترناتیوی برای اجماع دوباره‌ی چپ وجود ندارد. و فقط به دنبال ظهور چپ نو در دنیا از هر حرکتی باز مانده‌اند.

فردا به خیابان می‌روم شاید در کوچه پس‌کوچه‌ها شبح کمونیسم را دیدم و یک سلام رفیق مارکسیستی به‌ش کردم. کسی چه می‌داند؟

افق تاریک

2006-04-23T10:29:00.000-07:00

چه کسی می‌داند که من همه‌ی آرزوهایم را
همه‌ی خیالاتم را
و همه‌ی رویاهایم را
در آن شب سرد از زمستان کهن
در آتش سوختم تا زنده‌ بمانم؟
که می‌داند که آن رویاها
چه شیرین
چه جذاب
همه‌ی هستی من بودند؟
رویاهای سراسر خوشی
سرخوشی
مستی!
خیال خوش!

دیگر ز آن شب‌های زیبا
رویایی، پر ستاره
اثری نیست
شب‌هایی که تا هفت اقلیم خدا را
در ملکوت می‌دیدم!

آه! که شب‌ها
چه ملال‌آور، سیاه و سرگردان شده‌اند
دراز و تنگ، با همه همت و جسارت خود
مرا تنگ در خود می‌فشارند

نه! گمان نکنم
که از این ره‌گذران نیز-
این‌ها که هر روز مرا دیده‌اند
که در خود خموده‌ام
که هر روز با افسوس و آه
لعنت و نفرین
مرا خیره نگریسته‌اند-
کسی باشد که باور بدارد
من هم روزگاری
شاید بس دور و شاید دورتر
رویاهایی داشته‌ام
که من هم رویاهایم را دوست داشته‌ام
که من هم انسانی بوده‌ام،
همچو همه‌ی‌ آن‌ها
که هر روز از این میدان می‌گذرند
و هر روز تا شب سخت کار می‌کنند
یا نمی‌کنند؟!
و شب هنگام در رویاهای‌شان به خواب می‌روند
رویاهای سراسر خوشی
سرخوشی
مستی!
خیال خوش!
و آن‌گاه، سحرگاه بار دیگر همچو هر روز
در چشمان‌ام خیره شوند
تا سر به زیر افکنم
به پنجاه تومان پول‌شان قناعت کنم
پنجاه، صد، دویست...
نه، نه!
همین لطف از آن بزرگواران مرا بس است
آری پنجاه تومان لطف از آن بزرگواران!
"آیا می‌دانم
همه‌ی هستی‌ام را
و همه‌ی زندگی‌ام را به آن‌ها مدیون‌ام؟
آیا می‌دانم، پنجاه تومان لطف آن‌ها
چه مبلغ هنگفتی است؟
وجدان‌های پولادی‌شان را شادمان
و دل‌شان را راضی کند!
اما...
آیا که می‌داند که آن شب زمستانی
چه سرد بود
جان‌کاه بود؟
و لیک که می‌داند که آن آتش...
آن آتش که همه رویاهایم را بلعید
چه گرمابخش بود؟
چه زندگی‌بخش؟
و چه زندگی‌ای به من بخشید؟

که می‌داند که آن شب، من
چه‌گونه با اشک و آه
همه آرزوهایم را سوزاندم
همه‌ رویاهایم را
و همه آن‌چه بدان خوش بودم
همه را در آتش سوختم
تا خود را نجات دهم
تا زندگی‌ام را...

همه‌ی آن‌ها سوختند
سرمای زمستان
همه دوستان‌ام را در ربود
پدرم را
مادرم را
و همه کس‌ام را
من ماندم و من
و زندگی من
و تصویر این میدان کثیف و ره‌گذران‌اش

آه‌! نه!
رویاهای شیرینم همه سوخته‌اند
آن تصاویر دل‌ربا دیگر با من نیستند
تا در آن‌ها اوج گیرم
به ملکوت روم
و خدایگان را بر تخت به نظاره بنشانم

ملکوت من در آن شب سرد زمستانی سوخت
خاکسترش را باد برد
به کجا؟
به ناکجا؟
به هیچ کجا؟
به هر کجا که دل‌اش خواست
اما آن کجا مرا جایی نبود
چرا که دیگر هیچ کجا مرا جایی نبود

و اکنون ملول و خسته
حسرت به دل از فکر رویاهایم
در اندیشه‌ی آن‌ام
تا برای خود سرپناهی جویم
در آن زنده‌ بمانم و زندگی کنم
اما دیگر در کجای این شهر
مرا مأمن و سرپناهی هست؟
آن‌جا را سخت آرزومندم
تا در آن جان دهم

بدرود!

قضیه نسیم ایزدبانو

2006-04-06T02:16:00.001-07:00

زیر گنبد کبود
یکی بود و هیچ‌کس نبود
اون یکی هم بود یا نبود
از دید بشر پنهون مونده بود
یه عده‌ای گفتن که اون یکی مونده از روزگارهای قدیم
یه عده دیگه هم گفتن که بشر از اولش بی‌کس بوده و یتیم
باری، کم‌کم آدم‌ها اومدن و اون یارو روکه حالا بود یا نبود
دوره کردن که طرف غیبش زد انگار که از اول‌ش نبود
این میون یه عده که حالا از جبر روزگار
زورشون می‌چربید به بقیه ملت
یا از بی‌چارگی این ملت زار
رسیده‌بودن به قدرت
یه مترسک دهن‌کج از جنس خودشون
علم کردن و فرستادن تو آسمون
همه جا هم پخش کردن
این یارو که تو آسمونه
خداتونه
می‌خواین بخواین
وگرنه که جهندم جاتونه

سرتون رو درد نیارم . از اون روزگار خیلی وقته که می‌گذره. شاید هم نه؟! به هر رو، نسل‌ها اومدن و رفتن و هنوز عمو مترسکه با اون ریخت ایکبیرش تو آسمون خدایی می‌کرد و گروه قلدرها همه‌ جا جار می‌کشیدن که:
این یارو که تو آسمونه
خداتونه
می‌خواین بخواین
و گرنه که جهندم جاتونه

این نعره‌ها رو سر می‌دادن و علوم قدیم و سنت و خرافه رو دست گرفته به تحقیر زیردست‌شون دامن می‌زدن. بعد هم می‌گفتن که:
اینا همه‌ش تقدیره
مخالف تقدیر به روز سگ می‌میره

ملت رو زمین هم، بی‌چاره‌ها از زور ترس یا حماقت و یا هر چیز دیگه دم برنمی‌آوردن و هر روز تو کنیسه و مسجد و دیر و کلیسا، این یارو رو عبادت می‌کردن. تا این که نمی‌دونم چی شد؟! گردش زمین دگرگون شد یا آسمون دیگه اون ور تاب نمی‌خورد که برگ روزگار برگشت. یه عده آدم که به‌شون می‌گفتن فمنیست و عده‌ی قلدرها هم اسم‌شون رو گذاشته‌بودن فاشیست، دست به دست هم دادن که:
هر چی این‌ها می‌گن دروغه
کی دیده که راست بگه داروغه؟
جهان دیگری ممکن است
این جنبش سازنده‌ی آن‌ است

حالا فکر نکنین که به این سادگی همه چیزها هم‌وار شد تا اون‌ها حرف‌شون رو بزنن. گروه قلدرها که اول خیلی به زورشون می‌بالیدن به این جماعت می‌گفتن:
ضعیفه‌های بدکاره
بی‌شوهر مونده و آواره
حالا که دیدن تو هفت تا آسمون ندارن حتی یه ستاره
آوازهای فمنیستی رو کردن تو طبل و نقاره
تا مردم رو اغوا کنن
بلکه از این وسط بتونن چند تایی رو سوا کنن

اما وقتی دیدن که گوش این جماعت به این حرف‌های بده‌کار نیست و هر روز کرور، کرور آدم به خیل‌شون اضافه می‌شه، همه‌جا پر کردن:
این جماعت فمنیست
که باشند عینهو مردم فاشیست
دست به دست هم دادن
تا بکنن جهان رو ویران
این مردم مخالف خدا و پیغمبرن
نابودی‌شون مهم‌تره از خوردن نان

تا این‌که سی سال پیش؟! نه! سی‌ویک سال پیش نسیمی به پیکره‌ی جهانیان وزید و دختری به دنیا اومد که خیلی سرتق و تقص بود و هیچ به حرف زور سر خم نمی‌کرد، یا بعداً فهمید که نباید سر خم نکنه. دختر پس از کلی غور و تفحص در احوالات مردم اطراف و اکناف به فراست دریافت که همه چیزها یا لااقل خیلی چیزها زیر سر اون مترسک‌ست که بردن‌ش تو آسمون. این شد که از مدارج علمیه و معنویه و اخلاقیه و مادیه و انسانیه به حدی خودشو بالا برد که روزی بر فراز آسمون بلند شد که:
کی گفته که خدا باید خشن و مستبد و مرد باشه
تن همه‌ی عالم از دست‌ش به درد باشه
من خودم می‌شم ایزدبانو
تا ببینم کیه که بگه بالای چشم‌ت هست ابرو

باری، این رو گفت و اولین عرش خدایی‌شو تو وبلاگستان به پا کرد. تا حالا پایگاه‌های بعدی رو کجا؟ نمی‌دونم! امروز دیگه سی سال یا سی‌ویک سال می‌شه که این نسیم بر پیکره‌ی جهان می‌وزه و ندای آزادی رو سر می‌ده و نگارنده تو همین لحظه که این خطوط رو تموم می‌کنه، سخت امیدواره که در آینده‌ای بس دور و شاید هم نزدیک این ندا به فریاد بدل بشه و نسیم به طوفان!

پی‌نوشت:
حالا اگه گفتین، مناسبت این قضیه چیه؟

لالا لالا دیگه بسه...

2006-03-23T22:36:00.000-08:00

آره، گل لاله
دیگه کسی نیست
تا برات لالایی بگه
دیگه وقت‌ش شده تا پا شی
پیکار کنی
با کی؟
این‌ش رو دیگه باید از اونایی بپرسی
که خواب‌ت کردن
اونا می‌دونن

اما فکر نکنم جواب‌تو بدن

راستی گل لاله
خوب خوابیدی؟
کابوس می‌دیدی؟
خب‌، طبیعیه
کابوس دیدن طبیعیه
واسه همینه که می‌گم پاشو
چون خاطرتو می‌خوام
چون نمی‌خوام سردرد بگیری
و صبح سرتو بکوبی به دیوار

چرا، تو خودتو عذاب بدی؟
بذار اونا دیوارو بکوبن تو سرت

می‌بینی؟
همه اینا واسه اینه که خاطرتو می‌خوام

پاشو دیگه گل لاله
بهار اومده
می‌گی زمستونه؟
مگه نمی‌بینی؟
بهار این شکلی نیست؟
پس چه شکلیه؟
سبزه؟
تو این گند و کثافت؟
سرخه؟
مگه نمی‌دونی؟
از وقتی خوابیدی
خون من هم تو رگام لخته شده
خب، چه جوری با خون‌لخته سرخ‌ش کنم؟

پا شو دیگه گل لاله
بهونه نگیر
بهار اومده
باورت نمی‌شه؟
تقویمو نیگا کن
یه دور زمین دور خورشید گشته
وقتشه که پاکوبی کنیم
نی‌روچ شده
فر ایزدی به مارسیده
می‌گن زمستون رفته
تو دل‌ت هنو زمستونه؟
ول کن بابا، گل لاله
اینا همه‌ش کشکه
دل چیه؟
مگه ما هم دل داریم؟
باید پیکار کنی
پا شو
وقتشه که پا شی و پیکار کنی
آره
اتفاقاً باید تو بهار پیکار کرد
زندگی رو تو این مملکت
باید از ریشه بخشکونیم
چه فایده؟
تا وطن‌مون از دست نره
مگه خواب‌شو ندیدی؟
اَه، اصلاً یادم نبود
آره، تو خواب نمی‌دیدی
کابوس می‌دیدی.
عیب نداره
عوض‌ش اونا برات خواب‌شو دیدن
اینم واسه اینه که خاطرتو می‌خوان
پا شو دیگه گل لاله...

فروردین 85

پي‌نوشت:
ملهم از ترانه‌ی" گل لادن" از شهیار قنبری و لحن مایاکوفسکی.

یکی عوض من این‌جا رو پینگ کنه.

پیک شادی

2006-03-18T04:50:00.000-08:00

اول این دو وبلاگ را بخوانید و بعد اگر حوصله کردید به سراغ نوشته‌ی من بروید:
http://sharifpic.blogspot.com

http://www.22esfand.blogfa.com

گو این‌که این سال هشتادوچهار نمی‌خواهد دست از سرمان بردارد و گورش را گم کند! سالی که با اعتراض شروع شد و با سرکوب تمام شد.
من درگیری بیست‌ودوم اسفند دانشگاه شریف را ندیده‌ام، اما فضا را خیلی راحت می‌شود تصور کرد. بالاخره بعد از عمری گدایی، پنج‌شنبه، جمعه‌مون را که می‌شناسیم!
چند ماه پیش بود؟ فکر کنم درست دوم بهمن بود. آره، دوم بهمن بود، با دو تا از دوستان حرف می‌زدیم. بحث فضای دانشگاه شد که تا چه حد اجازه‌ی فعالیت هست و... خب، یکی از‌ آن دو می‌گفت:" تو شریف فضا بیش‌تر علمیه. اما فضای فعالیت مهیاست. مثلاً تو انجمن کسانی که قیافه‌شون مثل "چه" هم باشه هستن!" خب، من فقط سکوت کردم، همین! و دو روز پیش یکی از انجمنی‌های خواجه‌نصیر می‌گفت که برای هشت نفر احضاریه از دادگاه و ناجا آمده که همه‌شان انجمنی‌اند! به همین سادگی همه‌ی چه‌گواراها برچیده‌ می‌شوند. دیگر عادت شده که بعد از هر تجمع و شلوغی‌ای این طرف و آن طرف ببینم کی بازداشت شده یا کی تهدید شده و... اما این فرق داشت. دانشگاه شریف همیشه قصر در رفته‌بود. البته خب، همیشه هم آرام بود. اما مگر دانشگاه‌‌های دیگر روی پیشانی‌شان نوشته‌شده "خراب‌کار" یا "سیاسی" یا... همیشه یک اتفاق است. خود 18 تیر هم حتی اتفاق بود. اما اتفاقی که در نطفه اتفاق است، اما در دوره‌ی بالیدن و شکل گرفتن به فاجعه مبدل می‌شود و حاصل‌اش فقط تباهی و خصران به دانشگاه و دانشگاهیان است. الآن دیگر بعد شلوغی‌های خرداد 82 صدایی از دانشگاه تهران درنمی‌آید، هر چند هنوز هم عده‌ای بر سر آن قضایا پرونده‌شان مفتوحه است. دیگر علم‌وصنعت به زور پتک هم بیدار نمی‌شود و... اما این پروسه‌ تا کی دنباله دارد؟ مگر نه این‌که ما در حال توسعه‌ایم؟ مگر دانشگاه مهد علم و توسعه نیست؟ پس چرا هر روز سنگ‌اندازی می‌شود و اصلاً چه کسی پشت این جریان است که ما توسعه نیابیم؟
اما حمله به رئیس چی؟ کار چه کسی بود؟ خب، همیشه همین طور است. همیشه انگار عوامل فریب‌خورده‌اند که همه کار را می‌کنند. اما آن‌ها فریب چه کسی را خورده‌اند؟ نه! آن‌ها فریب امریکا را نخورده‌اند. فریب موساد و صهیونیسم و... را هم نخورده‌اند. دوره‌ی این هوچی‌گری‌ها دیگر گذشته‌است به‌تر است حاکمیت ذره‌ای لااقل گفتار سیاسی‌اش را تغییر دهد. مگر می‌شود بیش از 6 سال، این دانشجویان فرهیخته که می‌خواهند انرژی هسته‌ای را در دست بگیرند، فریب عناصر خودفروخته و امریکا و انگلیس و اپوزیسیون و کوفت و زهرمار را بخورند؟ مگر مغز خر خورده‌اند؟
به طور اتفاقی یکی از شماره‌های نشریه‌ی واژه‌ی پلی‌تکنیک که سال 79 چاپ شده‌بود در خانه‌تکانی عید دست‌ام افتاد، آن‌جا هم دست عوامل خودفروخته از یک سو و دست شخص اول حکومت از سویی دیگر دخیل در جریانات دانشجویی بود! بالام جان، دیگر وقت‌اش شده، شماها که می‌خواهید انرژی هسته‌ای دست بگیرید، لااقل گفتار‌تان را تغییر دهید. نمی‌گویید، ملت بهتان می‌خندند؟ هان؟!
خب، نمی‌دانم تا به حال در تحصن‌ها توجه کرده‌اید یا نه؟ همیشه کسانی که از همه داغ‌ترند، اطلاعاتی هستند. روز بیست‌ویک خرداد در تجمع زنان مقابل دانشگاه، یک نفر بود که از همه بیش‌تر تلاش می‌کرد تا فضا را متشنج کند و ما را هدایت می‌کرد تا به سمت چهارراه ولی‌عصر که پر از مأمور بود برویم؛ بعد از تجمع مریم گفت اول تجمع دست‌اش بی‌سیم بوده و در تجمع بیست‌ویک تیر مقابل دانشگاه برای آزادی گنجی، مدام مرا زیر نظر داشت و بالاخره مأموری را دنبال من فرستاد. خب، خیلی ساده است. من هم به سادگی فریب خوردم. به خودم قول داده‌بودم که شعار ندهم، اما آنقدر تحریک شدم که یکی از لیدرهای متحصنین شده‌بودم. به همین سادگی! این موضوع در دانشگاه کم‌تر به چشم می‌خورد، اما با ورود لباس شخصی‌ها به دانشگاه و حرف‌های دانشجویان و این‌که اولین سنگ را یک غیردانشجو به شیشه‌ی اتاق سهراب‌پور زده، کاملاً واضح است که فریب چه کسانی را خورده‌اند؟!
نتیجه تا الآن به نظرم به این سمت می‌رود که سهراب‌پور استعفا می‌دهد و بعد از تهدیدها همه چیز تمام می‌شود. خب، جریان غالب با هدف غایی بازگشت به دهه‌ی شصت قصد ارزشی کردن دانشگاه را دارد. که خب، مسلماً خیلی هدف قلمبه‌ای است، اما خیلی هم در راه هدف‌شان بی‌کار نبوده‌اند؛ مثلاً یک نگاه به طرح تحکیم وحدت واحد از طرف انجمن دانشگاه تهران بیاندازید یا انتصاب‌های اخیر و تصفیه‌ی هیئت علمی که اول از علامه شروع شده. اما این که تا چه حد به این هدف نزدیک شوند به شعور بدنه‌ی دانشجویی بسته است. هر چه بیش‌تر وحدت داشته‌باشد، بهتر نتیجه می‌گیرد. این دیگر مسأله‌ای حزبی نیست و با دخالت احزاب فقط به بروکراسی می‌انجامد که هیچ سودی برای دانشجویان ندارد. فقط عده‌ای مظلوم‌نما مثل کوی 78 تولید می‌کند که احتمالاً با یک سبیل چرب‌ کردن همه چیز تمام می‌شود.
خب، ارزشی شدن دانشگاه مسأله‌ی همه‌ی دانشجویان است. امیدوارم باشعورتر از این باشند که بگویند به من چه؟ یا این که بریزند و دفتر رئیس هیچ‌کاره را تسخیر کنند.
خب این هم از پیک شادی امسال‌مان! شاد باشید بچه‌ها!

دانشگاه ارزشی می‌شود؟

2006-03-13T12:41:00.000-08:00

بهت‌زده، زنگ می‌زند و می‌گوید:" بیست و سی اعلام کرده که دکتر سهراب‌پور- رئیس دانشگاه‌ شریف- رو کتک زده‌اند."
- چی؟ چرا؟
- نمی‌دونم، کاش دانشگاه بودم. بیست و سی گفته که کسانی که مخالف دفن شهیدها در دانشگاه بودند، سهراب‌پور رو زدند
- امکان نداره. یعنی انجمنی‌ها! بعید می‌دونم به بیست‌ و سی نمی‌شه اعتماد کرد. مگه می‌شه، سهراب‌پور مخالف دفن بوده دیگه، انجمن هم که مخالف بوده، چرا باید کتک‌اش می‌زدن؟
- می‌دونم. یکی از بچه‌ها قراره زنگ بزنه از انجمنی‌ها بپرسه، زنگ زد خبرت می‌کنم.
- یعنی سهراب‌پور عوض می‌شه دیگه.
- آره دیگه، یا عوض می‌شه و یا هم استعفا می‌ده. زنگ زد خبرت می‌کنم.
- باشه. خدافظ
قطع می‌کند. چرا باید رئیس دانشگاه را بزنند؟ یادم می‌افتد، چند وقت پیش قرار بود چند تا شهید در دانشگاه دفن کنند، اما نمی‌دانستم انقدر جدی است. بعد از علم وصنعت و علامه و دانشگاه تهران و تربیت مدرس و... رئیس شریف اگر تنها رئیس برجا مانده از دولت اصلاحات نبود، از معدود رئیس‌های بر جای مانده که بود. یک بهانه سر هم می‌کنند و بعد هم طرف مجبور به استعفا می‌شود. اما بی‌انصافی کرده‌اند. نهایت رذالت است، اگر بعد از عید این کار را می‌کردند یا یک هفته قبل، حتماً وضع فرق می‌کرد. دانشگاه تعطیل می‌شد، اعتصاب گسترده می‌شد و خودشان پشیمان می‌شدند. الآن حتی دیگر نشریه‌ها هم چاپ نمی‌شوند که در نشریه‌ها خبرش منعکس شود. اما مگر قبلاً چیزی از این حرکت‌های دانشجویی در آمده‌بود که حالا در بیاید؟ مگر نشریه‌ها چه کار می‌توانند، بکنند و اصلاً چه کار می‌کنند؟ دو روز پیش به یکی‌شان زنگ زدم تا گزارشی از تحصن زنان چاپ کند، گفت دیگر قبل عید شماره نمی‌دهند! چند بار همین اول سال فراخوان پخش کردیم تا نگذارند، فضای دانشگاه بسته شود؟ آن وقت می‌روند برنامه‌های بسیج را شرکت می‌کنند تا آخرش چای بخورند! از اول سال جز می‌زنیم که نگذارید فضا بسته شود و همه به ریش‌مان می‌خندند و می‌گویند دل‌تان خوش است. دیروز دختری را به خاطر پوشش بد(!) راه نمی‌دادند، خواستم بگویم:" آیین‌نامه اگر دارید، رو کنید" دیدم به من چه؟ مگر چیزی عوض می‌شود؟ برای کی کار کنم؟ کسانی که تمام فکرشان به درس و بعد هم مد روز و لاس-وگاس است. به درک! بگذار گیر بدهند. وقتی مهر ماه ما فراخوان پخش می‌کردیم و در کل دانشگاه همه‌شان به ریش‌مان می‌خندیدند و یا می‌گفتند شماها ملت رو به باد کتک می‌دهید تا به جایی برسید، خب حالا هم تاوان بدهند. اما هر چه باشد به ما ستم شده. نباید به هم بپریم. پادگان نظامی که نیست هر غلطی بخواهند بکنند و کسی هم صدایش درنیاید! دانشگاه است. اما دانشگاه ما نیست. دانشگاه آن‌هاست. می‌توانند "خالد مشعل" بیاورند. می‌توانند دسته در دانشگاه راه می‌اندازند و همه هم راضی‌اند. مگر در دانشگاه تهران که انقدر اعتراض شد به عمید زنجانی، اتفاقی افتاد؟ نه، دیگر چیزی عوض نمی‌شود. کسی نمی‌خواهد و آن‌ها هم نمی‌خواهند. به جایش تا می‌توانند دعوای حزبی می‌کنند که فلانی چپ است، آن یکی سنتی است و فلانی... ولش بابا! این دعواها دیگر خیلی خنده‌دار است!
...
دوباره بهش زنگ می‌زنم.
- سلام، چی شد؟
- هیچی مثل این‌که تابوت‌ها رو که میارن، بچه‌ها ازدحام می‌کنن، نمی‌ذارن تکون بخورن. بعد سهراب‌پور می‌گه تریبون بذارن، دانشجوها حرف بزنن. وسط تریبون لباس شخصی‌ها از در آزادی می‌ریزن تو دانشگاه
- چی؟
- آره، می‌ریزن تو دانشگاه و بچه‌ها رو می‌زنن
- سهراب‌پور چی؟
- معلوم نبوده، خیلی شلوغ بوده، نمی‌شده بفهمی... بچه‌ها رو می‌زنن، بعد هم خاک‌شون می‌کنن. این وسط سهراب‌پور هم کتک می‌خوره... اما بچه‌ها هم خیلی عصبانی بودن، می‌رن طرف‌ش و شیشه‌ی ماشین‌ش می‌شکنه
- پس معلوم نیست هنوز که کی زده؟
- نه، معلوم نیست
- بیانیه‌های فردا مشخص می‌کنه
- آره، فردا دانشگاه تعطیله. خبرت می‌کنم.
- باشه، خدافظ

خاوران

2006-03-10T00:58:00.000-08:00

خورشید مشرق زمین رو به خموشی می‌رود
دیگر از عشق سخن مگو
از عشق سخن مگو
وقتی که پاسبانان زنجیر بر گردن‌اش افکنند
عشق را چه حاجت!

"نه!
با من از عشق مگو
از زندگی مگو
من مرگ را زیسته‌ام
زندگی را ریشخند کرده
تحقیرش کرده‌ام
من، مرگ را زیسته‌ام
نه با ترس از خداوندگار این کهن دژ
و نه با عشق به او
من زندگی را تحقیر کرده‌ام
مرگ را زیسته‌ام..."

و آن‌ها به خون‌مان تشنه‌ بودند

یکی نگاه کن
اینک...
پاسبانان اخلاق کهن
نیکوکاران ادوار تاریخ‌اند
به دست‌آورد خود تکیه زده
ریش‌خندمان می‌کنند.

و ما...
زنجیر بر دست و پا
به تصویر تیغ عدالت خیره‌ایم
که اینک،
راست بر گلوی نیک فرزندان مشرق زمین فرود آید
اما،
آیا باید فریادی کنیم؟
و گر شکوه‌ای بریم به چه کسی؟
به کدامین قبله و خدای؟

آه!
ای اورمزد سیه جامه
از تو متنفرم
رهایم کن
رهایم کن تا در غرقاب خون عزیزانم
سیر غوطه‌ور شوم
رهایم کن...

بهمن 1384

حسین‌ها حق دارند سیمین‌ها را بزنند.

2006-03-09T01:41:00.000-08:00

Hey you, don’t tell me there’s no hope at all

Together we stand, divided we fall.

Pink floyd, wall, hey you

هنوز گیجم. این همه برای چی؟ جمعیت در آغاز به دویست نفر می‌رسید، که می‌شد ساده از کنارش گذشت. اگر برای کسی جذاب بود لحظاتی مشغول می‌شد و بعد می‌رفت. مگر کم در پارک دانشجو تجمع حمایت از انتفاضه و حماس و... برگزار می‌شود؟ مگر این اولین بار بود که پارک شلوغ می‌شد؟

قبل از این که برنامه شروع شود، با این‌ که می‌دانستم به تجمع حمله می‌شود و لااقل متفرق‌مان می‌کنند. اما، خیلی دوست داشتم یک تجمع آرام برگزار شود. پلاکارد دست بگیریم و چند تا از دوستان را ببینم، چاق سلامتی کنیم و "مبارک باشه" به هم بگوییم و بعد برای احساسات، تفکر یا هر چیز دیگری که اسم‌اش باشد؛ فقط بایستیم. بدون شعار، بدون هیاهو، فقط بایستیم...

واقعاً هم همین کار را کردیم. هیچ شعاری در کار نبود و هیچ پلاکاردی با مضمون تند، من که ندیدم. اما هنوز سه دقیقه، درست سه دقیقه از آغاز برنامه نگذشته‌بود که نیروی انتظامی حمله کرد. گویا مأموران نیروی انتظامی در آغاز تصور می‌کردند با عربده و فریاد جمعیت متفرق می‌شوند. اما جمعیت که دیگر به پانصد نفر رسیده‌بود به هیچ وجه راضی نمی‌شد، بدون نتیجه متفرق شود. اول کار دستور بود یا غیرت(!) نیروهای انتظامی، فقط دست‌شان را در هوا تکان می‌دادند و با پا جمعیت را هل می‌دادند( هل که نه! نوازش هم نه! محکم به پا و کمرشان می‌کوبیدند) و آن وسط اگر پسری گیر می‌آوردند، می‌زدند. اما زهی خیال باطل، این جمعیت فمنیست بودند. زن و مرد فرقی برای‌شان نداشت. از این رو نیروی انتظامی هم دست از ریا برداشت و هم‌رنگ جماعت شد و تا جایی که می‌توانست جمعیت را به قصد صدمه زدن با باتوم و لگد می‌زد و متفرق می‌کرد. اما فضای باز پارک دانشجو سبب شد ناکام بمانند. دیگر تجمع به خیابان کشیده‌شد و تا چند دقیقه‌ای( بیش از 30 دقیقه) در خیابان با تعقیب و گریز ادامه داشت. اما حتی در این شرایط هم تندترین شعار "وحشی" بود که به گمانم حق طبیعی هر انسان است که فرد مهاجم را وحشی خطاب کند.

بله، همه‌اش همین بود...

آمدیم، منتظر شدیم، جمع شدیم، پلاکارد دست گرفتیم و سرود "زنان" را خواندیم، بیانیه کامل خوانده‌نشد و مجبور شدیم متفرق شویم. چند نفری بدجوری کتک خوردند و چند نفر هم تا جایی که من دیدم، بازداشت شدند. موبایل و دوربین بعضی‌ها را هم لباس شخصی‌ها گرفتند که بعید می‌دانم به خاطر عکس‌های توی‌ آن‌ها بود. چون آن‌ها بیش‌تر به بهای دوربین فکر می‌کنند تا عکس!

ساعت شش و نیم که با مریم برمی‌گشتیم، هنوز جلوی پارک دانشجو پر از مأمور بود. مأموران نیروی انتظامی را که روی پله‌های پارک( جایگاه تماشاچیان تئاتر خیابانی) دیدم، یاد فیلم‌ها و تصاویر جنگ جهانی افتادم که سربازان فاشیسم مغموم، لیکن از سر ضرورت منتظر پایان مأموریت‌شان نشسته‌اند. ناخودآگاه به خودم لرزیدم. به نظرم وجهه‌ی این نشستن خیلی بیش‌تر در ذوق می‌زد! خب، این پله‌ها معمولاً جایگاه طبقه‌ی انترکتوئل است، سیگاری می‌کشند و منتظر رفیق‌شان می‌مانند، اما دیروز! گویا تئاتر شهر دیگر واقعاً خراب شده‌است!

پارک لاله هم، بد جوری شلوغ شده و کلی گارد ویژه آمده‌بوند.( لعنت به تلوزیون‌های خارج کشور، آیا جواب‌گوی بازداشت‌شده‌ها هستند؟!) از کنار پارک گذری، رد می‌شدم؛ اما باورکردنی نبود که چه‌قدر خیابان‌های اطراف خلوت بود و چه‌قدر نیروی انتظامی در خیابان‌ها بود، مثل حکومت نظامی. راه به راه هم وانت‌های پر از مأمور می‌آمد. حالا هی بگویید، تحصن کار بیهوده‌ای است! من که تا به حال منطقه را به این خلوتی ندیده‌بودم. گویا یکی از راه‌های مبارزه با ترافیک همین حکومت نظامی باشد.

نسیم راست می‌گوید:" می‌ترسند" دیروز هر چه کردم این واژه را در ذهنم بچرخانم و توصیف دیگری از وضع موجود بیاورم، نتوانستم. نشد که نشد. بله، می‌ترسند. نیاز به روان‌درمانی جمعی دارند. باید فکری کرد، شماها روان‌پزشک یا دام‌‍پزشک سراغ ندارید؟!

در کل به نظرم هشت مارس امسال، خیلی بهتر از سال گذشته‌بود. فمنیسم دیگر فقط تو کتاب‌ها نیست. دیگر 8 مارس را فقط در تقویم و تاریخ نمی‌بینیم( در تقویم الآن هم نمی‌بینیم!) گروه‌های فمنیستی خوب کار می‌کنند و واقعاً هم کار می‌کنند. به‌تر هم می‌شوند، گسترده هم می‌شوند.

به هر حال این هم گذشت، در تحصن قبلی شعار می‌دادم، خر بودم و باک‌ام نبود و جواب پلیس را می‌دادم. در تجمع 8 مارس فقط پلاکارد داشتم و مثل بز می‌ترسیدم، اگر هم پلیس چیزی می‌گفت حتماً می‌گفتم:" قربان غلط کردم!" گویا در تحصن بعدی فقط قلب و دل‌ام همراه دوستان باشد، پلیس‌های وحشی را در ذهنم تصور کنم و فقط فحش بدهم...

سر آخر این‌که به این چهار اصل از قانون اساسی، فقط به عنوان دل‌خوش‌کنک نگاه کنید:

اصل بیست‌وهفتم- تشکیل اجتماعات و راه‌پیمایی‌ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن‌که مخل مبانی اسلام نباشد آزاد است.

اصل سی‌ودو- هیچ‌کس را نمی‌توان دست‌گیر کرد مگر به حکم و ترتیبی که قانون معین می‌کند. در صورت بازداشت، موضوع اتهام باید با ذکر دلایل بلافاصله کتباً به متهم ابلاغ و تفهیم شود و حداکثر ظرف مدت بیست‌وچهار ساعت پروند مقدماتی به مراجع صالحه قضایی ارسال و مقدمات محاکمه، در اسرع وقت فراهم گردد. متخلف از این اصل طبق قانون مجازات می‌شود.

اصل سی‌وهفتم- اصل برائت است و هیچ‌کس از نظر قانون مجرم شناخته نمی‌شود، مگر این‌که جرم او در دادگاه صالح ثابت گردد.

اصل سی‌ونهم- هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانون دست‌گیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده، به هر صورت که باشد ممنوع و موجب مجازات است.

باشد تا رستگار شوند...

پی‌نوشت:

پلیسی که سیمین بهبهانی را کتک زده، در جواب مردم که گفته‌اند: " ایشون سیمین بهبهانی‌اند." گفته‌است:" خب، من هم حسین‌ام!". گویا در دولت کریمه حسین‌ها حق دارند سیمین‌ها را بزنند!

2006-03-02T15:24:00.000-08:00

گل‌پونه‌های وحشی دشت امیدم وقت سحر شد
خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد
من ماندم تنهای تنها
من ماندم تنها میان سیل غم‌ها

گل‌پونه‌ها بی‌هم‌زبانی‌ها آتش‌ام زد
گل‌پونه‌ها نامهربانی‌ها آتش‌ام زد
....
هما میر‌افشار

چند روزی و شاید هم بیش‌تر، بله چند هفته‌ای بود که کامپیوتر نداشتم. اول کارت گرافیکم سوخت و بعد هم هارد دیسک و حالا هم با یه هارد عاریه دارم کار می‌کنم! این شد که به کل زندگی‌ام عوض شد. چند هفته‌ای می‌شود که به کل با رسانه‌های ارتباط جمعی قطع رابطه کرده‌ام. کامپیوتر که نداشتم تا آن‌لاین شوم؛ در دانشگاه هم که کار غیردرسی نمی‌کنم( چه پسر خوبی! راست‌اش کار درسی هم کم می‌کنم) روزنامه هم که به کل دیگر نمی‌خوانم، تلوزیون هم که خیلی وقت است نمی‌بینم. از این رو مجبور شدم از بین وسایل ارتباطی فقط یه رادیو پیام رو اون هم تو تاکسی به همه‌ی آن‌ها ترجیح دهم راست‌اش کار دیگری هم نمی‌شد کرد. بعله این طور شد که از وسایل ارتباط جمعی و فردی فقط به یه رادیو پیام و چند تا از دوست‌‌های وراج -که هر کاری بکنی نمی‌شه در دهن‌شون رو ببندی!- اکتفا کردم.
الآن هم به کل از عالم بی‌خبرم. گویا تو نیتروژن یا یه ژن دیگه خوابیده‌بودم. مسلماً تو این چند وقته یه سری اتفاقات افتاده که اصلاً تمایلی ندارم ازشون سر دربیارم. حتماً یکی رو بردن زندان، یکی پرونده‌اش مفتوحه شده، چند تا قانون تصویب‌شده که حسابی فاتحه‌مون خوونده‌است و یه سری تحریم هم علیه ایران صورت گرفته و احتمالاً در پی سخنان اخیر رییس‌جمهور، آمریکا موضع‌اش رو علیه ایران عوض کرده و حتماً حمله می‌کنه و دل یه عده مردم زجردیده‌ رو شاد می‌کنه! ولش بابا... دیدین تو این چند وقته، هیچ تغییری صورت نگرفته، همون که بود هست. تا ابد هم اگر بخوام می‌تونم همین طور تصور کنم که چه اتفاقی افتاده و چی می‌خواد بشه و هیچ هم اهمیتی نداره که من کجا باشم. پای کامپیوتر، روی تخت مشغول چرت زدن یا در حال خواندن و... همه چیز می‌آد و می‌ره کسی هم خیال‌اش نیست. حالا نه که اون طوری واسه من به‌تر باشه، نه چندان فرقی نداره. مهم پس‌زمینه ذهنی آدمه که بدبختانه واسه من یکی خوب جا نیافتاده.
فقط یکی دو مورد هست که الآن دیدم و می‌خواستم در باره‌اش بنویسم، یکی این‌که علی افشاری یا کسی با نام
او برایم کامنت گذاشته‌بود که عیناً این پایین منتقل کردم:

با سلام .خیلی ممنون از توجه شما . من جزئیات حکم‌ام رو به مطبوعات و رسانه‌ها دادم و در شهریور ماه منتشر شد. که 6 سال حبس تعزیری و 5 سال محرومیت از حقوق اجتماعی و دلیل آن فعالیت‌های سیاسی. دانشجویی‌ام در دفتر تحکیم وحدت و جنبش دانشجویی می باشد که از دید آن‌ها تبلیغ علیه نظام و اقدامات ضد امنیتی با تبانی ملی مذهبی‌ها عنوان شده‌است .برای اطلاع بیش‌تر می‌توانید به مصاحبه‌های خودم و آقای محمد شریف وکیل‌ام مراجعه کنید .اما این حکم اولیه است و در حال حاضر در دادگاه تجدید نظر می‌باشد و قطعی نشده‌است . رفتن من به خارج از کشور ارتباطی با آن حکم نداشت من قبل از آن برای ادامه تحصیل در مقطع دکتری تصمیم به خروج از کشور گرفتم و امکان ادامه تحصیل در داخل کشور را نداشتم. من به صورت قانونی از کشور خارج شدم و فرار نکردم. به مدت 3 ماه در ایرلند بودم که زبان خواندم و الان در آمریکا مشغول تمهید مقدمات برنامه تحصیلی‌ام در سال آینده هستم. در حال حاضر 200 میلیون وثیقه در دادگاه انقلاب دارم. که در اصل گرو حاکمیت از من می‌باشد. من در هر جایی باشم وظیفه‌ی خودم می‌دانم که در چهارچوب توانایی‌ام برای دموکراسی , حقوق بشر و آزادی‌های سیاسی فعالیت کنم. امیدوارم توانسته‌باشم تا حدودی روشنگری کرده‌باشم .
با آرزوی موفقیت برای شما

هر چند دیگر امیدی به حرکت‌های دانشجویی خصوصاً از طرف دفتر تحکیم وحدت ندارم. حتی به خیلی از حرکت‌های‌شان هم مشکوکم. فضای دیکتاتوری در جوامع فرودست یا همان جهان سوم خود به خود تولیدکننده‌ی شکه. و این در مورد دفتر تحکیم بیش‌تر جلب توجه می‌کنه. به هر حال عدم شفافیت حتی درون‌حزبی‌ اون‌ها به این شک دامن می‌زنه. و تجربه‌های اتحاد ظاهری و رایزنی‌های پنهانی نشون داده که بهترین کار اینه که آدم لااقل پیرو عقایدش باشه. من هم که هر کاری کنم حتی به خدا هم عقیده‌ای ندارم چه رسد به اسلامیت و این حرف‌ها پس طرف انجمن و تحکیم رو گرفتن بی‌معنی به نظر می‌آد. چپ غیر سرخ و سیاه هم که دیگه پیدا نمی‌شه، آن هم در فضای قهوه‌ای الآن. پس همان به‌تر که ما هم به عزلت‌گاه خودمون پناه ببریم تا باد سخت و خشن را با پوست و گوشت‌مان حس کنیم نه با کلمات قلمبه و لاپوشانی‌های مسخره!

و دیگر این‌که این وبلاگ هم برای قربانیان کوی 78 و خاصه "عزت ابراهیم‌نژاد" راه‌اندازی شده که توصیه می‌کنم سر بزنید.

حال و روز خودم هم کمافی‌السابق بدک نیست. هذیان‌هایم را دیگر در وبلاگ نمی‌نویسم، یه دفتر یادداشت درست کرده‌ام، اون تو می‌نویسم‌شون. گاس هم بعداً نظرم عوض شد. فعلاً که این‌طوری به نظرم می‌آد.

لاله‌های سرخ

2006-02-05T07:27:00.000-08:00

لاله‌های سرخ
لاله‌های سرخ پژمرده ‌شوند
و خون سرخ شهیدان
بر سنگ‌فرش خیابان
دلمه بندد و خشک شود
چون زخمی بر گلوی داغ‌داران نشیند
و فریادشان را به هق‌هق بدل کند

خون سرخ شهیدان خشک شود
لاله‌های سرخ پژمرده شوند
و عبور رهگذران
سرخی خون را بر کف خیابان
به قهوه‌ای بدل کند
و آن‌گاه فریاد خشم مردان قهوه‌ای‌ست
که خواب را بر چشم کودکان نورس دریغ ‌دارد

دیگر زخم‌ها همه خشک شده‌اند
و تراوتی ندارند
دیگر اثری از پاروان خون بر آسمان نیست*
آسمان رو به سیاهی رود
زخم‌ها همه سیاه شده‌اند
زخم‌های سیاه
زخم‌های سیاه
سیاه‌زخم‌های تازه
زخم‌های سیاه
آری، می‌دانم
خوب می‌دانم، باید صبر کرد
شاید آن پیر خوش‌دل راست گفته‌بود:
"طول می‌کشد
ولی زخم‌ها همه خوب می‌شوند
باید آن‌ها را به حال خود گذاشت"
خوب می‌شوند می‌دانم...

بهمن خونین جاویدان!

2006-02-02T09:20:00.000-08:00

صبح رفته‌بودم موزه‌ی عبرت ایران. با این‌که می‌دانستم چه تیپی است و می‌دانستم قرار نیست از دیدن‌اش خوش‌حال شوم، اما رفتم!

از وقتی رسیدم خانه، سرم درد می‌کند و به شقیقه‌هایم فشار می‌آید. تصاویر از پیش چشم‌ام کنار نمی‌رود. تصویر شکنجه‌ها، بعضی از ماکت‌ها و از همه بدتر بدن مثله‌شده و سوخته‌ی کسانی که زیر شکنجه‌ جان داده‌اند.
اسامی در سرم می‌گردند. تصاویر دور می‌زنند و من هاج و واج این وسط مانده‌ام. تصویر عسگراولادی و بادام‌چیان، کمی دورتر آشتیانی و حمید اشرف و بعد خسرو گلسرخی و بیژن جزنی درست کنار هم‌اند. اول سالن دکتر شریعتی کنار مطهری، باهنر و رجایی، بعد غفاری، طالقانی و کمی پایین‌تر هاشمی‌رفسنجانی، کرباسچی و بهزاد نبوی... این اسامی را چند بار در ذهنم مرور می‌کنم، کنار هم می‌چینم و هاج و واج می‌مانم. چه طور خامنه‌ای و زرافشان در یک بازداشتگاه جمع شده‌بودند؟! امروز، هیچ کدام از آن‌ها گویی با هم ارتباطی ندارند؛ لیکن چیزی که همه را در در آن‌جا جمع کرده‌است مبارزه علیه نظام پهلوی است برای پیروزی انقلاب. هر چه فکر می‌کنم درک نمی‌کنم. آیا اگر دیگر گروه‌های مبارز پیروز می‌شدند، وضع تغییری می‌کرد؟ نمی‌دانم. از هر کدام که شروع می‌کنم، گم می‌شوم! به جزنی و فدائیان خلق و مارکسیست‌های امروز و ح.ک.ک و... فکر می‌کنم. بعد آشتیانی و حمید اشرف و مجاهدین خلق. کنار اکثر تصاویر افرادی که زیر شکنجه جان باخته‌اند، نوشته‌شده‌است:" هم‌کاری با مجاهدین خلق." ولی زیر عکس مطهری، رجایی و باهنر به جای مجاهدین نام منافقین به عنوان عامل ترور آمده‌است! یاد تصاویر عملیات مرصاد می‌افتم. یکی از حاضران در مرصاد می‌گفت:" تعداد اجساد عملیات مرصاد به دو کیلومتر می‌رسید." و بعد مریم رجوی را نفرین می‌کرد. یاد دوستم می‌افتم که چون تنها تصویرش به عنوان یکی از جوانان غیور ایرانی(!) از تلوزیون مجاهدین پخش شده‌بود، شش ماه زندان رفت. بعد بادام‌چیان، مؤتلفه و... در طبقه‌ی پایین ماکت گلسرخی درست در سلول روبه‌رویی ماکت سید علی خامنه‌ای است! ما از کجا ضربه می‌خوریم؟ آیا دیگر احزاب آن زمان در دل خود خمینی‌ای نداشتند؟
تصویر محسن مخملباف را می‌بینم، باورم نمی‌شود. از میان زنان مبارز فقط نام پوران پهلوانی و براهنی برایم آشناست. آقایی می‌گوید که پنج ماه در این انفرادی‌ها بوده‌است؛ جلوی هر یک از عکس‌های می‌ایستد و گه‌گاه بهت‌زده، جملاتی می‌گوید. جلوی عکس دختری به نام "ارکلانی" می‌ایستد:" این هم‌دانشکده‌ای ما بود، عضو مجاهدین خلق بود، در مبارز‌ه‌ی مسلحانه کشته‌شد. برادرش مجتبی، زیر شکنجه دوام نیاورد. شهید شد. هم‌بند ما بود، خیلی پسر خوبی بود..."
جلوی بعضی از تصاویر که می‌رسد، سری تکان می‌دهد:" این الآن تو سپاهه" یا " این الآن تو وزارت خارجه‌ست" و" خسرو گلسرخی مرد خوبی بود..." بعد می‌گوید که جلوی دانشگاه یکی از افراد حراست دانشگاه که عضو ساواک بوده به ساواکی‌ها نشان‌ش می‌دهد و بازداشت‌ش می‌کنند...

طبقه‌ی بالا متعلق به وسایل به یادگار مانده از مبارزان است. سیف( از اعضای گروهک ابوذر) است، در نامه‌ای به خانواده‌اش نوشته‌است:" پدر و مادر عزیزم، حالم خیلی خوب است، به خواهرانم منیژه و... سلام برسانید و..." و چند روز بعد اعدام شده‌است! به چه امیدی؟ بالاتر از مرگ؟ برای چه؟

به بخش شکنجه‌گران می‌روم. هر کدام از وسایل شکنجه و شگردها را که می‌بینم یاد خاطره‌ای از دوستان‌ام می‌افتم. شکنجه با بطری را یکی از بازداشتی‌های کوی تجربه کرده‌بود. تجاوز به همسر را یکی از اصلاح‌طلبان، استفاده از دست‌بند قپانی را یکی از زندانیان سال‌های 60 و توهین و هتاکی و ادرار در دهان متهم... همه را شنید‌ه‌ام؛ اما آن مکان حس و فضا را به وجود می‌آورد. هیچ وقت تا این حد این شکنجه‌ها را از نزدیک حس نکرده‌بودم! تنها چیزی که نشنیده‌بودم، تفکیک نکردن ظرف غذا و ادرار بود که گویا به رهبران احزاب اختصاص داشته‌است.
چیزی که برایم دردناک است، این‌که هنوز هم این شکنجه‌‌ها وجود دارد. هنوز هم انفرادی‌ها پر است و حتی به چند درجه بدتر. اما بازیگردان این بازی که بود؟ آیا می‌توان مثل کتاب قلعه‌ی حیوانات این‌ را ذات و درون‌مایه‌ی انقلاب دانست؟ آیا این طرح اسلیمی فرهنگ ایران خود به خود به وجود آمده‌است؟

می‌خواهم خارج شوم که عده‌ای دختر دبستانی را می‌بینم که مسئول فرهنگی بی‌شعورشان به مناسبت دهه‌ی فجر آن‌ها را به موزه آورده‌است! دختران با قیافه‌های وحشت‌زده نگاه می‌کنند و به جای دیدن، بیش‌تر می‌دوند!
به طبقه‌ی بالا می‌روم تا در دفتر انتقادات و پیشنهادات چیزی بنویسم و خارج شوم، به اسامی نگاه می‌کنم، نام ناصر زرافشان- وکیل دادگستری، بازداشت‌شده به سال 52- توجه‌ام را جلب می‌کند. اما هیچ اثری از عکس و یا نشانه‌ای از او نیست!
پسری در دفتر پیشنهادات می‌نویسد:" خجالت‌آور است که نامی از آیت‌الله منتظری نیاورده‌اید." ولی امضا نمی‌کند. می‌نویسم:" به امید آزادی زرافشان" امضا می‌کنم با اسم! بعد می‌ترسم و فوراً اسم‌ام را خط می‌زنم!

2006-01-16T08:27:00.000-08:00

من این ترم هم به همه چی گند زدم. امروز رفتم دانشگاه. ریاضی2 رو که فکر می‌کردم حتماً پاس می‌کنم، افتاده‌بودم. اصلاً فکرش رو هم نمی‌کردم. حالا این از اون درس‌هایی بود که خیر سرم می‌‌خواستم ازش نمره بگیرم! الآن حسابی وضعم به هم ریخته. چیز بدی که هست، این‌که ریاضی2 پیش‌نیاز مداره و مدارهم هم‌نیاز منطقی و با این تفاسیر من اگر خودم رو بکشم هم نمی‌تونم زودتر از ده ترم درسم رو تموم کنم.حالا فردا باید برم کلی صغری، کبری بچینم تا نمره بگیرم( این کاریه که واقعاً حالم ازش به هم می‌خوره.)
حسابی گند زدم. اون از ترم پیش که فقط 8 واحد پاس کردم. این هم از این ترم. حسابی غصه‌ام شده، نمی‌دونم چه غلطی کنم. باید تکلیف خودم رو روشن کنم یا مثل آدم بشینم درس بخونم، یا بزنم زیر همه چیز و عطای دانشگاه رو به لغاش ببخشم. چیزی که بیش‌تر عذابم می‌ده، این‌که دو تا کلمه حرف حسابی و مطلب پدر و مادردار تو این درس‌ها نیست و با این حال من هیچ کدوم رو مجال نمی‌دم و همه رو می‌افتم. دیگه حالم داره از همه چی به‌‌ هم می‌خوره.
خیلی هم تقصیر من نیست، اصلاً تف به هر چی درس و دانشگاهه. همه‌اش دارند چرند تحویل‌مون می‌دن. دو زار مطلب به‌درد بخور و قشنگ اگه تو این درس‌ها باشه، لااقل آدم دل‌اش رو خوش می‌کنه. اما این‌ها همه‌اش چرند محضه. چهار تا آدم کلاش نکبت که معلوم نیست دم کی رو دیدن اومدن تو هیئت علمی، یه چارت مسخره نوشتن که حال آدمو به هم می‌زنه و از همه بدتر وضع نمره دادن‌شونه. اصلاً ولش بابا...
ترم بعد یه تصمیم اساسی می‌گیرم. هر چند این ترم هم می‌خواستم تصمیم اساسی بگیرم، اما نمی‌دونم چرا این طوری شد. کاش می‌دونستم چه مرگم شده. اول ترم کلی به خودم وعده دادم، کلی نسیم نصیحتم کرد، اما باز هم آدم نشدم. باید یه کاری بکنم که لااقل اگه درس ندارم، زندگی داشته‌باشم. اصلاً بی‌خیال بابا، یه چیزی می‌شه دیگه!

عید قربان را تسلیت می‌گویم.

2006-01-10T16:16:00.000-08:00

" اهورامزدا نفرین می‌کند به کسی که چارپایان را بکشد." اشو زرتشت- گات‌ها- 32

" لا تجعلو بطونکم مقابرالحیوانات": " شکم‌های خود را مقبره‌ی حیوان‌ها نکنید." علی‌ بن ابی‌طالب

" مکشید، با محبت باشید و سیر دایره‌ی تکامل جانوران را خراب نکنید." قانون اول بودا

" و ما من دابه فی‌الارض و لاطائر یطیر بجناحیه الا امم..." :" محققا بدانید که هر جنبنده‌ای در زمین و هر پرنده‌ای که با دو بال در هوا پرواز می‌کند همگی طایفه‌ای مانند نوع بشر هستند..." قرآن- سوره‌ی انعام- آیه‌ی 38

امروز، چندین هزار جانور چارپا توسط حیوان دوپا( انسان) به مزبح می‌روند. چارپایانی که از آغاز برای زیستن متولد نشده‌اند. آن‌ها را انسان می‌پروراند. آن‌ها موجوداتی مسخ‌شده‌اند که سال‌ها پیش توسط موجودی دوپا از دامان طبیعت جدا شده‌اند.
انسان آن‌ها را به حیات نکبت‌شان عدات داده‌است. تا مثلاً برای او سرمایه‌ای شوند. حالی که اصلاً معلوم نیست که این سرمایه به چه کار انسان می‌آید؟! گیرم قرن‌ها پیش مردم بر این باور بودند که انسان نیازمند به خوراک حیوانات است( هرچند این فرض بر گذشتگان غلط است.) اما اکنون سال‌هاست که نه تنها برتری خوراک گیاهی بر خوراک حیوانی هم از لحاظ روحی و هم به لحاظ جسمی ثابت شده‌است؛ بلکه بسیاری از امراض جسمی و روانی به خوراک حیوانی نسبت داده‌ می‌شود. برای نمونه ریشه‌ی بسیاری از رفتارهای خشونت‌آمیز به استعمال گوشت برمی‌گردد. و از لحاظ جسمی نیز ریشه‌ی آپاندیس، نقرص، اسهال( و بسیاری دیگر از بیماری‌های گوارشی)، رماتیسم، سل و بسیاری دیگر از بیماری‌ها به استعمال گوشت می‌رسد.
هم‌چنین در طول تاریخ بسیار اقوام و انسان‌های برومند توانایی به لحاظ فکری و بدنی بوده‌اند که تنها گیاه خام استعمال می‌کرده‌اند. به عنوان نمونه از پیشوایان دینی، اشو زرتشت، بودا و علی بن ابی‌طالب گیاه‌خوار بوده‌اند. هم‌چنین در میان اندیشمندان و فلاسفه کسانی چون ابن‌سینا، افلاطون، ارسطو، نیوتن و... گیاه‌خوار بوده‌اند. که خود مدرک مستدلی بر این است که گیاه‌خواری نه‌ تنها نقصانی برای بشر ندارد؛ بلکه اسباب ترقی او را هم به وجود می‌آورد.
با همه‌ی این احوال هنوز جنبشی در جامعه‌ی بشری برای حذف خشونت علیه حیوانات و روی آوردن به غذای سالم و اصلی خود به وجود نیامده‌است. هنوز میان بسیاری از افراد حتی از طبقه‌ی روشن‌فکر خرافه‌ی ضعیف شدن انسان گیاه‌خوار وجود دارد. هنوز هم بسیاری از افرادی که هر روز در خطابه‌های سنگینی کشتار را محکوم می‌کنند، به هنگام غذا خوردن، هیچ توجه نمی‌کنند که خودشان همان کاری را می‌کنند که ساعتی پیش آن را به شدیدترین لحن منکوب کرده‌اند. به راستی که انسان به عینه تبدیل به مجودی جانی، ریاکار و دروغ‌گو شده‌است. بسیارند کسانی که دم از اخلاق می‌زنند و در رفتار خود نسبت به طبیعت زشت‌ترین کارها را روا می‌دارند و پس‌مایه‌های فکری‌شان، آکنده از اندیشه‌ها، لذت‌ها و اعمال ضد اخلاقی است. هر چند خودم هیچ به اخلاق بشری پابند نیستم با این حال این را می‌گویم تا اوج ریاکاری و دروغ‌گویی انسان را بنمایانم.
انسان، نه تنها طبیعت را نابود می‌کند؛ بلکه خود را نیز بر پرتگاه تباهی جای می‌دهد. چیزی که برایم عجیب است، این‌که در جهانی که تنها ارزش موجود( چیزی که اکثریت بر آن اتفاق نظر دارند) حفظ حیات و رفاه انسان‌ها ( یا همه‌ي انسان‌ها و یا طبقه‌ای خاص که موضوع بحث من نیست.) است و در جهانی که با هر گونه سنتی در جهت رسیدن به مدرنیسم مبارزه می‌شود. چرا هنوز تا این حد این خرافات رواج دارد و زندگی انسان را تهدید می‌کند؟ و چرا هنوز به مهم‌ترین نیاز بشر( خوراک) پاسخی دروغی داده می‌شود؟ گو این‌که ضحاکان پیش‌برنده‌ی مدرنیسم دنیا، خود در ذات وجودی خود خرافه‌پرست هستند و هر چه بیش‌تر در بازتولید آن می‌کوشند تا در جهت رسیدن به اهداف ددمنشانه‌ی خود از هیچ فریبی روگردان نباشند و هر روز گوشت مردار کسانی را که پیش از این زنده‌ بوده‌اند؛ رنگ رزی کرده و به خورد بشر مسخ‌شده لیکن مدرنیته‌ی امروزی دهند.

" اگر تنازع بقا راست است، انسان تنازع فنا می‌کند. او می‌کشد. برای خوردن می‌کشد. برای شفا دادن می‌کشد. برای آمرزیدن می‌کشد. برای پوشش، برای زیور، برای پول برای جنگ کردن، برای علم، برای تفریح و بالاخره می‌‌کشد فقط برای کشتن. پادشاه ستمگر غدار پرآز و خون‌خوار است که همه چیز را می‌خواهد و به هیچ چیز ابقا نمی‌کند و هنوز به خودش دل‌داری زندگانی به‌تری را در دنیای دیگر می‌دهد!" صادق هدایت- فواید گیاه‌خواری

امیدوارم اگر بشر از این جهل مرکب هم رهایی نیافت، لااقل به این سطح از فرهنگ و شعور برسد که در قتل عام حیوانات هلهله و پایکوبی نکند. به امید روزی که بشر از طبیعت درس بگیرد و عوض کشتار به آشتی با طبیعت روی آورد. آن‌گاه شاید بتواند این لکه‌ی ننگ را پاک کنند که تنها موجودی نباشد که در سطح گسترده هم‌نوع‌کشی می‌کند. هر چند می‌دانم این روز دست‌نیافتنی است. اما امید داشتن که عیب نیست! هست؟!

هذیان

2005-12-31T08:06:00.000-08:00

هیچ لحظه‌ای بدترین لحظه‌ی زندگی نیست و هیچ لحظه‌ای بدتر از آن‌چه که باید نیست.

باید همه چیز رو از اول شروع کنم. همه چیز بدجوری به هم پیچیده.

همین روزهاست که صداش بیاد. صدای ترکیدن خودم. باید جلوی فاجعه رو بگیرم. دست ساییدن به در و دیوار چه سودی داره. اصلاً سود و زیان چیه؟ مسئله سر مرگ و زندگیه. این چیزها معنی نداره که. باید زنده‌گی رو از نو شروع کنم.

زخم‌ها خوب می‌شن، ولی زمان می‌برن. فقط باید سعی کنم که به این زخم‌ها ور نرم. کرم ریختن به زخمی‌ که تازه گرفته، همه چی رو به هم می‌زنه.

باید رابطه‌ام رو با این اشباح که هر شب به کابوس‌ام میان ببرم. خیلی وقت پیش تصمیم گرفته‌بودم، اصلاً نخوابم! حماقت که شاخ و دم نداره. باید تبر دستم بگیرم تا هر وقت دیدم‌شون از خودم دورشون کنم. این طوری خیلی خوبه. شاید بتونم بعد چهار ماه مثل آدم بخوابم. بدون این‌که خواب جلسه‌های عجیب و پس‌کوچه‌های تنگ و بن‌بست رو ببینم.

باید مدتی خودم رو ایزوله کنم. نه، باید عزلت‌نشین بشم. هیچ هم بد نیست. اصلاً کاش می‌شد مدتی تو نیتروژن بخوابم تا هیچی رو حس نکنم. حتی گذر زمان. کاش از همه‌ی کاراکترهای جمعی خلاص می‌شدم و فقط خودم می‌شدم. خود خودم. اما مگر این بی‌وجدان می‌ذاره؟!

می‌خوام آلزایمر بگیرم. کسی مي‌دونه کجا می‌فروشن؟ یا این هم مثل مفاهیم بلند انسانی فروشی نیست؟ خیلی عجیبه که خود انسان فروشیه، اما مفاهیم انسانی فروشی نیست!

می‌خوام زنده‌گی کنم. می‌دونید چیه؟ زنده‌گی رو می‌گم. زنده‌گی چیز جالبی باید باشه نه! می‌خوام امروز زنده‌گی کنم. یه زنده‌گی ساده. مثل همون که بچه‌گی فکر می‌کردم. دوست داشتم نجار بشم. با چوب ور برم، بعد یه چیز قشنگ دربیارم. اما همه‌ی چیزهای قشنگ رنگ باختن. همه‌ش دود شد و رفت هوا... اوووو، هوتوتو... بعد دیگه چیز قشنگی ندیدم. دیگه هیچی دوست ندارم. فقط می‌خوام با چوب ور برم. از تصور این‌که به یه موجود جاندار دست بزنم چندش‌ام می‌شه.

از اعتصاب کارکنان اتوبوس‌رانی حمایت می‌کنم.

2005-12-24T09:12:00.000-08:00

اگر حقوق کارگر را به وقت ندهی دین‌اش را هم نمی‌شناسد. " یک پیمان‌کار ساختمان"

راننده‌گان و کلیه کارکنان شرکت واحد در اعتراض به بازداشت رهبران و اعضای سندیکای شرکت واحد اتوبوس‌رانی روز

یک‌شنبه 4 دی ماه از ساعت ۶ صبح دست از کار می‌کشند.

هر چه بیش‌تر زمان می‌گذرد، معنای مهروزی در دولت کریمه بیش از پیش نمود می‌یابد. گو این‌که رنگ قهوه‌ای فاشیست‌های اسلامی همه‌جا را گرفته‌است. آقایانی که مدعی مهروزی با بنده‌گان خدا هستند، با باتوم‌های خود هر روز بر سر خلق می‌زنند. اگر ذره‌ای دقت کنی، تو هم می‌شنوی. صدای پای فاشیسم می‌آید. پوتین‌های فاشیسم، همه چیز را له می‌کند. فاشیسم در همین نزدیکی است. سر کوچه؟! نه! در همین یک قدمی‌ات. بعد از تهدید ان‌جی‌اوها و اجرای طرح سلطه‌ی حوزه بر دانشگاه‌ها، حالا نوبت کارگران است. یکی، یکی نهادهای خلق رو به ویرانی است و این‌ها همه از پیامدهای مهرورزی دوآتشه است.
به راستی نماینده‌ی کارگران در این جامعه کیست؟ برهان دیوارگر که زنده‌گی‌اش را در راه احقاق حقوق کارگران گذاشته‌است، یا محمود احمدی‌نژاد که شعار برآمدن از دل مردم و کف جامعه را دارد؟! آقای احمدی‌نژاد، من از اعضای کف جامعه‌ام. بچه‌محل‌های قدیمی‌ ما از سر اضطرار زنده‌گی است که در بسیج اسلامی شماها عربده می‌کشند. هر چه باشد از سیگارفروشی به‌تر است. آن‌ها که هر روز جمعه مثل گوسفند بار وانت‌شان می‌کنید و به نماز جمعه می‌بریدشان، اگر یک تکه نان در سفره‌شان باشد هیچ وقت در کوی دانشگاه با چماق بر سر دانشجو نمی‌زنند. دانشجویی که شاید بعدها زیر پر و بال او را بگیرد. دانشجویی که می‌تواند معنویت برای‌اش به ارمغان آورد. دانشجویی که او را درک می‌کند. اما، تو احمدی‌نژاد و امثال تو نوکیسه‌های فاشیست ، فقط یک چیز برای‌شان مهم است. قدرت!
آن‌ها که برای‌ات رأی مضاعف جمع می‌کردند و صفحه‌ی شناسنامه‌شان عوض یک بار ده بار و شاید بیش‌تر مهر انتخابات خورد. آن‌هایی که شناسنامه‌هایشان را پنجاه هزار تومان فروختند. تو و امثال تو آن‌ها را نمی‌فهمید. من با آن‌ها زنده‌گی کرده‌ام. وقتی آدم پول ندارد که حداقل مایحتاج زنده‌گی‌اش را تأمین کند. وقتی یک کارگر برای خریدن یک جفت کفش باید هر روز اضافه کاری داشته‌باشد؛ دیگر شناسنامه‌اش نماد هویت‌اش نیست. هویت او لباس و کفشی است که او را با آن می‌شناسند، هویت‌اش را نگاه همه‌ی شماها تعیین می‌کند، که به او می‌گویید عمله. نه! هیچ یک از شماها نماینده‌ی مردم نیستید. در چنین جامعه‌ای که رأی انسان به اندازه‌ی تمام زنده‌گی‌اش باشد، شما هیچ وقت نمی‌توانید با معیارهای دروغی‌تان دموکراسی حاکم کنید. برای او فرق نمی‌کند که به‌اش بگویید نظام حاکم نشان‌دهنده‌ی مردم‌سالاری دینی است یا مردم‌سواری دینی. او به پول یک جفت کفش‌اش فکر می‌کند و بیش‌تر از این به او آزادی داده‌ نشده‌است که به آن فکر کند.
نه احمدی‌نژاد تو از دل جامعه بیرون نیامده‌ای. رنگ دل جامعه قهوه‌ای نیست. سیاه است هم‌چون استبداد و خاکستری است هم‌چون مرگ تدریجی و سرخ است هم‌چون خون!
احمدی‌نژاد، تو نمی‌توانی همه چیز را ویران کنی. تشکل آزاد حق مسلم و قانونی هر انسان است. در قانون اساسی هم آمده‌است. حق تجمع و تحصن هم در قانون اساسی آمده‌است. مگر این‌که فاشیسم قانون را هم عوض کند.

پی‌نوشت:
به دوست عزیزی که من را هک کرده‌است:" متأسفانه نمی‌توانم، در این وبلاگ ننویسم. از این‌که پس‌ورد رو عوض نکرده‌بودی و عوض من پینگ کردی، سپاس‌گزارم. موفق باشی. همین!"
این هم خبر سایت آشوب
این هم وبلاگ حمایت از کارکنان اتوبوسرانی
این هم ساید رسمی سندیکا

hacked!

2005-12-24T07:10:00.000-08:00

hacked by hat!

i am not a lamer!

just dont countinue this blog ...

هذیان

2005-12-21T03:47:00.000-08:00

آدم اخبار روز رو هم ندونه خیلی خوبه‌ها. یعنی بد نیست. واسه خودش یه زنده‌گیه. اون‌وقت، وقتی می‌آد وبلاگ‌اش رو آپ‌دیت کنه هیچی به ذهن‌اش نمی‌رسه. بی‌مایه‌گی محض. بی‌فکری مطلق و بی‌خیالی کامل. اصلاً همه‌اش می‌شه همون مطلق‌های متنافی! ژورنالیستی نوشتن هم همینه دیگه. یه دفعه‌گی به یه جایی می‌رسی که به خودت می‌گی خب، حالا که چی؟! این همه نق زدی و گیرم به قول خودت ندای حق و ناحق سردادی که چی؟! حالا نه که من ژورنالیستی بنویسم که! ژورنالیستی نوشتن هم خودش نعمتیه که نصیب هر ناپاکی مثل من نمی‌شه. اما نوشتن در مورد وقایع روز و تحلیل اون، خصوصاً نوشتن درباره‌ی وقایع روز ایران، آدم رو الکی فرسوده می‌کنه. مثل اینه که آدم با گه خودش بازی‌ بازی کنه. اما من می‌دونم، یه روزی می‌شه که این مملکت از دروغ و تزویر و ریا و اشیاء و وقایع متناقض بترکه. اون وقت تکه‌تکه‌هاش می‌پرن هوا و تلپ می‌افتن پایین تو پس‌ماند گه و استفراغ و کثافت‌اش و بعد همه‌ی ملت دنیا می‌شینن سرش مثل لاشخور می‌چاپن‌اش. چاپیدن گه هم واسه خودش دنیایی داره‌ها!
تو این شرایط( شرایطی که آدم از اطراف بی‌خبره یا اتفاق خاصی نمی‌افته) آدم دچار یه ارتجاع ذاتی می‌شه. مثل همون که تو هذیان قبلی نوشتم. یعنی هیچی ارزش فکر کردن نداره. اون وقت باید به خودت رجعت کنی و نگاه کنی ببینی اصلاً چی‌کاره‌ی روزگاری؟ این هم از اون سؤال‌های عجیباً غریبای روزگاره. اون وقت فکرش رو بکن واسه یه سؤال باید سه چهار تا مسأله‌ی عجیب رو حل کنی که مثلاً کار چیه که حالا تو چی‌کاره‌ای؟! حالا گیرم کار معلوم باشه؛ می‌پرسی برای چی باید کار کنی؟! دیگه این که مثلاً روزگار چیه؟ از کجا اومده و... این‌ها خودش خیلی عجیبه که اصلاً هم اهمیتی نداره. آدم‌ها همین طور می‌گردن و هیچ دلیلی هم به بررسی این چیزها نیست. یعنی ببخشید! روزگار همین طور می‌گرده و خب، آدم هم به اجبار می‌گرده دیگه. حالا بگذریم از این که واقعاً اجباری به گردش هست یا نیست. نگاه کن، تو همین چهار، پنج تا خط کلی سؤال به‌وجود اومد که عمراً به این ساده‌گی‌ها حل نمی‌شه. حال می‌گی اگه لال بشی مثلاً این سؤال‌ها نیست نه! مثل "هولدن" تو "ناتوردشت"، وقتی آرزو می‌کنه کاش بره یه جایی کارگر پمپ بنزین بشه لال‌بازی از خودش درآره. اما این درست همون چیزیه که آدمی‌زاد ازش بی‌زاره. لال بودن رو می‌گم. همه‌ی ‌آدم‌ها، بادلیل یا بی‌دلیل علاقه‌ی زیادی به حرف زدن دارن. که تازه خیلی وقت‌هاش هم بی‌دلیله. یعنی بی‌هدفه. که اگه هم مثلاً نگی هیچی عوض نمی‌شه. انگار نه انگار. دنیا همون طور که بوده هست. حالا نه که مثلاً من دچار توهم شده‌باشم که بخوام دنیا رو با چهار تا کلمه حرف عوض کنم‌ها! نه بابا! منو چه به این غلط‌ها! من زور بزنم، صدام واسه خودم در می‌آد. بگذریم اصلاً از اول راست گفتن که حرف باد هواست.
داشتم می‌گفتم، این‌طوری آدم دچار ارتجاع ذاتی می‌شه. حالا تو این شرایط که بنیادگرایی و بنیادسازی و بنیادبراندازی معنا پیدا می‌کنه. اگه از دریچه‌ی دین نگاه کنی، هزار تا بینان و ریشه‌ی تخیلی تو بهشت و چه می‌دونم عرش و کبریا و خدا و ملکوت و این چیزها پیدا می‌کنی و اون وقت حسابی سر ذوق می‌آی که مثلاً چه‌قدر موجود با عظمت و چه می‌دونم، بزرگی هستی. اون وقت، وقتی برمی‌گردی به عالم واقع، با هزار تا تناقض مواجه می‌شی که مثلاً چه و چه و چه. اون وقت هی به عالم و آدم گیر می‌دی که فلانی واسه چی دست تو دماغ‌اش کرده یا اون یکی واسه چی شکم‌اشو می‌خاره و اگه خیلی هم تو عرش بالا رفته باشی، به دل آدم‌ها هم گیر می‌دی که چرا تو دل این یک آب غل‌غل می‌کنه یا تو دل اون‌ یکی دیگه... بگذریم، خدا به‌دور. این نوع فکر کردن نصیب کافر نشه! یه نوع دیگه هم هست که آدم بیاد مثلاً از اول چهار تا چیز از این و اون دست‌گیرش بشه و چه می‌دونم یه فعل و انفعالاتی روش صورت بگیره. مثلاً مثل شخصیت بوف کور که از یه دریچه بالای رف یه دنیای دیگه رو می‌بینه. البته اینی که می‌گم با بوف کور زمین تا هوا فرق می‌کنه‌ها. نمی‌دونم اصلاً واسه چی یاد بوف کور افتادم! شاید چون خیلی از این کتاب خوش‌ام می‌آد. بگذریم، من استاد منحرف شدن‌ام! داشتم می‌گفتم، آره آدم یه طوری به دنیا نگاه کنه و بعد یه طرح وجودی از خودش دست‌اش بیاد. حالا دیگه این‌جا می‌شه که باز چند تا انشعاب صورت می‌گیره. ممکنه که بخوای همین بنیان رو تغییرش بدی، یا ممکنه خودتو بزنی به کوچه علی‌چپ که به من چه؟ کون لق دنیا! می‌خواست نکنن تا سرشون نیاد. این هم خب، یه طورشه دیگه. که اصلاً هم کم نیست. خصوصاً تو همین مملکت گل و بلبل خودمون. البته از نوع اول که گفتم هم کم نیست. یعنی امید به تغییر. اما چیزی که وجود داره باز هم همون چیزیه که آدم مثل آدم بوف کور می‌بینه. یعنی دنیای ماورایی. یا بهتر بگم، همون طرح وجودی که آدم دست‌اش می‌آد. روش‌های دیگه هم وجود داره. که یکیش همون چیزیه که دفعه پیش گفتم. یکی دیگه‌اش طغیانه که بمونه برای بعد.
فعلاً شب یلدا مبارک باشه. تا رسالت ژورنالیستی(!) فراموش‌ام نشه. ‌

پیوندتان را تسلیت می‌گویم

2005-12-17T10:01:00.000-08:00

عمراً به ذهن هیچ کس نمی‌رسد که فردا سال‌روز ترور آیت‌الله دکتر مفتح و روز وحدت حوزه و دانشگاه است. حالا این موضوع چه اهمیتی دارد؟ این رو باید از دولت کریمه بپرسیم.
دولت احمدی‌نژاد، از زمان آغاز به کار، با سیاست اسلامی کردن دانشگاه‌ها دست به یک انقلاب فرهنگی نو زده‌است. یک انقلاب فرهنگی پنهان و سپید. در نهایت نکبت و گند! انتصاب ریاست دانشگاه‌های مختلف بر معیارهای اخلاق اسلامی و توسط شخص وزیر علوم که خودش در کنار وزیر نفت و اژه‌ای و پورمحمدی از مسأله‌دارترین وزرای کابینه‌ی آنتیک احمدی‌نژاد است؛ حکایت از این امر دارد که بعد از مدتی باید شاهد تصفیه‌ی هیئت علمی هم باشیم.
کابینه‌ي 70 میلیونی دارد 70 سال حیات رسمی دانشگاهی کشور را به گند می‌کشد. اما یکی نیست به این هفتاد میلیون بگوید، آن زمان که دفتر تحکیم را برای پیوند دادن حوزه و دانشگاه ساختید، تا الآن خیلی اوضاع تغییر کرده‌است. آن زمان احمدی‌نژادها در تحکیم بودند و مصرانه بر طبل انقلاب فرهنگی می‌کوبیدند و امروز دیگر در نسل سوم این چرندیات معنی ندارد. دیگر کسی به معیارهای غیراسلامی انقلاب هم نگاه نمی‌کند چه رسد به معیارهای ساخته‌گی اسلامی آن. آن زمان هم مثل الآن احمقانه، وارد عمل شدند و خواستند همه را به رنگ خود قهوه‌ای کنند. خب، آن زمان خوب توانستند، مجاهدین و فداییان و دیگر احزاب را با بهانه‌ی جنگ ایران و امپریالیسم دور بزنند. اما امروز آیا باز هم طرح‌ریزی‌های دشمن‌تراشی به همان معنی است؟ آیا توان اسلامی‌ها هنوز هم در همان حد است؟ اصلاً خود تعریف پیوند حوزه و دانشگاه را نگاه کنیم. در همین دفتر تحکیم وحدت به کل تغییر کرده‌است. امروز دیگر تحکیم جای احمدی‌نژادها نیست. و دیگر پیوند حوزه و دانشگاه به این معنی نیست که دانشگاه باید به حوزه نزدیک شود، بلکه خواست تحکیم این است که حوزه به دانشگاه نزدیک شود. آیا حوزوی‌ها قبول می‌کنند که یک نفر کت‌ و شلوار‌پوش برود ریاست حوزه را به دست بگیرد که حالا می‌خواهند یک نفر عمامه به سر ریاست دانشگاه را داشته‌باشد؟!
اما این‌ها همه‌ تنها مایه‌های تئوریک قضیه هستند، که در دولت کریمه هیچ معنی‌ای ندارند. آن‌ها ادعا دارند که مرد عمل هستند و خب، پرونده‌شان هم می‌گوید لاف نمی‌زنند. گیرم اعمال‌شان احمقانه باشد. گیرم مردم را به پشک خر حساب نکنند. گیرم حقوق بشر برای‌شان جک باشد. اما به هرحال باید بپذیریم که آن‌ها کنش‌گر هستند. و با گفتن حرف‌هایی مانند "پیوند علم و ایمان" و یا "شایسته‌سالاری دینی" شروع به عوام‌فریبی کرده‌اند.
باید از خودمان واکنش نشان دهیم. باید فتنه‌انگیزی‌های دولت کریمه را در نطفه خفه کنیم. باید قبل از این‌که در سوگ دانشگاه‌های‌مان بنشینیم، صدای‌مان درآید.
پی‌نوشت:
فردا احمدی‌نژاد به مناسبت این روز می‌خواهد به تربیت مدرس برود. بگذریم از این که چرا به تربیت مدرس که سال به سال اگر دنیا را آب ببر آن‌ها را خواب می‌برد رفته! به هر حال امیدوارم یک استقبال گرم ازش بشود.
این نوشته‌ی احمد شیرزاد و این نوشته‌ی مهدی اسماعیلی را هم در این مورد بخوانید.

هذیان

2005-12-16T04:19:00.000-08:00

آدم وقتی هیچ سوژه‌ای پیدا نکنه که بهش فکر کنه یا چه می‌دونم باهش خودش رو سرگرم کنه، خودش سوژه می‌شه. این حالت وقتیه که هیچ سوژه‌ای ارزش فکر کردن نداشته‌باشه. اصلاً همه‌اش به این برمی‌گرده که آدم چه‌ طوری به همه چی نگاه کنه. یعنی همیشه زاویه‌دید مهم‌ترین ملاک تعیین سرنوشت آدمیزاده. این حالت برای آدم خیلی کم پیش می‌آد. خیلی خیلی کم. شاید چند بار تو سال و شاید اگر بداقبال باشه و یه کمی هم گاومسلک اصلاً براش پیش نیاد. این حالت مثل اینه که، اووم... آره آدم هیچی واسه‌اش مهم نباشه. یعنی این که مثلاً بشه مثل شخصیت بیگانه‌ی کامو یا نه! از اون هم به‌تر، بشه مثل بودا. نه! اصلاً‌ بشه یه چیزی بین این دو تا و شاید یه چیزی برتر از اون‌ها. این حالت درست مثل اینه که آدم به آزادی مطلق برسه. از همه چی رها می‌شه. اون وقت دیگه هیچ چیزی مهم نیست.
داشتم می‌گفتم، همه چی به زاویه دید آدم بسته است. یعنی این که به همه چی چه‌طور نگاه کنی. این درست مثل بحث دستگاه‌ها تو فیزیکه، مثلاً دستگاهی که انتخاب می‌کنی برای حل مسئله چه می‌دونم کروی باشه یا استوانه‌ای یا دکارتی و یا این‌که مبدأ روی ابژه( جسم) باشه یا مثلاً روی نقطه مقابل‌اش باشه یا یه چیز دیگه. حالا از همه‌ی این‌ها بگذریم، چیزی که در دستگاه‌های فیزیکی( طبیعی) خیلی اهمیت داره، دستگاه لخته. دستگاه لخت در عین سکون مطلق، آزادی مطلق رو در بر داره. یعنی یه تناظر و یا به‌تر از اون یه مانسته‌گی با آزادی مطلق داره. حالا در این بین تصور این‌که آدم خودش مبدأ دستگاه لخت باشه انقدر عالیه که بعضی‌ها واسه‌اش جون می‌دن. رسیدن به لختی خیلی متنوعه. حالا از این مانسته‌گی بگذریم، همون آزادی مطلق خودش یه مفهوم انتزاعیه که رسیدن بهش خیلی راه‌های متنوعی داره. مثلاً چه می‌دونم یکی مثل ساد رسیدن به آزادی مطلق رو در دژهای پیچیده‌ای متصور می‌شه که ورود هر کسی بهش ممکن نیست. یا یه رمانتیک آزادی مطلق رو در لذت بردن از شیطان عالم یا بگذریم... به هر حال تنوع زیاده که البته این تنوع، آکنده از تناقضه که فقط با عوض کردن زاویه‌دید قابل توجیه است و خب وقتی هم توجیه شد خودش، خودش و همه‌ی تبعات‌اش رو توجیه می‌کنه. به هر رو این زاویه دید خیلی مهمه و سبب بروز هر گونه عمل انسانی و غیرانسانی می‌شه. اصلاً همین مظمون انسانی و غیرانسانی، خودش بسته به همین دیدگاه است.
از همه‌ی این‌ها بگذریم، آدمی‌زاد به ذات خویشتن‌دوسته. از این رو همیشه مبدأ هستیه. البته همین خویشتن‌خواهی هم خودش شاید به این برگرده که درک هستی در مرحله‌ی تهی‌مایه‌گی ذهن به خود انسان خلاصه می‌شه که اصلاً این‌جا مورد بحث من نیست. آدمی‌زاد با این‌که همواره مبدأ هستیه و از روی این نقطه به هستی نگاه می‌کنه اما خیلی مهمه که روابط دستگاه مورد نظر رو نسبت به خودش چه طور تعریف کنه یا بهتره بگم براش تعریف بشه. چون آدمی‌زاد در عین حال که نگاه می‌کنه، خودش یک نقطه‌ است مثل بقیه‌ی نقطه‌ها. این‌که این روابط چی‌اند خودش مسأله‌ی پیچیده‌ایه که برای هر انسانی به عنوان ابژه و یا به‌تر از اون برای هر دستگاه انسانی به عنوان ابژه بحث می‌شه. که حالا نحوه‌ی بررسی این ابژه خودش در یک دستگاه دیگه یا به‌تر از اون در یک دیدگاه خاص شکل می‌گیره. که هر گونه سوءبرداشت قبلی رو منتفی می‌کنه. این دیدگاه همون دیدگاهیه که اول بحث گفتم، دیدگاهی شبیه دیدگاه بودا. آدم وقتی به این مرحله می‌رسه، همه چیز مثل موم تو دست‌شه. چون اصلاً همه چیز رو اون تعریف می‌کنه. چون به کل همه چیز در پس‌زمینه‌ی منطقی آدمی‌زاد شکل می‌گیره. این حالت معرکه ‌است. واقعاً معرکه‌ است. همین!

روز دانشجو

2005-12-06T14:32:00.000-08:00

1- توپ، تانک، دانشجو دیگر اثر ندارد.
2- دانشجو می‌میرد، ذلت هم می‌پذیرد.
3- عزا، عزاست فردا؛ روز عزاست فردا؛ دانشجوی بی‌چاره به تخم چپ‌اش هم حساب نمی‌کند.
4- هجده تیر، شانزده آذر ماست. شانزده آذر مثل همه‌ی روزهای ماست.
5- یار دبستانی من اصلاً هم با من همراه نیست.
6- رفراندوم، رفراندوم، مگر خواب‌اش را ببینی.
7- هاشمی پینوشه، دیدی ایران شیلی شد.
8- زندانی سیاسی آزاد باید گردد، دانشجوی زندانی بماند تا بمیرد.
9- مرگ بر تریبون آزاد؛ زنده‌ است استبداد.

1- دیگر باید قبول کنیم، که دانشگاه جای صف‌بندی‌های سیاسی نیست. این را برای همه‌ی آن‌هایی می‌گویم که در دانشگاه خودی و غیرخودی راه می‌اندازند؛ زد و بند می‌کنند وعده‌ای دیگر را سنگ روی یخ می‌کنند. راست‌اش ما همیشه شعار تحزب و تشکل می‌دهیم اما پای عمل که می‌افتد؛ می‌بینیم از تمام حزب‌گرایی فقط سیاست‌بازی و زد و بندش را داریم. حرف دموکراسی می‌زنیم و به پای عمل که می‌رسد به سهم‌گیری‌ طیف‌‌مان در قدرت می‌نگریم و این وسط هیچ‌گاه دیگری را تحمل نمی‌کنیم و همیشه قدرت به صورت کج‌دار و مریض توسط یک طیف بلوکه می‌شود و گروه‌های دیگر حکم غیرخودی را پیدا می‌کنند. به واقع ما دموکراسی‌سراهای کرسی‌خواه هستیم. اما نه کرسی شورا، بلکه کرسی حکام!
به کل کسی که ابزار قدرت در دست‌اش است، مسلماً راحت‌تر روی ذهن بدنه‌ی دانشجویی کار می‌کند . و از این رو دیگر طیف‌ها حکم غیرخودی را دارند و تکلیف‌شان معلوم است. پس یا باید لال شوند و یا عناصر اطلاعات را بر خود خواهند دید که خب، باقی کار مشخص است! اما این وسط چه چیزی گیر بدنه‌ی دانشجویی می‌آید؟! راست‌اش را بخواهید هیچ چیز گیر این بدنه نمی‌آید.
پس چرا باید اعتراض کرد؟ این خود سؤالی است! آیا جنبش دانشجویی، جنبشی آرمان‌خواه است و اگر هست آرمان آن چیست؟! اگر حرکت‌های دانشجویی به جنبش تبدیل شود، به نظرم جنبشی آرمان‌خواه در جهت رسیدن به تحول عمیق در جامعه است. اما چه چیزی به این تحول سمت و سو می‌دهد؟ این موضوع برمی‌گردد به این که تأثیرگذاران بر جنبش دانشجویی چه نهادها، تفکرها و یا اشخاصی هستند. بحث بر سر این موضوع بسیار پیچیده‌است و به نظرم نیاز به بررسی همه‌جانبه بر تاریخ فرهنگی- سیاسی- اجتماعی- اقتصادی کشور دارد که نه من کارشناس آن هستم و نه اگر باشم توان بررسی آن را در این نوشته دارم. چیزی که مطرح است، این‌که همواره در جامعه، دانشگاهیان نماینده‌ی تجددخواهی به حساب می‌آمده‌اند و از این رو مورد تخاصم حاکمیت بوده‌اند. حاکمیت هیچ‌گاه ساکت نمی‌نشیند تا دانشجو در کمال آزادی، راه‌های تجددخواهی را بپیماید. نمونه‌ی عینی را در طول تاریخ جنبش دیده‌ایم. حمله‌ی سال 32 به دانشگاه و مرگ سه آذر اهورایی( نامی که بعدها کسانی چون شریعتی بر آن‌ها نهادند) نمونه‌ی بارز آن است. پس لزوم بیداری واضح است.
باید توجه کنیم که جنبش دانشجویی، در موضع قدرت نیست و نبوده‌است. از دانشجو انتظار نمی‌رود که رهبر جنبش‌های اجتماعی کشور شود( تفکر دوم خردادی‌ها بر این مبتنی بود.) اما به وضوح دانشگاه محل شکل‌گیری و شرح و بسط اندیشه‌ها است. پس وظیفه و یا به‌تر بگویم، احساس و نقشی در دانشجو وجود دارد که او را مقابل آن‌چه مانع از اندیشه‌پردازی می‌شود به واکنش وادارد. دانشجویان نیز به مانند دیگر صنف‌های موجود در جامعه، حقوق اولیه‌‌ای دارند که اگر تأمین نشوند، آن‌ها را به واکنش وامی‌دارد. پس جنبش دانشجویی، اگر باشد(!) به صورت یک جنبش صنفی- سیاسی و یا به‌تر از آن صنفی- عقیدتی است.

2- بحثی که در بند قبل هم نوشته‌ام، موضوع تشکل‌گرایی در دانشگاه است. آیا امکان دارد که تشکلی در دانشگاه پا بگیرد؟ واضح است که جواب خیر است. نگاهی به تیر 78 نشان می‌دهد که حرف اول و آخر را تحکیم زد. تحکیم فضا را به سمت یک‌پارچه‌گی و زیر لوای یک پرچم رفتن برد و توانست برای خود جا باز کند. آن‌ها در سازمان‌دهی 2 خرداد 76 از همه‌ی طیف‌ها کمک گرفتند، اما در زمان بروز بحران زیر همه چیز زدند. همه چیز سر دگراندیشان و یا به‌تر بگویم غیرخودی‌ها شکست. اگر نگاهی دقیق داشته‌باشیم. هیچ کدام از اعضای تحکیم جزء بازمانده‌گان 18 تیر نیستند. بیش‌ترین حکمی که برای تحکیمی‌ها صادر شد، دو سال حبس برای مهدی فخرزاده بود. که اتفاقاً بچه‌های تحکیم، سنگ‌تمام گذاشتند. آن‌ها که به عنوان نماینده‌ی دانشجویان متحصن بودند، در بیانیه‌ی 15 آذر 78 خود در حالی‌که هنوز حکم اعدام منوچهر محمدی و مریم شانسی روی میز دادگاه بود، تنها از فخرزاده نام بردند و پس از آن هر جا توانستند از گروهک محمدی به عنوان عامل اغتشاش نام بردند.
هر چند فضای تحکیم عوض شده‌است. تحکیم امروز دیگر یک تشکل دانشجویی نیست و تبدیل به یک پارلمان شده‌است. اما باید قبول کنیم که تاوان محکم شدن تحکیم را امثال باطبی و لهراسبی و محمدی‌ها و دیگران دادند. نه عزیزانی که هر بار اشک تمساح می‌ریزند و بعد باز همان زد و بندها را دارند. اما این تاوان دادن خیلی هم ثمربخش نبود. تحکیم هنوز دل‌اش را با خیلی‌ها صاف نکرده‌است. این یک‌پارچه‌سازی که شاید در ابتدا تا حدی خیرخواهانه به نظر می‌رسید؛ سرانجام خوشی نداشت و سبب بروز دعواهای درونی شد. که بازیگران آن درون دانشگاه هستند و گرداننده‌گان‌اش خارج دانشگاه در دفتر حزب‌شان نشسته‌اند و این وسط باید هم به بدنه حق بدهیم که هم بمیرد و هم ذلت بپذیرد.

3- دیگر گذشته‌‌است. زمانی که چند نفر در دانشگاه داد و فریاد کنند و بعد همه به دنبال‌شان بیافتند. امروز همه‌ی حرکت‌ها مشکوک شده‌است. دانشجو هیچ‌گاه وقتی عزرائیل‌های نظام را کنار خود می‌بیند، به سوگواری هم‌کلاسی‌اش نمی‌نشیند. فوق‌اش این است که بگوید آن‌ها هم داغ بودند یا آن فلانی هم کس‌خل بود. عمرش را پای چی تلف کرد. راست می‌گویند. در کشوری که حداقل آزادی‌ها در سطح جامعه وجود ندارد. مسلماً دانشگاه مأمنی می‌شود برای تنفس. باید قبول کنیم که ورودی‌های جدید دیگر آرمان‌گرا نیستند. آن‌ها می‌خواهند زنده‌گی کنند.

4- گمان کنم از 18 تیر 80 بود که به خاطر تدابیر امنیتی و عوض کردن زمان پایان ترم تحصیلی، مراسم 18 تیر دیگر برگزار نشد. اما هر سال 16 آذر این بزرگ‌داشت برگزار شد. به کل باید بپذیریم که بسته کردن فضا هنر است و اگر یک منفذ باز بماند، طغیان بروز می‌کند. با روند جدید حاکمیت در مورد دانشگاه، هر روز باید شاهد یک 16 آذر بود. اما نه حرکتی هدف‌مند؛ نه! حرکتی کور و بی‌مایه!

5- فضای دانشگاه آکنده از بی‌اعتمادی است. قبلاً در دانشگاه حداکثر چیزی که می‌شنیدی این بود که فلانی بسیجی است، اما امروز دیگر مشارکتی و مجاهدین اسلام و… هم فحش شده‌اند! نه من به هیچ کدام از شماها که مدام ریکوردر در دست دارید، اعتماد ندارم.

6- نمی‌دانم، این تخم لق کی در دهان این جماعت شکسته‌شد. این همه آرمان‌گرایی نوبره، والا!

7- به اکبر آقا و همه‌ی طرف‌داران بر حق‌اش تبریک می‌گویم.

8- این بحث دانشجویان زندانی هم برای قوه قضاییه قوز بالا قوز شد. این بنده‌خداها یک حرفی زدند، دولت اصلاحات را خراب کنند که مثلاً این عزیزان خیلی به فکر حقوق بشر و دانشجو هستند و این دوم خردادی‌ها بودند که عامل همه‌ی جنایت‌ها بودند؛ حالا پاک توش مانده‌اند. اما موضوع به این ساده‌گی هم نیست. راست‌اش من هم جای هاشمی‌شاهرودی بودم، وقعی به دانشجویان زندانی نمی‌گذاشتم. مگر سرش درد می‌کند، وقتی دانشجو و ملت هیچ کدام اعتراضی به این وضعیت ندارد، بیمار که نیست چند نفر به قول خودشان یاغی را آزاد کند؟! بله ما دانشجویان باید هم از فضا کناره بگیریم. وقتی دانشجویانی که زمانی رفیق شفیق همین تحکیمی‌ها بوده‌اند و نگوییم رفیق لااقل هم‌دانشگاهی آن‌ها بوده‌اند و الآن در انتظار گذراندن 9 سال حبس باقی‌مانده‌شان‌اند و از طرفی تحکیم تا می‌تواند در حمایت از زرافشان، گنجی و امیرانتظام و سلطانی و… بیانیه می‌دهد و برنامه می‌گذارد. من که از هاشمی‌شاهرودی انتظاری ندارم. نمی‌گویم برای گنجی و زرافشان حرف نزنیم، اما لااقل برای لهراسبی و دلدار و عبدالباقی و محمدی‌ها و باطبی و… لال نشویم. درست است که آن‌ها تحکیمی نبودند و تفکرشان شاید با خیلی‌ها فرق داشت. اما به هر حال دانشجو بودند، نبودند؟! گیرم، اصلاً بگویید مضر بودند؛ اما آیا می‌شود تمام تقصیر را به گردن آن‌ها نهاد؟! من که فکر نکنم. مثل این‌که شعار نیست که بگوییم حاکمیت تفکر همه را نسبت به شاکی و متهم در آن پرونده‌ها برگرداند! به هر حال به همه‌ی دل‌سوزان حقوق بشر هشدار می‌دهم که حقوق بشر، حقوق گنجی تنها نیست. اگر واقعاً صادق هستید از دیگران هم یاد کنید. آن‌ها هم بشر هستند، تنها بلندگویی چون شیرین عبادی ندارند و داعیه‌ای چون گنجی و البته پشتوانه‌ای چون مشارکت و اصلاح‌طلبان!

9- دل‌مان به چند تریبون آزاد خوش بود که لااقل اسم تریبون دارد که نماد گفتمان است و نام آزادی که خب بالاخره خیلی‌ها برای‌اش جان می‌دهند که آن‌ هم امسال به کل تعطیل شد.

با همه‌ی این احوال فردا 16 آذر است و باید گرامی داشته‌شود. فردا روز من و شماست. آن‌ها را به یاد آوریم که تازه جوانانی بیست‌ودو ساله بودند.

پی‌نوشت:
خیلی وقت بود می‌خواستم این حرف‌ها را بزنم. اما نمی‌شد. البته الآن هم شاید بعدها از روی وبلاگ برداشتم. کسی چه می‌داند؟! کار دنیا که حساب و کتاب ندارد؛ دارد؟!
یک آدم خیر، عوض من پینگ کند.

این نشریه‌ی دانشجویی با نامفصل نورا هم حتماً از لحاظ بگذرانید.

هویت

2005-12-03T10:29:00.000-08:00

شما!
های! با شمایم
ای فرزندان نور و سرود
ای فرزندان زیباترین شب‌های شکوه ایثار
ای مردان و زنان ازخودگذشته
به یاد آرید...
به یاد آرید که
مرا در سال‌های پوک پر از خفقان
در تاریکی‌های شب جا گذاشته‌اید.
های پدر و مادر با شمایم
به یاد آرید
آن شب‌های عصیان کور را به یاد آرید
آن شب‌ تاریک را به یاد آرید
که مرا در آن کاشتید
و چشم کوردلی‌تان
توان دیدن ظلمت شبی را نداشت
که بر آن برآشوفتید
شب مفهوم پیچیده‌ی چیستی‌تان بود
بی‌آن‌که لحظه‌ای در خود نظری بیافکنید

بر شب تاختید
شبی که غرق از شما بود
و شبی که در آن غرق بودید

به یاد آرید
من در شب متولد شده‌ام
در سرگردانی شما
در سر گرانی شما متولد شده‌ام
و نه در عشق و سرور
و نه در شهوت
در پوچی، پوکی، مرگ، خفقان!
این‌ها هویت من است

آه! پدرا به یاد آر آن شب را
که از وهم چیستی خود عصیان کردی
و مرا در بطن مادرم کاشتی
و زآن پس هویت مادرم را به هویت من
و هویت مرا به چیزی گم‌شده
در تاریکی‌های ازلی گره‌ زدی

آن شب، چشمان خسته‌تان را یارای آن نبود
تا کورسو نور وجدانیت را در خود نظری بیافکنید
نه!
دل‌تان به حال بی‌نوا فرزندتان، هیچ نمی‌سوخت
شما تنها عصیان خود بودید
و بر قله‌های نور و سرود
توان آن نبودتان تا
یک‌سو نظری بیافکنید فرزندتان را

آه!
ای کاش بودم و می‌توانستم
روزنی بر شما بگشایم
تا که با قطره‌ نوری
به خود آیید
و جگرگوشه فرزندتان را
در پس‌کوچه‌های ظلمت شب بیابید
آن وقت شاید...

آه! ای فرزندان نور و سرود
من گم شده‌ام.

سرنوشت آزاده

2005-10-31T23:52:00.000-08:00

او خودخواه‌ترین موجودات است
از این رو خدایی قهار می‌آفریند
تا بر دیگران خودنمایی کند.

او خود موجودیت مطلق است
مرکز جهان می‌شود
و خدایی از مطلوب خود می‌آفریند
آن‌گاه زنده‌گی می‌کند تا به خدای خود برسد
پویا
راه‌بر
و راه‌رو
به حقیقت مطلق برسد
قلب جهان شود و به اوج هستی‌اش رسد
خود را غرقه در حقیقت و حقیقت را غرق از خود بیند
تا نهایت آن‌چه هست را دریابد و نیست شود
فنا شود
چون شرری
بر مخیله‌ی نظاره‌گران تثبیت شود

آه
دریغا!
پوچ است
پوچ!

پی‌نوشت:
1- این وبلاگ گروهی به اسم راهیان سپیده که به همت راوی، احمد سیف و خانوم حنا در رابطه با فرهنگ راه‌اندازی شده، معرکه است. خصوصاً این‌که اصلاً لحن رسمی ندارد و اهالی آن اهل قلنبه‌گویی نیستند. خب، من یکی که به کل طرف وبلاگ‌های گروهی هم نمی‌روم، از این وبلاگ خیلی خوش‌ام آمد. حالا شما هم اگر می‌خواهید به این وبلاگ لینک بدهید تا به زعم خود بتوانید متولیان این امر خیر را یاری رسانید.
2- این روش تبلیغ راهم از فؤاد شمس در تبلیغ آشوب یاد گرفتم. که خب، فکر کنم کارآمد است. هر چند آن موقع خیلی گرفتار بودم و نتوانستم در وصف آشوب چیزی بنویسم. و از این بابت کمی هم دچار عذاب وجدان کاذب شدم. اما خب، با این حال اگر هنوز هم شما آشوب را ندیده‌اید. حتماً به این سایت ارزشمند سر بزنید.
3- چیزی که این روزها در وبلاگ‌ستان رایج شده‌است، ناسزاگویی یک عده بی‌فرهنگ است که هر بار با نام یک نفر می‌آیند و کامنت‌های بی‌ادبانه برای دیگران می‌گذازند. درست است که همیشه سعی داریم فضای وبلاگستان را به سمت دموکرات‌بودن ببریم. اما کمی منطقی اگر نگاه کنیم، می‌بینیم ناسزاگویی ضمن ایجاد تنش فضای بحث آزاد و کارا را از بین می‌برد و از طرف دیگر کار این عزیزان ناسزاگو به کل ایراد را دارد. اصلاً گیرم ناسزاگویی کار بدی نباشد، خب اگر بد نیست چرا با نام دیگران این کار را می‌کنید؟! اگر هم این کار بد است، که چرا اصلاً این کار را انجام می‌دهید؟! دیده‌ایم بعضی موقع‌ها، افراد برای تابوشکنی کاری را می‌کنند و برای این‌که با مخالفت مواجه نشوند از نام جعلی یا مستعار استفاده می‌کنند( مثل خود من در این وبلاگ!)، خیلی خیرخواهانه اگر نگاه کنیم کار عزیزان را تابوشکنی تلقی می‌کنیم که در جهت رسیدن به فضای لجن‌آلود وبلاگستان و هر چه بیش‌تر هم‌خوانی آن با فضای واقعی جامعه پیش می‌روند! اما والله دیگر انقدر محافظه‌کاری هم خوب نیست. کمی شجاع باشید و با نام خودتان بد و بی‌راه بگویید. لااقل اگر حرمت خود و دیگران را نگه نمی‌دارید، حرمت ناسزاگویی را نگه دارید. دیگر الآن اگر بخواهیم هم نمی‌توانیم به کسی ناسزا بگوییم. با این کارتان سبب می‌شوید اهالی محترم وبلاگستان به یک دروغ‌گویی جمعی دچار شوند یا دچار خودسانسوری اکید شوند که البته هزار مرتبه از ناسزاگویی بدتر است. خصوصاً دومی که هم ضرر دنیوی دارد و هم اخروی! خب، نامسلمان‌ها! این چه کاری است که در این ماه رمضانی، که همه‌گی بنده‌گان خدای قهار به عبادت مشغول‌اند ناخواسته پرونده‌ی اعمال آن‌ها را مکدر می‌کنید؟! بگویم اطلاعات و ارهابیون پیدای‌تان کنند و دارتان بزنند؟ نام این عزیزان برای‌تان مهم نیست، جان خودتان چی؟! پس‌فردا اگر گیوتین ارهابیون آمد در خانه‌تان نگویید چرا. از ما گفتن بود.
4- گذشته از این بحث ناسزاگویی، این وبلاگستان پر است از آدم‌های خوب و دوست‌داشتنی و البته نیکوکار! مثلاً یکی از این انسان‌های نیکوکار هر وقت که من مطلب جدیدی می‌نویسم، عوض من پینگ می‌کند. که ان‌شاءالله اجرش با آقا امام‌الزمان! حالا این بار هم از دوست نادیده( شاید هم دیده!) می‌خواهم به یمن نوشتن این افاضات در پی‌نوشت عوض من پینگ کند تا خدا ان‌شاءالله به حق این ماه مبارک و بدبختی‌های‌اش صد در دنیا و هزار هزار کرور در آخرت عوض‌اش بدهد و اصلاً یک خانه در بهشت نصیب‌اش کند. تا لااقل مثل من مجبور نباشد در خانه‌ی پدری بماند. البته استفاده از خانه‌ی بهشت منوط به مردن است که خب نمی‌دانم این دعا را جایز است در حق این عزیز بکنم یا نه؟! حالا علی‌الحساب عوض من پینگ کن تا ببینم چه دعای دیگری می‌توانم بکنم!

یادش گرامی

2005-10-28T15:19:00.000-07:00

نمی‌دانم باید خوش‌حال باشم یا ناراحت! علی افشاری دبیر سابق دفتر تحکیم وحدت، فعال دانشجویی سال‌های پیش و مرد پخته‌ی این سال‌ها از ایران رفت. رفتن که نه! عملاً فرار کرد.
علی افشاری در مرداد ماه 84 طی نامه‌ای که در رسانه‌ها تحت عنوان افشاگری منتشر شد از ریاست قوه‌ی قضائیه- هاشمی شاهرودی- خواسته‌بود که دادگاه‌اش را علنی برگزار کنند. اما چه دادگاهی؟! علی افشاری در سال‌های اخیر، پس از واپسین دوره‌ی زندان‌اش( یک سال حبس تا سال82) هیچ‌گونه تخلف قانونی و تشکیلاتی‌ای نه در دفتر تحکیم و نه در سخنرانی‌هایش نداشته‌است. تنها جرم افشاری چه در سال‌های اخیر که مرد پخته‌ی سیاست است و چه آن زمان که از رهبران جنبش دانشجویی بود؛ اندیشیدن، صراحت، شجاعت و از همه مهم‌تر توان بالای تشکیلاتی‌اش بود و هست. این درست چیزی است که کسانی آن را برنمی‌تابیدند. از این رو او باید حذف می‌شد. چه آن زمان که از هدایت‌کننده‌گان جنبش دانشجویی بود( اوایل دوره‌ی اول خاتمی تا بعد از کنفرانس برلین) و چه اکنون که از راه‌بران و تئوری‌پردازان تحکیم بود؛ خاری بود در چشم راست‌های نظام حاکمیت. اما مگر می‌شد به این ساده‌گی و در این شرایط، او را که خود سخن‌گوی خود و اندیشه‌ساز و اندیشه‌پرداز بود حذف کرد؟! اما این بار حاکمیت اشتباه نکرد، دهان همه را با هم بست. به هر دو طرف امتیاز داد و بار دیگر با قربانی کردن حق آزادی بیان و اندیشه، با پاک کردن صورت مسئله همه را ساکت کرد. آن‌ها از یک سو برای افشاری حکمی سنگین بریدند تا راست‌های افراطی مخالفتی نکنند و از سوی دیگر با باز گذاشتن راه برای او راه بر اعتراض چپ‌ها بستند. تا فردی را از مخالفین داخلی کم کند و به اپوزیسیون خارج از کشور بیافزاید. کاری که نه امروز، ولی در آینده‌ای که معلوم نیست تاوانی بزرگ برای کشور به دنبال خواهد داشت. آن‌ها نباید فراموش کنند که هیچ نظمی پایدار نیست. مخالفین ناکارآمد امروز، پتانسیلی برای ماخالفت کارای فردا خواهد بود. اما کارایی به چه معنا؟! این کارایی به سمت ویرانی می‌رود یا آبادی را منتج می‌شود؟ این بحث در نهایت پیچیده‌گی‌اش، یک جواب ساده دارد:" جریان‌های حاکم بر ایران بر اساس تعصب و تظلم است و نه تفکر و جریان بی‌تفکر محکوم به شکست است." چیزی که تنها به ضرر منافع ملی است. چیزی که سال‌های سال در این مملکت به هیچ انگاشته‌شده‌است.
حکمی که برای علی افشاری بریده‌شد، هنوز هم به درستی معلوم نیست و هیچ رسانه‌ای هنوز از جزئیات آن خبری نداده‌است و حتی بسیاری از رسانه‌های مطرح خود خبر را هم سانسور کرده‌اند! خبری که من به دست آوردم اول از طریق یکی از دانشجویان و متکی به یک نشریه‌ی دانشجویی بود و بعد از آن هم خبرگزاری ایران‌پرس‌نیوز. که البته زمین تا آسمان با هم فرق داشتند. آن نشریه‌ی دانشجویی خبر از یازده سال حبس، ممنوع‌الخروج شدن و سفر به ایرلند داده بود و در مقابل ایران‌پرس‌نیوز، خبر از شش سال حبس، ممنوع‌الخروج شدن و سفر به کانادا!
درباره‌ی ایران‌پرس‌نیوز چیز چندانی نمی‌دانم. اما چند روز پیش که در این نشریه‌ی دانشجویی که توسط ابراهیم نبوی پشتیبانی می‌شود! خواندم که افشاری پس از‌ آن‌که به 11 سال حبس محکوم شده‌است و البته ممنوع‌الخروج هم بوده، ایران را به مقصد ایرلند جهت تحصیل در آن‌جا ترک کرده‌است؛ پاک به هم ریختم. هر چند می‌دانستم علی افشاری ایران را ترک کرده‌است، ولی اکاذیب نبوی باورکردنی نبود. چرا که او خوب بلد است با پس و پیش کردن واژه‌گان و حرافی‌های بی‌جا- که البته خودش خیلی مایل است آن‌را طنز بنامد- شخصیت دیگران را تخریب کند و البته این بار هم بی‌غرض این کار را نکرده‌بود. ابراهیم نبوی مدت‌هاست که مزدور انگلیسی شده و برای بی‌بی‌سی و امثال آن قلم می‌زند. قلم‌اش را عوض این‌که در مرکب فرو کند، در کثافات پست‌اش می‌کند و ذهن گوش‌به‌زنگان بی‌بی‌سی را از نکبت پر می‌کند. این بار هم بی‌غرض نبود. از کسی که خودش با کلی لباده و دستمال یزدی کشیدن به خایه‌ی این ملا و آن گردن کلفت آن طرف رفته و حالا هم مزدور شده‌است؛ نباید انتظار داشت که وجدان کاری داشته‌باشد، بااخلاق باشد و... کسی که زمان انتخابات دور اول ریاست‌جمهوری در همان نشریه‌‌ی دانشجویی در دفاع از هاشمی، معین را می‌کوبید و امروز هم فریاد اصلاحات را با هاشمی‌رفسنجانی سر می‌دهد. باید هم با یک نفر از رادیکال‌های سیاسی این‌طور خامصانه برخورد کند. لابد این بار هم بی‌بی‌سی اطعام‌اش کرده‌است کسی چه می‌داند؟!
باری، نامه‌ای که خیلی‌ها هم‌چون مسئولین سایت روز آن‌را چون نامه‌ی فرج سرکوهی افشاگرانه و نشانه‌ای از یک انقلاب و تحولی دیگر چون خرداد 76 می‌دانستند، تنها سبب شد علی افشاری متواری شود. حالا دیگر بد نیست این عزیزان هم تا حدی تصورشان را عوض کنند. کمی واقع‌گرا باشند. به چه چشم‌اندازی می‌نگرند؟! به چه چیزی دلخوش‌اند؟! در برج تئوریک خودشان نشستنه‌اند و هنوز هم اندیشه‌ی کهنه‌شان را توجیه می‌کنند. جنبش دانشجویی در گه خود غلط می‌زند و این‌ها به همین هم راضی نیستند. تحکیمی‌ها هر روز مثل سگ و گربه به هم می‌پرند و آقایان هنوز هم تفکر پوسیده‌شان را جار می‌زنند. هنوز دم از روشن‌فکری دینی می‌زنند. و با لاشه‌ی این تفکر پوسیده تنها ترمز دیگران می‌شوند.
به هر حال علی افشاری هم به جمع اپوزیسیون خارج از کشور پیوست. حال شاید کسی مثل نبوی و امثال او( البته نه صراحتاً!) بگویند سازش کرده و شاید هم کرده‌باشد. شاید زیرکی به خرج داده‌باشد و از مرزهای باز خارج شده‌باشد و هزار شاید و اما و اگر دیگر. هنوز هیچ خبرگزاری‌ای خبر درستی در مورد او منتشر نکرده‌است. و شاید همه منتظرند تا او باز هم افشاگری کند و آن را پرچم کاوه کنند و جار بزنند و عربده بکشند؟! علی افشاری دیگر مرده‌است. اگر او به زندان می‌رفت هم می‌مرد و حال که از ایران رفته‌است هم مرده‌است. کار علی افشاری مبارزه‌ی پراتیک بود و این کار از خارج از کشور ناممکن است. باید قبول کرد که او در زنده‌گی سیاسی‌اش مرده‌است و به نظر این اولین بار است که حاکمیت ایران عاقلانه یک نفر از مخالفان‌اش را حذف کرد. بدون خون‌ریزی و بدون تنش. یادش گرامی باد؛ حضورش در تحکیم مسرت‌بخش بود.
عزیزانی که دم از چپ می‌زنید و به راست می‌پیچید فراموش نکنید که هنوز ماهیت دستگاه قضایی و اطاعاتی-امنیتی کشور تغییر نکرده‌است! هنوز هم اندیشه‌کشی می‌شود. گاه با پرداخت بها و گاه بی پرداخت بها. خیلی هم دم از حقوق بشرتان نزنید، آن‌ها اگر بخواهند، می‌توانند موضوع را تا این حد مسکوت بگذارند که حتی هیچ رسانه‌ای از آن چیزی ننویسد. بروید عوض لمپن‌بازی و بچه‌بازی‌های سیاسی‌تان کمی فکر کنید که به کجا دارید می‌روید. دور خودتان می‌چرخید. در گه‌تان غلط می‌زند و پس‌ماند تهوع‌تان را قرقره می‌کنید. دست مریزاد عزیزان! واقعاً نشان دادید که تا چه حد می‌توانید خود و دیگران را نابود کنید.
هیچ وقت جنبش دانشجویی تا این حد در ضعف نبوده‌است. هیچ وقت مقام دانشگاه تا این حد زیر سؤال نرفته‌است. به کجا دارید می‌روید؟!!

پاییز

2005-10-18T02:27:00.000-07:00

امروز که به پارک رفته‌بودم، تازه متوجه برگ‌های زرد درختان شدم. امسال پاییز چه زود رسید. شاید هم من خیلی دیر متوجه شدم. آن‌قدر درگیر روزمر‌ه‌گی خودم شده‌ام که حتی تغییر به این چشم‌گیری را هم متوجه نشدم. هوا سرد شده‌است و چند روز دیگر بادهای پاییزی مجال نمی‌دهند که آزادانه در پارک قدم بزنی. نمی‌دانم چرا؟ اما با همه‌ی زیبایی‌های پاییز، هیچ گاه احساس خوش‌آیندی نسبت به آن ندارم. شاید این ترس به ریشه‌ای قدیمی در ترس از مدرسه خلاصه شود. اما این دلیل در عین استوار بودن احمقانه است. من حتی الآن هم که در قید درس‌هایم نیستم، این احساس موهوم را دارم. به نظرم این احساس نسبت قریبی با مرگ دارد. مرگی که در پاییز زمزمه می‌شود و کلاغ‌ها چاووش کاروان مرگ می‌شوند و برگ‌های زرد نماد آن. و آن‌گاه مرگ تدریجی آغاز می‌شود و خود را می‌کشد تا در زمستان اوج می‌گیرد. به نظرم احساس ترس‌ام بیش‌تر به مرگ می‌کشد تا زنده‌گی. هیچ کس نمی‌تواند ادعا کند که از مرگ نمی‌ترسد. حتی کسانی هم که خودکشی می‌کنند؛ به نوعی از آن در هراس‌اند. هیچ کس استثناء نیست. مرگ از آن رو که موهوم است، ترس می‌آفریند. و پاییز مرگ می‌آفریند.
ولی این پاییز به نظرم عجیب می‌آید. افکار من مالیخولیایی شده‌است. در عالم بین طبیعت و ماشینیسم، در خلسه‌ای مسخره بی‌جهت زنده‌ام. دیگر خوب فهمیده‌ام که من ماینند دیگران شاد نیستم. دلایل شادی انسان‌ها عموماً احمقانه است و من هیچ دلیل احمقانه‌ای برای شاد بودن نمی‌بینم و این احساس به ذات رقت‌بار است. به هیچ زنده‌ام و هیچ احساسی نسبت به هیچ چیز ندارم. تنها ترس از چرخ زدن در دنیای دیگران است که مرا فرامی‌گیرد و در کوچه بن‌بستی به دام می‌اندازد و می‌فشارد.
به دلایل احمقانه‌ای زنده‌ام. کارهایی از سر اضطرار که بی‌دلیل زنده‌گی مرا کش می‌دهند. دیگر قدرت تصمیم‌گیری را از دست داده‌ام. جمع کردن افکارم به حدی سخت شده‌است که حتی قدرت روی کاغذ آوردن هم ندارم. به بیراهه رفته‌ام و باید تاوان بدهم. همه‌ی کارهایم نیمه‌تمام مانده‌است و تصور نیمه‌تمام رها کردن‌شان آزارم می‌دهد. با این حال تصویر این زنده‌گی به نظر همان چیزی می‌آید که مقدر شده‌است. نوشتن از هر نوع‌اش نیاز به تحلیل و مهندسی اندیشه دارد و من به وضوح قدرت تحلیل را از دست داده‌ام. در هراس از ناممکن‌ها به مرگ تدریجی تن داده‌ام.
آیا روند زنده‌گی من به خودی خود، این مرگ را نزاده‌است؟ من به مرگ تدریجی نزدیک شده‌ام و درست در آستانه‌ی آن هستم. این پاییز خیلی عجیب است.

عصمت ننگین

2005-10-13T20:00:00.000-07:00

جنون ویران انسانی که
زنده‌گی‌اش را بر سر راهی نهاده‌است
که نیمه‌شبی دخترکی معصوم را به خود کشد
ویران می‌کند
آن سو دخترک از ترس مویه‌ای کشد
و ترس زبان‌اش را به کام فرو برد
و آن گاه دخترک
بهت‌زده و بهتان‌خورده
به معصومیت ازدست‌رفته‌اش می‌نگرد
و مرد، مغرور هم‌چنان بر سر راه
ورود معصومان را پاس می‌دارد!

شعار انقلابیون

2005-10-06T22:44:00.000-07:00

تنها یک جمله، تمامی اعمال انقلابیون را توجیه می‌کند:
ما هیچ تصوری نداشتیم...

خیلی خسته‌ام

2005-09-26T21:47:00.000-07:00

امروز، چهارم مهر ماه هشتادوچهار است. حساب که می‌کنم از هفده اردیبهشت تا الآن درست چهار ماه و هجده روز می‌گذرد. من هفده اردیبهشت هشتادوچهار، خیلی مصمم درخواست تغییررشته دادم و مبدأ با آن موافقت کرد و مقصد به من قول داد که با آن موافقت می‌کند. و حالا امروز همه‌شان زیرش زده‌اند. الآن همه جرزنی می‌کنند. امروز بعد چهار ماه و اندی در حالی‌که من نه ثبت نام کرده‌ام و نه تعیین واحد، مسئولین دانشکده می‌گویند با تقاضای من به عنوان پذیرش دو ترم مهمان مخالف‌اند. چون نمی‌توانم این دو ترم را معدل بالا بگیرم. همین کسانی که تا دیروز می‌گفتند من توانایی کسب معدل بالای هفده را دارم امروز قیم من شده‌اند و زیر همه چیز می‌زنند. فقط از آن رو که با دانشکده‌ی مقصد مخالفت کنند. نمی‌دانم این وسط من کی هستم؟! آیا نباید من نظر بدهم؟ مثل عروسک خیمه‌شب‌بازی شده‌ام و هیچ اختیاری از خودم ندارم. قوای عقلانی‌ام از کار افتاده و بی‌اختیار حرف‌های آن‌ها را عمل می‌کنم. در طول این جریان همه چیز پشت پرده بود و هر لحظه نظر همه‌ی مسئولین ممکن بود تغییر کند. نمی‌دانم دانشگاهی که به خود می‌نازد که جزء سه دانشگاه برتر کشور است و در رنکینگ جهانی جای خوبی دارد، چه حقی برای دانشجویش قائل می‌شود؟ حتی کم‌تر از یک مجرم در دادگاه با من برخورد می‌کنند. به او حق دفاع می‌دهند و آن‌ها حتی حاضر نیستند با من حرف بزنند.
برای‌ام قابل تحمل نیست. هیچ وقت در طول عمرم تا به این حد درمانده نبوده‌ام. وضعیت افتضاح روحی‌ام هر لحظه بدتر می‌شود. دیگر خودم را که نمی‌توانم فریب بدهم، هر روز به استعمال سیگارم اضافه می‌شود. هر روز بیش‌تر وزن کم می‌کنم. بغض می‌کنم و نمی‌توانم گریه کنم. چرا؟ چرا باید به خاطر یک اشتباه که در وقت انتخاب رشته کرده‌ام تا این حد تاوان بدهم؟ چرا کسی به من پاسخ‌گو نیست؟ مدیر گروه‌ خیلی وقیحانه می‌گوید:" خب چهار سال این رشته را تحمل کن!" و من به یک دقیقه‌اش هم نمی‌توانم فکر کنم. هر لحظه به انصراف فکر می‌کنم و بعد فکر سربازی رفتن آزارم می‌دهد. نمی‌دانم چه کنم.
وقتی اولین بار کارم به نظام اداری دانشگاه برخورد، احساس می‌کردم شبیه یوزف ک. در داستان محاکمه‌ی کافکا شده‌ام ولی همیشه می‌ترسیدم سرنوشت‌ام مثل او شود و زیر چرخ‌دنده‌های یک نظام اداری له شوم. اما اکنون عین یوزف‌ ک. شده‌ام که در روز تولدش کشته‌شد.
دیگر هیچ امید رستگاری نیست...

سوشیانتس‌گرایی، فلج می‌کند یا به پیش می‌راند، کدام یک؟

2005-09-22T00:56:00.000-07:00

پیش‌نوشت:
اول این‌که این نوشته‌، تماماً غیرکاشناسانه است و تنها نظر شخصی بنده است. و دیگر این‌که یا این نوشته را نخوانید و یا اگر می‌خوانید نظر بدهید. مردم از بی‌مخاطبی!

تا جایی که می‌دانم، همه‌ی مکاتب سامی( الهی) سر اصل ظهور سوشیناتس مشترک هستند، ولی نحوه‌ی ظهور سوشیانتس و مکان و زمان آن در مکاتب مختلف، متمایز است.
چیزی که مسلم است، فرهنگ سوشیانتس‌گرایی و توصیه‌ی آن از سوی مکاتب الهی، به خودی‌ خود نشان‌دهنده‌ي ضعف این مکاتب در رساندن بشر به خوش‌بختی است. مکاتب الهی با بیان" خوب بر بد پیروز است." پیش‌فرض می‌گیرند که سرنوشت کار بشر نیک خواهدشد و آن‌گاه که انسان‌ها را به سمت مکتب خود سوق می‌دهند، بر این مدعا هستند که این سرنوشت نیک به‌دست خود بشر و در پناه آن مکتب حاصل می‌شود. ولی دروغ و ضعف آن‌ها جایی بر ملا می‌شود که بحث سوشیانتس را مطرح می‌کنند. به واقع این مکاتب همواره مجموعه‌ای از تناقض‌ها را با نیرویی به نام نیروی ماوراء‌الطبیعه پیوند می‌دهند. حالی‌ که این نیرو هیچ منشاء ذاتی و منطقی ندارد و ظهور آن در مخیله‌ی انسان تنها در یک صورت ممکن است و آن دروغ بودن برخی از استدلال‌ها و اصول پیش‌فرض است.
در این مکاتب ابتدا پیش‌فرض قرار می‌گیرد که خدا هست و این خدا اختیار دارد در سرنوشت انسان دخالت کند و از طرفی این اختیار خدا در مختاربودن یا نبودن انسان هیچ تأثیری نمی‌گذارد. یعنی قدرت خدا و انسان در تقابل نیست و به صورت موازی عمل می‌کند. حالی که خدا توانایی این را دارد که انسان را از بین ببرد، یعنی در امور اختیاری انسان که همان مرگ یا زنده‌گی است دخالت کند. پس بنا به قوانین طبیعی باید این توانایی در انسان نیز موجود باشد. یعنی در بودن یا نبودن خدا تصمیم‌گیری کند. اما چیزی که هست، این‌که توان عمل‌کرد انسان تنها در حدود ذهن خود اوست؛ از این‌رو خدا نیز باید در حدود ذهن او باشد و این توانایی نامحدود و بزرگی بی‌حد خدا را نقض می‌کند و از این رو او( خدا)‌ نمی‌تواند کارهای خارق‌العاده انجام دهد. پس ظهور سوشیانتس از جانب نیرویی مافوق طبیعی غیرممکن است.
سوشیانتس نیز مانند تمامی موجوداتی که مافوق طبیعی نامیده‌ می‌شوند، تنها یک مفهوم انتزاعی و ساخته‌ی ذهن بشر است و از آن جهت قابلیت‌ها و کارهایی که او انجام می‌دهد در مکاتب مختلف متفاوت است. اما چیزی که در مورد سوشیانتس در درجه‌ی اول اهمیت قرار دارد، نفس ظهور اوست. یعنی چرا همچین تفکری در ذهن انسان‌ها از ادوار مختلف وجود داشته‌است که" انسانی در دوره‌ی آخرالزمان می‌آید و بشریت را نجات می‌دهد."
این تفکر را می‌توان از دیدگاه‌های مختلف ملاک نقد قرار داد. ابتدا این‌که دوره‌ی آخرالزمان چه دوره‌ای است؟ دوم این‌که منظور از بشریت چه کسانی هستند؟ سوم این‌که سوشیانتس آن‌ها را از چه چیزی نجات می‌دهد؟
دوره‌ی آخرالزمان، در کتاب بندهش در مکالمه‌ی گشتاسب و اورمزد به تفضیل بیان شده‌است و چکیده‌ی آن‌را می‌توان به دوره‌ای اطلاق کرد که در آن بدی بر خوبی چیره می‌شود. اما چیزی که مطرح است این‌که چه کسانی این بدی را به‌وجود آورده‌اند؟ آیا غیر از همین بشریت کسانی دیگر هم بر رفتارها و تعامل‌های بشری تأثیرگذار بوده‌اند؟ پس سوشیانتس می‌خواهد آن‌ها را از چه نجات دهد؟ و با چه کسانی به ستیزه برمی‌خیزد؟
از این رو سوشیانتس به ستیزه با کسی یا کسانی برنمی‌خیزد، بلکه او باید با یک نظام بستیزد. نظامی که بشریت را در بند کرده‌است و آسایش او را از بین می‌برد. اما مگر می‌شود یک نظام را اصلاح کرد و عوامل سازنده‌ی آن نظام را به حال خود رها کرد؟ مسلماً نظامی تغییر نمی‌کند مگر به‌وجود آورنده‌گان آن خود تغییر کنند. پس تحولی که سوشیانتس در جامعه به وجود می‌آورد منوط به تحولی است که تک‌تک اعضای جامعه در خود به‌وجود آورده‌اند. پس بود یا نبود او در عمل هیچ نقشی ندارد و آن‌چه در مورد ویژه‌گی‌های او در مکاتب الهی گفته‌می‌شود کذب محض است.
اما با این حال آن‌چه در این اندیشه مثبت است و سبب پیش‌رفت بشریت می‌شود، طغیانی است که در آن نهفته است، یعنی سوشیانتس همواره علیه نظام غلط حاکم طغیان می‌کند و این در جهت به‌وجود آمدن بحران‌ها و بردن آن‌ها به سمت نیکی ثمربخش خواهدبود. و این نشان‌دهنده‌ی آن است که بشر همواره از نظام‌ها و جبر حاکم بر خود ناراضی بوده‌است، ولی به دلایلی که یک از آن استعمار نظام حاکم است این کار را وظیفه‌ی خود نمی‌دانسته‌است و از آن رو که همواره راه امیدی برای خود می‌جسته‌است، هیچ‌گاه دوره‌ی زیستن خود را آخرالزمان نمی‌دانسته‌است.
ولی صرف این‌که جامعه‌ای منتظر ظهور سوشیانتسی باشد که آن‌ها را از ظلم و تباهی نجات می‌دهد، آن‌ جامعه را افلیج و قضاوقدری بار می‌آورد. و سبب می‌شود که آن‌ها مقابل بدی‌های نظام‌های حاکم سر خم کنند و از آن به فرهنگ انتظار تعبیر کنند. در این مورد می‌توان به تعبیر" آخرالزمان شده..." که ورد زبان مردم عامه و به‌ویژه قشر کهن‌سال است، اشاره کرد. چیزی که به نظرم می‌آید، در کشورهای استعمارزده و به کل در کشورهایی با نظام استبدادی این فرهنگ از طرف حاکمان ترویج می‌شود. آن‌ها عوض این‌که مردم را به آن سو سوق دهند که هر کدام سوشیانتس شوند و طغیان کنند، فرهنگ انتظار را به‌وجود می‌آورند تا از یک سو آن‌ها مقابل کارهای زشت‌شان ساکت باشند و از سوی دیگر عمل خود را توجیه کنند و این رویه‌ای است که هر ساله در ایران بیش از پیش ترویج داده‌می‌شود و هزینه‌های سرسام‌آور آن و به‌ویژه مکان‌های سرمایه‌گزاری( تبلیغ) که اکثراً در مناطق فقیرنشین و یا طبقه‌ی متوسط است به عینه نشان از حمایت دولتی از این طرح‌ دارد. همان‌طور که در سخنان احمدی‌نژاد هم ایشان به این نکته اشاره کرد که تنها چیزی که در این جامعه‌ی مدرن دنیا بشریت را نجات می‌دهد، فرهنگ انتظار است!
به کل به نظرم اگر جامعه‌ای بخواهد به آزادی و برابری دست یابد، باید تک‌تک اعضای آن سوشیانتس شوند و علیه نظام‌های غلط حاکم بر خود طغیان کنند. توج کنید، می‌گویم نظام و نمی‌گویم شخص.

پی‌نوشت:
به مناسبت نیمه‌ی شعبان و چراغ‌هایی که در خیابان‌های تهران چشم فلک را کور کرد!

نفرین‌نامه

2005-09-17T20:50:00.000-07:00

ده سال پیش، وقتی دوم دبستان بودم؛ یک روز درست وسط چله‌ی زمستان تأخیر ورود کردم. علت‌اش را یادم نیست، چون اصلاً ازم نخواستند. اما دردش یادم است. درد شلنگی را که بابت آن تأخیر خوردم. هنوز یادم است که ناظم گفت دست‌هایتان را خیس کنید. یادم است وقتی از آب‌خوری به اتاقک فلک رسیدم، دست‌ام سرخ شده‌بود و از سوز سرما می‌سوخت. ناظم گفت:" دست‌ات را بگیر بالا." گرفتم. محکم کوبید. تیر کشید. اشک‌ام درآمد. گفتم:" غلط کردم."
گفت:" بگیر بالا."
دست دیگرم را گرفتم بالا و شلنگ گاز که از مفتول پر شده‌بود، دوباره به کف دست‌ام خورد. نفس‌ام درنمی‌آمد. به هق‌هق افتاده‌بودم. دست‌هایم را به هم مالیدم. سوخت. پاهایم می‌لرزید. تقریباً درجا می‌زدم. گفت:" بجنب، بگیر بالا کار دارم." و باز زد. نفس‌هایم به زوزه تبدیل شده‌بود. گفت:" بگیر بالا." نمی‌توانستم. این پا آن پا می‌کردم و گریه امان‌ام نمی‌داد. دست‌هایم را فوت می‌کردم، اما فایده‌ای نداشت. می‌سوخت. ناظم شلنگ را برد بالا و کوبید به پایم. فریاد زد:" با توام بچه. بعد تو این همه آدم مانده‌اند." دستم‌ام را گرفتم بالا و محکم کوبید. دیگر نمی‌توانستم روی پا بند شوم. با زانو روی زمین افتادم و دست‌هایم را جلوی چشم‌هایم گرفتم. ورم کرده‌بود. سرخ شده‌بود. گریه امان‌ام نمی‌داد...

من گریه‌هایم را آن سال‌ها سر دادم. اکنون جز احساسات تراژیک آن روزها چیز دیگری به یاد نمی‌آورم. یاد نمی‌آورم که به کسی درباره‌ی آن خاطره چیزی گفته‌باشم. بعدها وقتی تکه‌ای از دیوید کاپرفیلد را خواندم، کتاب را کنار انداختم. من خودم دیوید کاپرفیلد بودم و دیوید کاپرفیلدهایی را در کنارم می‌دیدم که هر روز باید شلنگ و چوب می‌خوردند. صمد کناردستی من مجبور بود هر روز بعد از مدرسه سیگار بفروشد. و بعد هم یک روز ناظم به شدت او را کتک زد. ناظم او را روی زمین می‌کشید. گریه نمی‌کرد، فقط به شلوار پاره‌شده‌اش نگاه می‌کرد. حتی وقتی ناظم او را به باد چک و لگد گرفت، او فقط فحش می‌داد. فحش‌های آب‌نکشیده و چارواداری. صمد در پایان سال تحصیلی به خاطر رد شدن از امتحانات اخراج شد. از صمد خوش‌ام می‌آمد. او خیلی با جرئت بود. اما وقتی چند ماه پیش، او را دیدم از تعجب داشتم شاخ درمی‌آوردم. او ریش داشت و عضو بسیج شده‌بود. می‌خواست به نماز برود. می‌گفت تویش نان دارد.
آن زمان من دانش‌آموز درس‌خوانی بودم و همیشه برای این‌که از کتک‌ها در امان باشم، درس می‌خواندم. اما آن آخرین باری نبود که کتک خوردم، همان‌طور که اولین بار هم نبود.

امروز، من دانشجوی سال دوم هستم. و بار دیگر آن خاطره و خاطره‌های سال‌های بعد از آن برایم جان گرفته‌اند. اکنون که بعد از چهار ماه دنبال کردن کار تغییررشته‌ام، نسبت به حضور خودم در دانشگاه هم شک دارم. نمی‌دانم برای چه درس خوانده‌ام. آیا آن روزهای پیش‌دانشگاهی که ما لااقل روزی ده ساعت درس می‌خواندیم، از ترس ناظم بود؟! درست نمی‌دانم، اما مطمئن هستم به این امید شروع کردیم که روزی از ناظم‌های جامعه شلنگ نخوریم؛ که خوردیم. صمدهای اخراج شده جلو دانشگاه در لباس نظام ما را با باتوم زدند. برایم مهم نبود. گفتیم می‌ایستیم و دفاع می‌کنیم. ایستادیم و آن‌ها زدند. با حرف‌های کناردستی‌های‌مان و با ضربه‌های بالادستی‌های دون‌مایه، هر روز در این دانشگاه به سرمان زدند.
نمی‌دانستم، دانشگاه جای کاپرفیلدها نیست. نمی‌دانستم باز هم رودست خورده‌ام. حالا هر وقت شب خواب کنکور می‌بینم، به خودم می‌گویم کاش ماه آخر عوض سیزده ساعت، دوازده ساعت درس می‌خواندم. آن وقت شاید در یک ساعت خواب از دست‌رفته‌ام خواب کنکور می‌دیدم، تا دیگر الآن رهایم کند. کنکوری که ما گذراندیم و دانشگاهی که دیگران عوض ما می‌روند!
چند سال پیش، وقتی‌که بحث پولی‌کردن دانشگاه‌ها مطرح شد. وقتی اعتراض‌ها در کوی بالا گرفت و وقتی بچه‌های کوی را به خاک و خون کشیدند، وقتی معترضین علامه گم شدند، وقتی اصفهانی‌های معترض تعلیق خوردند و وقتی پلی‌تکنیکی‌ها را به زندان بردند. دکتر معین به دانشجویان دانشگاه تهران گفت:" از این به بعد در اتوبوس‌های کوی کمی مهربان‌تر بایستید تا هزینه‌های دانشگاه تأمین شود. شما باید به خانواده‌های پشت کنکوری‌ها هم فکر کنید." آن روز نمی‌دانم از روی رضا یا از درد ضربه‌های صمدها، همه گفتند:" چشم!" گاس هم نگفتند، اما می‌دانم غیر از گفتن چشم هم کاری نکردند.
از همان روزها به خودم می‌گفتم، این اعتراض‌ها و این برخوردهای زشت که عده‌ای دور خوابگاه فریاد" یا حسین!" سر می‌دادند و بعد می‌گفتند دختران خوابگاه بر ما مباح هستند به چه معنی است. حتی وقتی در جلسه‌ی انتخاباتی معین این بحث در تالار چمران دانشکده‌ی فنی مطرح شد، به همه می‌گفتم:" باید تحمل کرد، آن‌ها هم از ما هستند! به چیزهای مهم‌تر باید فکر کرد." اما خودم، خوب می‌دانستم دارم دروغ می‌گویم. دروغی که راستی در مقابل نداشت. سراسر دروغ بود و دروغ. این دروغ‌ها از زمانی بر ملا شد که گفتند باید هزینه‌های دانشگاه را تأمین کنیم و بعد سرآمد بسیج دانشگاه زیاد شد. گفتند باید حقوق اساتید را زیاد کنیم تا در دانشگاه بمانند و آن‌گاه کلاس‌های ما تالاری و با حضور سیصد دانشجو برگزار شد.
گفتند باید سیستم ارائه‌ی دروس تغییر کند و درس‌های عمومی ما دگرگون شد. گفتند باید هزینه‌ی همایش‌ها و برنامه‌های دانشجویی را تأمین کنیم و به ما مجوز برگزاری همایش و تریبون ندادند.
با این حال به این دل‌خوش بودیم که هنوز دانشجو هستیم. امروز وقتی برای کار تغییررشته‌ام به دانشگاه رفته‌بودم، زیر فرم تغییر رشته‌ام نوشته‌بودند:" با تغییررشته به عنوان میهمان موافقت می‌شود به شرط دو ترم معدل بالا هفده." کناردستم، دختری با پدرش آمده‌بود که می‌خواست از دانشگاهی در دبی به دانشگاه ما انتفالی بگیرد. رتبه‌اش در کنکور بیست هزار منطقه یک شده‌بود. وضع معدل‌اش هم با من توفیری نمی‌کرد، اما به او انتقالی داده‌بودند!
نسیم جان! حرف‌های آن روزت یادم است. اما باور کن حرف‌هایت در حد حرف هستند به عمل که می‌رسند، رنگ می‌بازند. که اگر راست می‌بود، تقاضای تغییررشته‌ی من از ماه اردیبهشت به شهریور( زمانی که دانشجویان پولی یا 60 میلیونی ثبت‌نام می‌کنند.) موکول نمی‌شد. به من گفته‌بودند کمیسیون بیست شهریور ماه برگزار می‌شود و امروز که به دانشکده‌ی میزبان رفتم، بهم گفتند کمیسیون مرداد برگزار شده و منتظر نظر مدیر گروه بوده‌اند! مدیر گروه هم می‌گفت باید به تقاضاهای انتقالی رسیده‌گی می‌کردیم!
امروز که آن دختر را دیدم، مفهوم مهربانی در اتوبوس‌های کوی را فهمیدم. فهمیدم که برای این‌که بخواهم در دانشگاه کاری بکنم، باید اول حضورم را در دانشگاه ثابت کنم. باید دست‌ام را به جایی بند کنم. باید جای پایم را محکم کنم. و استوار اول بایستم که همه چیز با ایست شروع می‌شود و به ایست ختم می‌شود. با هزاران سؤال که آدم از خودش می‌پرسد و با هزاران سؤال که بازپرس از آدم می‌پرسد. باید حواس‌ام همیشه به پیچ‌ها باشد و جای‌ام همیشه محکم؛ چون اتوبوس‌های کوی در ندارند، درست مثل دانشگاه، و آن‌گاه اگر دیر بجنبم از در بیرون می‌افتم. و دیگر مطمئن هستم که اگر کسی بیرون بیافتد من هستم نه آن دختر، چون او هیچ‌گاه اتوبوس سوار نمی‌شود و اگر سوار شود روی صندلی می‌نشیند.
هر لحظه حضور امروزم در دانشگاه پر از آگاهی بود. آگاهی از وضعیت خودم. وقتی مدت‌ها پیش درخواست مجوز نشریه را به کانون نشریه بردم به من گفتند که باید منتظر نوبت شوم تا به درخواستم رسیده‌گی شود و امروز پسرکی بسیجی با توصیه‌ی دفتر رهبری دانشگاه عرض یک روز از آقای مسئول مجوز گرفت.
چه کسی جواب‌گوی این تبعیض‌هاست؟ چه کسی؟ کدام نسل و کدام اندیشه و کدام حزب و کدام گرایش انسانی و غیرانسانی؟ کدام دادگاه و کدام عدالت؟ عدالت هاشمی‌شاهرودی؟ یا آیت‌الله خمینی که نسلی به این افلیجی به بار آورده‌است؟ نسلی که در هرم جمعیت شکم آورده‌است و امروز سپاه ایران( به قول ایشان اسلام) مقابل حمله‌ی امریکا و یا دیگر انیران داخلی می‌شود. نسلی که زخم خورده‌است و دیر یا زود طغیان می‌کند. گاس هم توسری‌خور بار آید، کسی چه می‌داند. باور کنید الآن که به آخر متن رسیدم، موضوع برایم پاک بی‌اهمیت شده‌است!!!

بگذریم، یک پیام دارم به کنکوری‌ها( مثل ملا حسنی)
چرا بر خویشتن هموار باید کرد، زحمت باغی را که از آن گل کاغذین روید
مهدی اخوان ثالث
اسم شعر یادم نیست و نمی‌دانم اصلاً درست نوشته‌ام یا نه.

مبارزه با فیلترینگ

2005-09-15T22:02:00.000-07:00

من هم این‌را از وبلاگ مریم کش رفتم. که مثل این‌که او هم ازهاله کش رفته که حالا خود هاله هم از گل‌کو کش رفته.
حالا ببینید من چه کاری کرده‌ام. خدا به خیر بگذراند.

علی افشاری خواستار دادگاه علنی است.

2005-09-15T01:37:00.000-07:00

چند روز پیش برای کاری به دانشگاه پلی‌تکنیک رفته‌بودم. مثل همیشه اولین کاری که کردم رفتم سراغ برد انجمن‌اسلامی. روی برد، بیانینه‌ی دفتر تحکیم برای پایان اعتصاب غذای گنجی بود و مصاحبه‌ با رهبر درباره‌ی طرح مسخره‌ی حجاب مجلس هفتم که متن بدون فیلترش را می‌توانید این‌جا بخوانید. اما چیزی که بیش از همه توجه‌ام را جلب کرد نامه‌ی علی افشاری به رئیس قوه‌ی قضاییه و تقابل آن با طرح حجاب مجلس بود.
چیزهایی که افشاری در مورد بازداشت قبلی‌اش به شاهرودی نوشته‌بود و بعد خواستار علنی‌کردن دادگاه اخیرش شده‌بود، شوکه‌ام کرد. وقتی افشاری را بازداشت کردند، جنبش دانشجویی تقریباً در اوج بود و کم‌کم داشت پس از فاجعه‌ی کوی 78 از دانشگاه تهران به پلی‌تکنیک می‌رفت و همه‌گانی می‌شد. آن هم با تفکر و با تدبیر. در میان اعضای جنبش هم افشاری گل سرسبد بود و رهبر و نماینده به حساب می‌آمد. او در جلسه‌ی کنفرانس برلین به عنوان نماینده‌ی جنبش دانشجویی شرکت کرده‌بود و بدون آن‌که اجازه‌ی حرف‌زدن بیابد، به تهران بازگشته‌بود و بعد از آن در یک تریبون در دانشگاه پلی‌تکنیک به همراه مهندس سحابی بازداشت شد! بازداشت او در زمستان 79 و به خاطر شرکت در یک تریبون دانشگاهی و در کنار مردی که عمری در جریان سیاسی کشور حضور داشته‌بود در نوع خود جالب توجه بود. افشاری پیش از آن هم در دادگاه انقلاب پرونده داشت و حتی زندانی هم کشیده‌بود، اما این بار هیچ اتهامی به او وارد نکرده‌بودند.
افشاری در نامه‌اش گفته‌بود که بیش از سیصد روز در انفرادی دو متری بوده‌است و بیش‌از دویست روز هم در انفرادی سه یا چهار متری! هم‌چنین او از جریان کثیف بازجویی‌هایش گفته‌بود و از این‌که چه‌گونه برایش فیلم اعتراف ساخته‌بودند. از این‌که در روز تنها چهار دقیقه وقت هواخوری داشته‌است و آن هم با چشم‌بند. از این‌که برایش صحنه‌سازی اعدام کرده‌اند. از این‌که وادارش کرده‌اند تا وصیت‌نامه بنویسد. از این‌که او را مجبور می‌کرده‌اند چهار روز بی‌خوابی بکشد و به سؤالات بازجو پاسخ دهد و دیگر این‌که او را مورد آزار جنسی هم قرار داده‌اند!
کسانی که دم از حجاب می‌زنند و با حجاب دیگران اسلام را در خطر می‌بینند، خیلی ساده به یک جوان مسلمان(!) تجاوز جنسی می‌کنند و خیلی ساده او را تهدید به اعدام می‌کنند تا پس از دویست روز انفرادی مجبور شود مقابل دوربین صداوسیما اعتراف کند. اما به چه چیزی؟! یادم است آن روزها پلی‌تکنیکی‌ها و دانشگاه تهرانی‌ها می‌گفتند که مستندی از وضعیت خوابگاه تهیه کرده‌بودند و قرار بود در آن روزها آن فیلم را پخش کنند و ناگهان مقابل چشم همه‌ی دانشجویان پلی‌تکنیک و دانشگاه تهران عوض فیلم خوابگاه، چهره‌ی علی افشاری با سبیل ظاهر شد. علی افشاری که همیشه ریش داشت، با سبیل‌هایی که تا پایین لب آمده بود از حفظ متنی را می‌خواند که اعتراف می‌کند فریب خورده‌است و به خاطر این لغزش از مقامات و رهبری طلب عفو دارد. یک زندانی سیاسی باید مانند یک مجرم جنایی اعتراف می‌کرد؟! افشاری نوشته‌بود که به او گفته‌بودند که فیلم را برا تکمیل پرونده می‌خواهند و برای دادستان می‌فرستند و بعد او را مجبور می‌کنند که متن را از حفظ کند و افشاری که به علت شرایط روانی نتوانسته‌بود متن را کامل از بر کند، حتی بخش‌هایی را از رو خوانده‌بود. اما نه مقابل یک دوربین ساده و نه حتی همان متن! وقتی چشم‌بند او را برمی‌دارند، او خود را مقابل دوربین صداوسیما می‌بیند و با آقایی به اسم فلاح( اگر اشتباه نکنم) مواجه می‌شود که از او سؤال و جواب می‌کند و بازجو جواب‌ها را برای او دیکته می‌کند. و آن‌گاه وقتی افشاری با وصیغه‌ی دویست میلیون تومانی پس از پنج ماه که از تاریخ پرداخت وصیغه می‌گذرد آزاد شد، اقدام به افشاسازی ماهیت فیلم ساخته‌گی کرد. که باز هم با خشونت دستگاه حاکم مواجه شد و او بار دیگر به زندان رفت. او را تهدید کرده‌بودند که به پانزده سال حبس محکوم می‌شود و پس از آن به مناطق دورافتاده تبعید خواهدشد. افشاری هم که دیگر روحیه‌ی پولادی‌اش خرد شده‌بود و از شخصیت‌اش چیزی نمانده‌بود باز هم حرف‌های حق خود را تکذیب کرد. تا مفهوم آزادی مطبوعات را اثبات کند. افشاری پس یک سال و اندی بازداشت موقت(!) بدون حکم دادگاه آزاد شد. اما افشاری تا یک سال نتوانست افشاری سابق شود تا این‌که از ابتدای سال هشتادوسه بار دیگر در میتینگ‌های سیاسی شرکت کرد و باز هم همان افشاری با صلابت بود که همواره صریح بدون غلط سخنرانی می‌کرد. و حال بار دیگر پرونده‌ی او به جریان افتاده‌است و او برای اولین جلسه‌ی دادگاه‌اش خواسته‌بود که دادگاه علنی باشد که با مخالفت با این خواسته دستگاه قضایی کشور بار دیگر نشان داد که خلاف تصور بعضی از روشنفکران(!) هنوز ماهیت این دستگاه برای یک نیروی چپ تغییری نکرده‌است.
علی افشاری می‌توانست نماد جنبش دانشجویی باشد. می‌توانست رهبر جنبش دموکراسی‌خواهی باشد. اما با سانسور همه‌جانبه‌ی او و با تشویش اذهان عمومی نسبت به او که توسط حاکمیت شکل گرفت و با صحنه‌سازی‌های دروغی او را از میدان به در بردند. افشاری امروز نومیدانه خواستار علنی شدن دادگاه‌اش است. علی افشاری از معدود کسانی است که حضورش در دفتر تحکیم کمی اعتماد نسبت به این نهاد واداده را در من به‌وجود می‌آورد. کاش دوباره به زندان نرود.

متن نامه‌ی علی افشاری به رئیس قوه‌ی قضاییه را می‌توانید این‌جا بخوانید.

انسان‌ها

2005-09-08T16:48:00.000-07:00

درد جان‌کاه آدم را به گفتن حرف‌های احمقانه می‌کشاند
ویرجینیا وولف

انسان پست انسان پست
انسانی که پست است.
انسانی که من هستم.
انسان فلک‌زده‌ای که می‌بیند
انسانی که خوب می‌بیند
انسانی که در پس همه‌ی این بینایی
تنها یک چیز می‌بیند
پستی، پستی، پستی، تف!
اما شما
انسان‌های پست انسان‌های پست
انسان‌ها
انسان‌هایی که پست‌اید و دیگران را پست می‌پندارید
انسان‌هایی که پستان را ارج می‌نهید
و پستی را ارج می‌پندارید
انسان‌هایی که کسی را به جرم پستی، خرد می‌کنید
و دیگری را به یمن ارج‌مندی بزرگ‌اش دارید
انسان‌هایی که با این اندیشه‌های پست زنده هستید
انسان‌هایی که در اوج ارجمندی به‌غایت پست هستید
انسان‌هایی که دورم را گرفته‌اید و در خود می‌لولید
پست یا ارج‌مند
فرقی ندارد؛ در خود می‌لولید و صدای خش‌خش پست‌تان
در گوش فلک چه باارج جلوه می‌کند
که شما ارج‌مندترین آفریده‌گان‌اید!
آفریده‌گانی که آفریننده‌ی آفریده‌ی شما، آفریده‌است.
آفریده‌ی شما که می‌آفرینید و بزرگ‌اش دارید
که شما را همواره بزرگ‌تری نیاز است
که ارج‌مندش دارید

برای همه‌ی شما دل‌ام می‌سوزد و لیک
از همه‌ی شما بیزارم.

هذیان4

2005-09-04T11:04:00.000-07:00

می‌دانید؟! من برای این زنده‌گی خیلی بچه‌ام. مثل بچه‌ای هستم که هنوز زبان باز نکرده، ولی حجم نگفته‌ها در تمام وجودش غلیان می‌کند و نمی‌تواند به زبان آورد. البته نه دقیقاً! چون هر چه باشد او مشتاق است که بگوید و از این‌رو به دنبال راهی است که حرف‌اش را بزند و من هیچ انگیزه‌ای برای گفتن ندارم. شاید نیاز به یک جهش داشته‌باشم تا بتوانم خودم را از این خموده‌گی نجات دهم. جهشی که در من انگیزه به‌وجود آورد. می‌دانید من خیلی وقت است که دنبال همچین چیزی می‌گردم، حتی اولی که دانشگاه رفتم فکر کردم همچین چیزی به‌وجود آمده‌است. اما تقریباً یک ماه از سال گذشته‌بود که تقریباً نسبت به رشته‌ام بی‌تفاوت شدم و ماه دوم از آن بدم آمد و ماه سوم و چهارم متنفر شدم و حالا نسبت به این‌که به دانشگاه بروم هم بی‌تفاوت شده‌ام.
اما از هفته‌ی پیش وضع‌ام خیلی بد شده‌است. فکر کنم در کل به همان ماجرایی برمی‌گردد که هفته‌ی پیش مرا بر آن داشت تا پست قبلی‌ام را بنویسم. هیچ دوست ندارم از آن ماجرا این‌جا چیزی بیاورم. چون می‌دانید مردم اصلاً به این موضوع‌ها توجهی ندارند، راست‌اش آن‌ها به هیچ چیزی توجه ندارند به جز خودشان. فکرش را بکنید از صبح تا شب با هر کدام‌شان که حرف می‌زنی یا از نرخ بازار می‌گویند یا از گرمای هوا. آن‌گاه اگر مرد باشند از همان اول شروع می‌کنند به صحبت کردن درباره‌ی غور زدن دخترها و شاه‌کارهای‌شان در دختربازی و خاطرات‌شان با فلان دوست‌دخترشان و از این چیزها که در همه‌ي آن‌ها به نوعی خودشان را جنتلمن نشان می‌دهند و طرف را هالو می‌گیرند. حالا اگر راست بگویند خیلی بد نیست. چیزی‌که آدم را از هم‌کلام شدن با آن‌ها پشیمان می‌کند، دروغ‌گویی‌شان است. فکرش را بکنید با طرف در تاکسی نشسته‌ای و وقتی زنی سوار می‌شود تا بناگوش سرخ بشود و آن‌وقت، وقتی پیاده می‌شوی از هم‌چون موضوع‌هایی حرف بزند. به هر حال آن‌ها اصلاً موجودات جالبی نیستند و حرف زدن با آن‌ها بیش‌تر آدم را کسل می‌کند. البته زن‌ها هم خیلی توفیر نمی‌کنند، می‌دانید معمولاً در برخورد با آن‌ها مدتی به سکوت می‌گذرد و بعد که شروع می‌کنی به حرف‌زدن چنان اظهار نظر مسخره‌ای می‌کنند که آدم به کل از حرف‌زدن با آن‌ها منصرف می‌شود. به کل حرف زدن با آدم‌ها خیلی برایم جذاب نیست و خیلی وقت‌ها از آن متنفرم.
می‌دانید، از بعد آن ماجرا من به کل دچار افسرده‌گی شده‌ام. شاید مسخره به‌نظر آید، اما جداً من این‌طوری شده‌ام. حتی دو بار هم دچار لرزش بدی شدم که فکر کردم تشنج است. اما از آن‌رو که من هوشیار بودم و لرزش زود تمام شد و از طرف دیگر کف نکردم، به خودم اطمینان دادم که تشنج نیست. نمی‌دانم چرا؟ اما هنوز هم احساس دل‌تنگی و تنهایی می‌کنم. حتی در زمان‌هایی که در جمع دوستان هستم هم همین حس را دارم. می‌دانید این جمع‌های دوستانه و شلوغی‌ها، عوض این‌که آدم را از دل‌تنگی درآورد، بیش‌تر او را فرسوده و کسل می‌کند. نمی‌دانم باید چه کار کنم. همه چیز را می‌بینم و همه‌چیز سیر عادی قبل را دارد. همه‌ی آن‌چه قبلاً اتفاق افتاده‌است و آن‌چه در اطراف‌ام می‌گذرد و آن‌چه در آینده می‌شود معلوم است، اما نمی‌دانم چه کنم و این عذاب‌ام می‌دهد. اصلاً دل و دماغ کاری را ندارم، نه کتاب خواندن، نه نوشتن و نه هیچ‌کار دیگری. یک هفته است کتاب بیگانه‌ی کامو را دست گرفته‌ام و هنوز تمام نکرده‌ام. هر چند ترجمه‌ی آل‌احمد بر این کتاب افتضاح است، اما موضوع این است که من اصلاً حوصله‌ی خواندن ندارم. حتی الآن هم هیچ حوصله‌ی نوشتن نداشتم، اما به زور نوشتم و نمی‌دانم کار درستی کردم که این چیزها را که تماماً خصوصی است این‌جا آوردم یا نه!
نمی‌دانم چه شده‌است. کاش بهتر شوم و بتوانم باز هم مانند قبل بنویسم و بخوانم و یا در یک لحظه بمیرم و از این نکبت خلاص شوم.
پی‌نوشت:
1-برای این‌که خیلی هم از خواندن این نوشته دلخور نشوید، این کلیپ راکه از وبلاگ مهشید کش رفته‌ام ببینید و این پتیشن را هم که از وبلاگ هاله کش رفته‌ام، امضا کنید.

انسانیت- تف.

2005-08-30T01:38:00.000-07:00

گفته‌بودم نسبت به خیلی از واژه‌گان حساسیت گرفته‌ام. یکی از آن‌ها "انسان" است و دیگری "انسانیت"‌ است. از این‌که انسان هستم حال‌ام به هم می‌خورد. سال‌ها و شاید قرن‌ها است که عده‌ای پیامبر و شاعر و روشن‌فکر و مصلحت‌اندیش، این واژه را بزرگ کرده‌اند.
پیش از این هر چیز زشتی می‌دیدم، می‌گفتم انسانی نیست. می‌گفتم خلاف انسانیت است. برادرم از همان اول طرفدار لذت‌گرایی بود و می‌گفت:" همه چیز خوب است برای انسان." این حرف را وقتی زد که من دیگر گوشت نمی‌خوردم. می‌گفت:" همه چیز باید در خدمت بشریت باشد." آن زمان به او گفتم این کار انسانی نیست و می‌گفتم خشونت دارد. توحش دارد. کثیف است و او مصرانه می‌گفت:" انسان است که تصمیم می‌گیرد. اگر گوسفند، گوسفند شده‌است لیاقت او این بوده‌است و من که انسان هستم لیاقت‌ام این است."
اکنون دیگر به حرف‌اش یقین دارم. همه‌ی این چیزهایی که به نظرم کثافت بود، همه‌اش انسانی است. همه و همه و نمی‌دانم من چه‌گونه میان انسان‌ها بر خورده‌ام. کشتن انسانی است. عربده‌کشی انسانی‌ است. تجاوز انسانی است. به بند کشیدن انسانی است. حتی خدا با تمام ابتذال‌اش انسانی است. گیرم بگویید که انسانی از نوع قرن بیستم است. اما اشتباه. اشتباه محض است. انسان از زمانی که خود را از جرگه‌ی حیوانات و حیات‌وحش جدا کرد، انسان شد و هر انسانی نشانی از ویرانی‌است. که برعکس آن‌چه شاملو به دروغ می‌گوید:" حضور انسان آبادانی‌ست." من می‌گویم انسان ویران‌گر است. که شاملو خود انسان بود. با این خط از شعر شاملو موافقم:" انسان بودن تجسد وظیفه بود." و تجسد وظیفه است. جسدی که بو گرفته‌است. جسدی که روح ندارد. جسدی که فقط وظیفه می‌شناسد و بس. آن‌چه شاملو آن‌را توانایی انسان می‌نامد، بدبختی اوست که ویرانی به بار می‌آورد. تنها یک انسان و در دستگاه انسانی خودش می‌تواند، چنین مغرورانه خود را اشرف مخلوقات بداند. مخلوقاتی که تنها او آن‌ها را مخلوقات می‌نامد. و بعد جانشین خدایی می‌شود که خود زاده‌ی او است و برای او خدایی می‌کند تا روابط علی‌اش به‌وجود آید. هر خدا را مخلوقی است و هر معبودی را عابدی! غافل از این‌که این واژه‌گان تا چه حد او را در بند کرده‌اند و تا چه حد او را بنده کرده‌اند. واژه‌گانی چون خدا و انسانیت. در حالی‌که حیوانات از همه‌ی این صفات و تعدها وارسته‌اند. آزاده‌اند.
بی‌خیال حوصله‌ی قلنبه‌گویی ندارم. فقط تنها چیزی‌که مانده‌ این‌که انسانیت، حسرتا! تف. تف. تف. تف.....

پی‌نوشت:

به اولین کسی که می‌آید به این‌جا. لطفی بکن، برای این‌که همین چهار تا خواننده‌ی من هم به صفر نرسد، به جای من پینگ کن. خدا صد در دنیا و هزار در آخرت عوض‌اش بهت بلاگ‌رولینگ بدهد.

نابودی ایران‌شهر 3

2005-08-27T06:22:00.000-07:00

تلاش‌ها برای نجات منطقه‌ی بلاغی از خطر نابودی که چند ماهی است آغاز شده‌است، هنوز ادامه دارد. تلاش‌هایی که هیچ امیدی را در من زنده نکرده‌است. میراث فرهنگی که گویی از سال 71 خواب است، اکنون تنها شش ماه فرصت دارد تا آثار تنگه‌ی بلاغی را از خطر نابودی نجات دهد. آثاری که به گفته‌ی کارشناسان 4 سال طول می‌کشد تا همه‌ی آن‌ها را از خطر نابودی نجات دهند. تازه آثار قابل حمل! در مورد آثاری چون راه شاهی مگر این‌که ماکت بسازند و یا در کتاب‌ها و افسانه‌ها بنویسند.
به نظر می‌رسد مسئولین آینده‌نگر از مدت‌ها پیش به این منظور به دنبال فن‌آوری هسته‌ای بوده‌اند تا امروز بتوانند خود را به سرعت نور برسانند و زمان را بر خود صفر کنند!‍ ‌مگر نه این‌که دولتمندان ما همه‌گی انسان‌هایی وطن‌دوست و آینده‌نگر هستند! پس چرا که نه؟! چرا نباید به آن‌ها اعتماد کنیم؟! گاس هم یک موزه زیر آب زدند، خدا را چه دیده‌اید؟! بعید هم نیست منتظر روز آخر شوند که سپاهیان جن بر آن‌ها نازل شوند. به هر حال خدا امروز برای اهالی ایران‌شهر کریم است و از دنده‌ی چپ برآمده‌است.
شما هم اگر برای ایران‌ دل می‌سوزانید، لطف کنید و لینک‌های زیر را از لحاظ بگذرانید. شاید نشریه‌ی رسمی آناهید که مجوز دولتی دارد( چیزی که خیلی از خبرگزاری‌های داخل و خارج ندارند!) دروغ گفته‌باشد!!!! اما خبرگزاری میراث فرهنگی که دروغ نمی‌گوید. به‌ هر حال خود دانید. می‌توانید تا ابد هم هر چه به‌تان بگوییم، در جواب بگویید دروغ است. اما پس‌فردا که این آثار رفت زیر آب خیلی بی‌شرف هستید اگر بگویید نمی‌دانستم و خیلی پست هستید اگر پس از آن نامی از ایران ببرید. خود دانید، این هم لینک‌هایی که همه‌شان را از وبلاگ ایزدبانو کش رفته‌ام. خدا بر من ببخشد:

تهران و توكيو به دنبال راه ارتباطي در تنگه بلاغي
100 ميليون تومان براي نجات محوطه هاي سد سيوند
کشف ابزار سنگي در تنگه بلاغي
نجات غار هاي باستاني تنگه بلاغي آغاز شد
كشف كارگاه توليد نوعی نوشیدنی در تنگه بلاغي
كشف يك ديوار دفاعي در تنگه بلاغي
كشف شواهد سفال‌گري از 7500 سال پيش در تنگه بلاغي
كشف روستا و قبرستان ساساني ـ اسلامي در تنگه بلاغي
اسكلت باستاني يك مرد بزرگسال در تنگه بلاغي كشف شد
كاوش 2 غار پارينه سنگي در تنگه بلاغي
کشف بزرگ‌ترين ظرف ايران باستان در تنگه بلاغي
بررسي سنگ‌چين‌هاي موسوم به راه شاهي در تنگه بلاغي آغاز مي‌شود
هشدار باستان شناسان درباره غرق 84 محوطه باستاني در تنگه بلاغي جدي شد
هر ۳ روز بايد يك محوطه را در تنگه بلاغي نجات داد
معاون فرهنگی یونسکو : صداي تنگه بلاغي را به گوش جهانيان برسانيد
فلزكاري ناشناخته هخامنشي در تنگه بلاغي شناسايي مي شود
راه هاي شاهي تنگه بلاغي، كانال هاي آبرساني 2500 ساله بوده اند

صدا؟ یا خدا؟

2005-08-26T18:44:00.000-07:00

نیم‌جو از کائنات حسّی و عقلی
بر سر بازار "کن، فکان" بنماند
سعید طائی

تنها صداست که می‌ماند
فروغ فرخزاد

گاه از خیال و خلوتِ خود پرسم
که‌آن چیست و یا چه‌هاست که می‌ماند؟
از کائنات حسّی و عقلی چیست
گیرم دورغ و راست که می‌ماند؟
وَز امر و خلقِ عالم و آدم چیست
که‌آن نَز دَرِ فناست که می‌ماند؟
ز اجرامِ چرخ، روشن اگر[1] تاریک
تا چند و چند تاست که می‌ماند؟
از جنبش و سکون، که دو آیین است
تا خود چه مقتضاست که می‌ماند؟
وز آن سه روحِ مادر، آیا حس
یا نطق، یا نماست که می‌ماند؟
چار اسطقس و شش جهت و نه بام
زیشان اما که راست که می‌ماند؟
آیاتِ روشنایی و زیبایی
یا زشتی و دجاست که می‌ماند؟
شب با خیام ظلمتِ صد تویش
یا روز و روشناست که می‌ماند؟
ارواح آب‌ها و زلالی‌ها
یا غلظت و غطاست که می‌ماند؟
زاغِ پلید و خاکِ سیه، یا آنک
سیمرغ و کیمیاست که می‌ماند؟
سنگ و سفالِ تیره‌دل و سفله
یا در پربهاست که می‌ماند؟
روح گل و روایح جان‌پرور
یا سیر و گندناست که می‌ماند؟
دیهور[2]، آن قدیم بلند، آن سر
یا خاک زیر پاست که می‌ماند؟
از آدمی، که ماه‌گل هستی‌ست
خود چیست، در چه جاست که می‌ماند؟
زین شاه‌کار خلق، کدامین امر
شایسته‌ي بقاست که می‌ماند؟
از جاری و ز پاری و پیرارش
آیا چه ماجراست که می‌ماند؟
گند وقیح و ردل وقاحت یاک
عطر گل حیاست که می‌ماند؟
رنج گدا و ناله و نفرین‌اش؟
یاعیش پادشاست که می‌ماند؟
از نطفه‌هاش، نسل شبق، و الماس
یا لعل و کهرباست که می‌ماند؟
وز گنبدانش، چین و ختن، یا هند
یا روم یا ختاست که می‌ماند؟
آبادبوم شهر گل‌آذین، پاک
ویرانه روستاست که می‌ماند؟
از یادگارهای عزیزش چیست
و آن کرد و گفت و خواست که می‌ماند؟
شعرش، صدا و سایه‌ی روح‌اش، آن
بر ذات او گواست که می‌ماند؟
یا آن تغنّی غم و تنهاییش
آن شور و آن نواست که می‌ماند؟
زآن نقش‌ها که بست؛ کدامین نقش
بر لوح اقتضاست که می‌ماند؟
در غربت وجود سلامی گرم
از یار آشناست که می‌ماند؟
این آتش نجیب سعادت، عشق
این اوج اوج‌هاست که می‌ماند؟
این روح را بلندترین پرواز
در ذره‌ی علاست که می‌ماند؟
یا خشم و کین و نفرت و بیدادی
یا حیلت و دغاست که می‌ماند؟
گفت آن عزیز و آرزوی زیباست:
" تنها صدا، صداست که می‌ماند"
این آرزوست، آرزوی ماندن
و آن‌گاه ادعاست که می‌ماند.
آیا صدا، تپیدن موجی چند
در پرده‌ی هواست که می‌ماند؟
هر موج که‌ اوفتد به هوا، یا خود؟
تنها صدای ماست که می‌ماند؟
گیرم که ماند، تازه خود این، دردا!
درد است، نی دواست که می‌ماند.
از کوه‌مرغ روح و تنی چونان
این ‌کاه‌پر رواست که می‌ماند؟
خورشید میرد- آن عظمت- وز او
این ذره، این هباست که می‌ماند؟
این هرزه لرزه‌های پریشان‌گرد
چون است؟ یا چراست که می‌ماند؟
و آیا پس از هزار هزاران سال
کس پرسد این که راست که می‌ماند؟
بازآفرین جان و جمال ما
یا چیزکی جداست که می‌ماند؟
گویند روح ماند، یا شاید
اروح پارساست که می‌ماند
شاید صدای روح، صدای دل
و آن شعله‌ی ذکاست که می‌ماند؟
گیرم که ماند- فرض و خیال- اما
با کیست، یا کجاست که می‌ماند؟
روح جماد و بی‌حرکت، یا آنک
در نشو و ارتقاست که می‌ماند؟
ماندن چه سود، بی‌تپش و تابش
سنگ است، یا گیاست که می‌ماند؟
دیهور گفت: هیچ نماند. هیچ
وین آرزو خطاست که می‌ماند.
جز خود نخواهد" او"- چه کنم- و آنگاه
ماشاء و مایشاست که می‌ماند!
قدّوسْ دوسْ هل لله‌لو، گویا
تنها خدا، خداست که می‌ماند؟!
[1] اگر: یا، اگر به معنی"یا" نیز هست.
[2] دیهور: آسمان، دیهور، یکی از" قدیم"هاست، به اعتقاد دهریان و به معنی آسمان هم هست، که آن هم به اعتقاد ایشان یکی از "قدیم"هاست.

مهدی اخوان‌ثالث( م.امید)
تهران، مهر ماه 1347
از مجموعه‌ی "در حیاط کوچک پاییز در زندان"

پی‌نوشت:
این شعر اخوان و همه‌ی اشعار او را دوست دارم. واقع‌گراتر از اخوان در میان شعرا سراغ ندارم. کسی که بی‌هیچ ریا می‌گوید "تنها خداست که می‌ماند" و در جایی دیگر در "خوان هشتم و آدمک" می‌گوید " پهلوان زنده را عشق است." به یک حقیقت تلخ اشاره می‌کند و بی‌هیچ فریبی آن را می‌پذیرد.
امروز، سال‌روز مرگ یک صداست. و من حتی خدایی ندارم که برایم بماند!

نابودی ایران‌شهر2

2005-08-25T04:03:00.000-07:00

درست یک هفته است که هر روز به پاسارگاد فکر می‌کنم. و هر کاری هم که می‌کنم بی‌نتیجه است. همه‌جا بحث را پیش می‌کشم و بی‌نتیجه. اول هفته با یکی از موزیسین‌ها داشتم حرف می‌زدم که بحث را پیش کشیدم. به‌اش گفتم:" چه خوب است که برای پاسارگاد هم یک موسیقی ملی ساخته‌شه. اون وقت هم مسئله رو جدی می‌گیرند."
سازش رو دست‌اش گرفته‌بود:" آره. خوبه! اما می‌دونی چیه پسر جان؟! ایرانی‌ها خیلی دیر به فکر می‌افتند."
گفتم:" درسته. اما حالا که شده. باید کاری بکنیم. شما خودتون یا آشناهاتون نمی‌تونند کاری بکنند؟"
داشت می‌زد:" من که نه! دوست‌هام رو هم نمی‌دونم. به من چه واسه این ملت دل بسوزونم؟ اون موقع که گفتند موسیقی حرومه کسی اومد به من بگه ابولی خرت به چنده؟!"
گفتم:" اما، او زمان دیگه گذشته. باید فکر الآن رو کرد."
پوزخندی زد:" همین الآن هم وقتی ساز دست‌مون می‌گیریم بهمون می‌گن مطرب! این مردم اصلاً موسیقی نمی‌فهمند. من هر کاری هم ضبط کردم واسه دل خودم بوده. می‌دونی ما عاشق سازمونیم. این ساز مثل ناموس‌امه..."
هنوز حرف‌هایش در ذهن‌ام است. او یکی از بهترین ریتم‌شناسان است و واقعاً به کارش مسلط است. ولی الآن که دقت می‌کنم می‌بینم چه‌قدر از او و امثال او متنفرم و چه‌قدر این آدم‌های مبتذل زیاد هستند. کسانی که هر جا می‌نشینند، چس‌ناله سرمی‌دهند که با ما در فلان جا، آن‌طور برخورد کردند و یا جلوی فلان کارمان را گرفتند و هر دم از محدودیت‌ها و سانسورهایشان می‌‌گویند.
حالا که نگاه می‌کنم، می‌بینم حق‌شان است. تا به حال چند موسیقی در اعتراض به سانسور و محدودیت موسیقی‌دانان ساخته‌شده‌است؟! اصلاً تا به حال موسیقی اعتراضی داشته‌ایم؟‍! این‌ها برای مردم چه کرده‌اند که امروز از آن‌ها انتظار دارند که در خدمت‌شان باشند و درک‌شان کنند؟! گیرم همه‌ی حرف‌شان هم درست! اما مگر نه این‌که هنرمندان مسئولیت فرهنگ‌سازی را به عهده دارند؟! اصلاً از اول هم تقصیر خودم بود، از کسی که هنوز ناموس‌پرست است، نباید انتظار کاری داشت.
اما یک حرف‌اش را قبول دارم. چرا تا به حال هیچ فیلم و موسیقی‌ای درباره‌ی هخامنشیان و به کل ایران باستان ساخته نشده‌است؟! درست است که از طرف سران کشور بعد از انقلاب 57 با این مسئله مبارزه شده‌است. اما آیا همین کسانی که خود را هنرمند می‌خوانند در این زمینه کاری کرده‌اند؟!
بگذریم، از این سؤال‌ها زیاد است و بعید می‌دانم این‌ها پاسخ‌گو باشند. با این حال فکر می‌کنم هنوز هم کسانی هستند که در کار هنر هستند و قلب‌شان برای این مملکت می‌تپد. چند روز پیش از طریق هفتان، خواندم مصاحبه‌ای با فریدون شهبازیان که دارد برای خلیج‌فارس موسیقی می‌سازد. واقعاً خوش‌حال شدم. هنوز هم می‌شود از کسانی چون او کمک خواست. اگر کسی چون او را می‌شناسید، حتماً مسئله را با او در میان بگذارید. مسئله‌ی پاسارگاد به فرهنگ این مرز و بوم مربوط می‌شود و باید با آن فرهنگی برخورد کرد تا تأثیرش ماندگار باشد.
اگر هنوز هم شک دارید. می‌توانید مجله‌ی آناهید شماره‌ی هفت را بخوانید تا به عمق فاجعه پی ببرید.

هذیان3

2005-08-23T12:27:00.000-07:00

این روزها حال‌ام اصلاً خوب نیست. باور کنید حسابی قاطی کرده‌ام. نه که این روزها، به کل چند ماهی است این طوری‌ شده‌ام. شاید از اول هم همین طور بوده‌ام. ولی حالا که خوب نگاه می‌کنم این روزها بیش‌تر شده. من از اول عمرم هم هچین آدم شادی نبوده‌ام. جدی می‌گویم. هر چند بعضی وقت‌ها می‌زنم به در بی‌خیالی و اگر در این مواقع جدی‌ترین آدم دنیا هم پیش‌ام باشد، حسابی مچل‌اش می‌کنم که عمو یادگار هم به خواب‌اش نمی‌بیند. مثلاً همین پارسال تو ناهارخوری مدرسه، یکی از بچه‌ها داشت درباره‌ی کنکور با یکی دیگر جدی حرف می‌زد و من هم پریدم وسط حرف‌شان و قضیه را کاملاً عوض کردم تا حدی که آخر بحث به جام باشگاه‌های اروپا کشید! باور کنید آن‌ها اصلاً نفهمیدند. من استاد مغلطه کردن هستم. خصوصاً در یک بحث فلسفی اگر ببینم طرف‌ام چرند می‌گوید، طوری می‌پیچانم‌اش که نفهمد از کجا خورده. اما اگر طرف هم زرنگ باشد کار سخت می‌شود.
اما خب، به هر حال این زمان‌ها خیلی زیاد نیست و خیلی هم گذرنده‌اند. راست‌اش این جور مواقع هم من خیلی دل‌سردم. یعنی همون اول‌اش که شروع می‌کنم، مسئله به نظرم خیلی مسخره می‌آید ولی این جور مواقع همین که آدم می‌خواهد بی‌خیال قضیه شود یک مشکلی پیش‌ می‌آید و بحث به درازا می‌کشد که حاصل‌اش فقط سر درد و اعصاب‌خوردی است. باور کنید تمام کارهایی که تو زنده‌گی می‌کنم هم همین‌طور است. حتی کارهایی که در درازمدت برای‌شان برنامه‌ریزی می‌کنم. باورتان می‌شود؟ من وقتی کنکور را داده‌بودم؛ دو، سه ساعت بعدش همین حس به‌م دست داده‌بود و حسابی اعصاب‌ام به هم ریخته‌بود و اصلاً تا یک مدت افسرده‌گی گرفته‌بودم. مثل افسرده‌گی بعد از زایمان. یا هم‌چون چیزی که من فقط اسم‌اش را شنیده‌ام. به هر حال روی این لحظه‌های سرخوشی خیلی نمی‌شود حساب باز کرد. باور کنید همان دم که آدم در اوج سرخوشی است، ممکن است پاک افسرده شود. اما حالا که خوب فکر می‌کنم بی‌برنامه‌گی هم در این وضع روحی خیلی تأثیر دارد. همین دفعه از وقتی تغییر رشته داده‌ام این‌طور شده‌ام. نه که بد باشد. اصلاً برنامه داشتن یک جور زور است که آدم حال‌اش بد می‌شود. من دوست دارم هر وقت عشق‌ام بکشد کاری بکنم و اگر نظمی هم در کارهایم باشد یک نظم ذاتی و حسی باشد نه یک نظم حساب‌شده. به واقع من از این‌که کارهایم را مهندسی کنم و ذره‌، ذره‌اش دست‌ام باشد متنفرم. من کلاً از مهندسی بدم می‌آید دلیل‌اش هم شاید این باشد که به نظرم احمقانه می‌آید که آدم در یک چیز دقیق شود. نه که کلی‌نگر باشم نه! اما باور کنید از دقت کردن هم خوشم نمی‌آید. راست‌اش به نظرم جهان با همه‌ي جزئیات‌اش زیر لوای یک کل پوچ می‌لولد که اصلاً اهمیتی ندارد. مثلاً در همین رشته‌ي قبلی‌ام( کامپیوتر) شما فکرش را بکنید آدم در خط خط یک برنامه دقیق شود تا یک سین‌تکس ارر بگیرد! خیلی کار کسل‌کننده‌ای است. تازه این کار اصلاً روح هم ندارد. باز کارهایی که کمی روح دارد قابل تحمل است، اما باور کنید دقت در جزئیات یک چیز کار سخت و کسل‌کننده‌ای است.
اما چیزی که هست، این چیزها الآن برایم پاک بی‌اهمیت است و این بی‌اهمیت بودن‌اش هم سبب می‌شود، هیچ وقت جدی دنبال‌شان نکنم. باورتان می‌شود؟ من از سال دوم دبیرستان که به دبیرستان ر. رفتم، به جز سال پیش‌دانشگاهی‌ام هیچ سالی مثل آدم درس نخواندم. نه که سال پیش‌دانشگاهی برایم مهم باشد نه! فقط این‌که آن سال من خیلی مشکل شخصی داشتم و درس خواندن فقط راه گریز از مشکلات‌ام بود همین! آن سال من هیچ کتاب غیردرسی‌ای به جز چند داستان و مجموعه شعر نخواندم. سال بدی بود. راست‌اش هیچ سالی خوب نبوده. حتی آن سال سوم دبیرستان که من از هفت دولت آزاد بودم. می‌دانید، آن سال من به بهانه‌ی المپیادی بودن هیچ کلاسی را نمی‌رفتم و از طرفی چون از المپیاد کامپیوتر که عوض ریاضی قبول شده‌بودم، چیزی نمی‌دانستم تمام وقت‌ام را به کارهای غیردرسی می‌گذراندم. اصلاً همان موقع بود که بعضی وقت‌ها ساعت 2 عوض این‌که سر کلاس بروم می‌رفتم جهاد دانشگاهی و فیلم می‌دیدم. اما با این حال باز هم سال خوبی نبود. یادم است آن سال در یک جشنواره‌ی دانش‌آموزی یک داستان کوتاه دادم که چون شرکت‌کننده‌ی دیگری در آن بخش نبود، فقط یک لوح به‌ام دادند. فکرش را بکنید آن‌ها حتی داستان را نخوانده‌بودند. حالا نه که داستان خوبی باشد. نه! اما حق‌اش بود لااقل یک بار بسته‌ی پستی را باز می‌کردند و داستان را می‌خواندند. می‌دانید برگزارکننده‌گان این جشنواره‌ها به کل آدم‌های بی‌شعوری هستند. شما فکرش را بکنید در آن جشنواره هم داستان بود هم شعر و هم هنرهای تجسمی مثل نقاشی و عکاسی و چیز بدتر این‌که جشنواره دو بخش آزاد و غیرآزاد داشت. اصلاً انتظار داشتن از این آدم‌ها کار بیهوده‌ای است. آن‌ها اصلاً شعورشان به این چیزها قد نمی‌دهد و فقط حرف می‌زنند. مدام در حال فک زدن هستند و همه‌اش هم دارند تملق کسی را می‌گویند.
بگذریم. خیلی حوصله ندارم از اون روزها بگویم. هر چند که بد نبود، اما باور کنید هیچ چیز این دنیا خوب نیست. اصلاً سراپا دروغ است. بگذریم...

نابودی ایران‌شهر

2005-08-19T18:15:00.000-07:00

با آبگيري سد سيوند، محوطه تاريخي پاسارگاد به زير آب خواهد رفت. در حالي که امكان تغيير مسير آبگيري وجود دارد.
متخصصن می‌گویند در عرض چند سال رطوبت، محوطه‌ی تاریخی پارسه( تخت جمشید) را نیز خراب خواهد کرد.
این در حالی ‌است که پی‌گیری از دفتر ریاست‌جمهوری پاسخ داده‌است: وقتی، مردم به دنبال معاش‌اند، چند تخته‌سنگ پوسیده چه ارزشی دارد!

از چهارشنبه که این خبر را دریافت کرده‌ام، شوکه شده‌ام. هر چه می‌خواهم با قضیه منطقی برخورد کنم، نمی‌شود که اصلاً بخواهم یا نخواهم منطقی نیست. تصویر پاسارگاد و شکوه ایران در خاطرم است و مثل خوره به جان‌ام افتاده‌است و عذاب‌ام می‌دهد. دیروز به هر دری زدم بن‌بست بود و هر خبری که شنیدم بیش‌تر نگران‌ام کرد. همه‌ چیز خبر از مرگ پنهانی و آرام فرهنگ ایران‌شهر می‌دهد.
یکی از مسئولین گفته‌است که می‌خواهند موزه‌ای در زیر آب بسازند و من نمی‌دانم، چه‌گونه در حالی‌ که تنها پنج ماه به آب‌گیری سد مانده‌است، می‌توانند موزه بسازند و نمی‌دانم تا به کی می‌خواهند مردم را به سخره بگیرند و فریب دهند؟! مدیر پروژه‌ی سد مجوز رو می‌کند و در پاسخ مسئولین میراث فرهنگی می‌گویند که مقاوم‌سازی مانع می‌شود که آسیبی به پاسارگاد برسد. اما گفته‌ی دفتر ریاست‌جمهوری جای هیچ شکی باقی نمی‌گذارد. دی و یا بهمن ماه هشتادوچهار عملیات آب‌گیری آغاز مي‌شود و حدأکثر 5 ماه فرصت باقی‌ست تا از مرگ ایران‌شهر جلوگیری کنیم. مرگ پنهانی که به سان اعدام فرهنگ باستان‌مان در گوش فلک می‌پیچد و تاریخ را به لرزه می‌افکند.
نمی‌دانم چه‌طور توجیه خواهند کرد که دست به کشتن فرهنگ ایران‌شهر زده‌اند. آیا به گردن تنگی معیشت مردم می‌اندازند؟! چه توجیه احمقانه‌ای! چه‌گونه استدلال می‌کنند که این تخته‌سنگ‌ها که میلیون‌ها توریست را به خود جذب می‌کند، نمی‌تواند معیشت مردم را تأمین کند؟! چند بار باید از مسئولین پرسید که چرا ایرانی که در آمارگیری‌های جهانی از نظر سرمایه‌های توریستی در صدر است، از نظر جذب توریست در قهقرا است؟ اصلاً تا به حال به بعد اقتصادی و توریستی کارشان توجه کرده‌اند؟ مسلماً می‌دانند که درآمد توریستی منطقه صد مرتبه بیش‌تر از درآمدی است که سد می‌تواند داشته‌باشد. اما، چرا پاسخ‌گو نیستند؟ تا به کی می‌خواهند مردم را تحمیق کنند؟ تا به کی می‌خواهند همه چیز را به سخره بگیرند؟
پاسارگاد و پارسه، تنها سرمایه‌ی توریستی نیستند و تنها ارزش اقتصادی آن‌ها ملاک نیست. نماد ایران‌شهر هستند. از بین رفتن این آثار یعنی از بین رفتن هویت ایران‌شهر. یعنی گام برداشتن در راه نابودی ایران‌شهر. یعنی فرهنگ‌کشی. اما هشدار! فرهنگ‌کشی جرم است و بهای آن به صد مرتبه بیش‌تر از بهای کشتار عمومی است که این فرهنگ یادگار از چند هزار سال است که دست‌آورد نسل‌ها و دوره‌های گوناگون ایران‌شهر است و ملت را جای‌گزینی باشد و فرهنگ را نه. کشتن ملت ایران، کشتن یک نسل است و کشتن فرهنگ ایران‌شهر، کشتن چندین نسل است. مرگ همه‌ی اهالی ایران‌شهر است. مرگ همه‌ی آمال و آرزوهای یک ملت است. مرگ شکوه ایزدی ایران‌شهر است.
از بین رفتن پاسارگاد و پارسه، یادآور شعله‌های آتشی است که اسکندر به پیکر پارسه انداخت. یادآور چپاول چنگیزخان و توحش اعراب است.

یادتان نرود که اسکندر تنها زمانی توانست خود را هخا بنامد که ایران‌شهر را به آتش کشیده‌بود. و چنگیزخان با کتاب‌سوزی توانست ایران را چپاول کند و عمر زمانی‌که بار دیگر ایران‌شهر را به آتش کشید، توانست قد راست کند. ولی، دریغا! که امروز عمرها از درون کمر به کشتن فرهنگ ایران‌شهر بسته‌اند و تمدن دیرینه‌مان را نابود می‌کنند. دریغا که بار دیگر خوش‌بینی برادران‌مان ترکان را آواز می‌دهد و سفاهت ما چنگیزیان را. تا که چنگیز خان‌های ایرانی مرا و همه‌گان را گردن بزنند. تا فرهنگ ایران را از لبه‌ی تیز تیغ‌هایشان که از عهد عتیق به نام ایران و به کام انیران بیرون کشیده‌اند بگذرانند. تا که ایران را به دست انیران بسپارند و هر لحظه، یک گام در راه نابودی ایران‌شهر و غروب خورشید فروزان ایزدی‌اش پیش روند.

استعمار تنها زمانی می‌تواند بر ملتی مسلط شود که فرهنگ و تمدن دیرینه‌ی آن را نابود کرده‌باشد. تنها 5 ماه به مرگ ایران‌شهر باقی‌ست؟؟؟

هذیان2

2005-08-14T22:07:00.000-07:00

دفعه‌ی پیش نوشتم که از جمله‌‌ی:" پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی‌ست" متنفرم و... راست‌اش این هم در ادامه‌ی قبلی است و دلیل این‌که الآن می‌گویم فقط آن است که آن موقع که تایپ می‌کردم ساعت یک بامداد بود و من تازه از سفر آمده‌بودم و خیلی خسته‌بودم و البته عصبانی بودم. این سبب شده‌بود که تایپ کنم تا کمی روی کی‌برد بکوبم و اعصابم راحت شود، اما جواب نداد و بیش‌تر مرا کسل کرد. چون من به کل آدم عمل نیستم و بیش‌تر برنامه می‌چینم و این بیش‌تر مرا عصبانی می‌کند. راست‌اش این نوشته را قبلاً روی کاغذ نوشته‌بودم و آن روز فقط آن را تایپ کردم که... بگذریم. حالا گوش کنید ببینید چی می‌گویم.
چیزی که بار قبل نوشتم، تنها دلیلی نیست که من رو از آن جمله متنفر می‌کند. دلیل دیگرش خیلی مهم‌تر است که همان‌طور که بهتان گفتم از کامنت‌دونی شبح شروع شد. یک بار، که رفتم آن‌جا درست یادم نیست که اوخودش این جمله را نوشته‌بود و یا کسی این جمله را برایش کامنت گذاشته‌بود. به هر حال، وقتی من به آن‌جا رفتم این جمله در وبلاگ بود. اگر خوب یادم باشد، من پای آن نوشته خطاب به نویسنده‌ی این جمله چیزی نوشتم. آخر می‌دانید آن‌جا همیشه عده‌ای دارند با هم بحث می‌کنند و تمامی کامنت‌ها خطاب به یک‌دیگر است و شما اگر یک بار هم حتی به آن‌جا رفته‌باشید، حتماً احساس کرده‌اید که آن‌جا غریبه هستید و خواه‌ ناخواه برای آن‌که از دل‌تنگی درآیید برای کسی کامنت می‌گذارید؛ ولو این‌که به نوشته‌ کاملاً بی‌ربط باشد! حالا نه این‌که من از این قضیه بدم آمده‌باشد و الآن ناراحت باشم و بخواهم برایتان بگویم، نه! ابداً من اصلاً از رفتار آدم‌های آن‌جا چیزی به دل نگرفته‌ام، این را جدی می‌گویم. فقط این‌که وقتی آدم به آن‌جا می‌رود یاد چت‌روم یا جلسه‌ی پالتاک، یک تریبون سخنرانی و یا هم‌چون چیزی می‌افتد که آدم‌هایش احساس می‌کنند که خیلی جدی هستند، ولو این‌که در مورد چیز مسخره‌ای چون شراب حرف بزنند! شاید هم واقعاً جدی هستند؟! به هر رو این‌طور به نظر می‌رسند. من پای آن نوشته، کامنت گذاشتم که:" جلوی خانه‌ي ما پر از دار و درخت بود که پر از پرنده بود و هر روز من با صدای پرنده‌هایش از خواب بیدار می‌شدم و بعد پرواز آن‌ها را نگاه می‌کردم. اما یک روز به بهانه‌ی هرس کردن، تمام شاخه‌های درختان را از بیخ بریدند. از آن پس دیگر پرنده‌ای نماند و پروازشان به‌کلی از بین رفت." و البته بعد هم یادم نیست که چی نوشتم و به شبح کلی بر خورده‌بود. راست‌اش بعضی وقت‌ها من به کلی از کوره در می‌روم. آن بار هم، هم‌چون اتفاقی افتاد که حتی شبح پیش خواهرم گلایه کرده‌بود( البته مجازی) اما من واقعاً از این موضوع ناراحت شده‌بودم. منظورم هرس کردن درخت‌هاست. فردای آن روز امتحان معارف1 داشتم و هنوز به صفحه‌ی 40 کتاب نرسیده‌بودم که صدای اره بلند شد. من واقعاً عصبانی شدم و کتاب را پرت کردم، حالا نه ‌این‌که می‌خواستم درس نخواندن‌ام را به آن موضوع ربط دهم و خودم را تبرئه کنم، چون بعضی وقت‌ها آدم این کار را می‌کند و من هم قبلاً وقتی راهنمایی بود این‌طور بودم، اما الآن واقعاً در بندش نیستم و موضوع برایم کاملاً بی‌اهمیت است. هر چند فردایش امتحان را خراب کردم و اگر کناردستی‌ام مانند خودم، حتماً می‌افتادم، واقعاً نمی‌خواستم بهانه بگیرم. من پاک قاطی کرده‌بودم؛ این شد که رفتم بیرون تا با آن‌ها دعوا کنم، من واقعاً هم‌چین قصدی داشتم، ولی وقتی آن‌ها را دیدم پاک ترسیدم و عقل از سرم پرید. نمی‌دانم چرا؟ کاری که کردم، پرسیدم:"چرا این‌ها را می‌برید؟" می‌دانید در جواب چی شنیدم؟ یارو گفت:" همین‌ طوری." و زد زیر خنده. خیلی عصبانی شدم و واقعاً غصه‌ام گرفت. این شد که به خانه برگشتم و یک دعوای مفصل با مادرم کردم. نمی‌دانم، چرا اما من واقعاً این کار را کردم. چون من خیلی آن پرنده‌ها را دست داشتم و فضای پارک با آن‌ها زیبا بود. من، آن روز واقعاً حس کردم که پرنده‌ها به یادمانی‌تر از پرواز هستند. فکرش را بکنید، اگر آن‌ها نباشند، می‌شود مانند الآن که نه پرنده‌ای است و نه پروازی که حالا می‌خواهد به یاد کسی بماند یا نه. که اصلاً می‌خواهم به یادم نمی‌ماند و انقدر عذابم نمی‌داد، این را جدی می‌گویم. شاید شما درست متوجه این موضوع نشوید، اما من واقعاً از موضوع نبودن پرنده‌ها دلم گرفته‌بود. حالا فکرش را بکنید، آن روز کسی به من آن جمله را می‌گفت چه کار می‌کردم. هر چند که بسته‌گی دارد که چه کسی بگوید. مانند این‌که معشوق آدم و یا کسی که آدم را واقعاً دوست داشته‌باشد، این را بگوید شاید از روی یک احساس پاک بگوید، اما شما فکرش را بکنید که آن مأمورهای پارک این‌ کار را می‌کردند، آن وقت چه حسی به من دست می‌داد. اما با این حال باید قبول کرد که حتی اگر معشوق آدم هم هم‌چین حرفی بزند، فقط از آن رو می‌گوید که احساس می‌کند باید به نوعی آدم را از آن حال در آورد و غصه‌ی آدم را کم کند، وگرنه او هم به کل از روی حسی که باید این جمله را نمی‌گوید. باید قبول کرد که او هم دروغ می‌گوید، گیرم حقه‌باز نباشد اما دروغ می‌گوید. الآن که فکر می‌کنم می‌بینم اگر او حقه‌باز باشد، می‌تواند آدم را تا سرحد گاو مشدحسن پیش ببرد. شاید آفریننده‌ی جمله هم بعدها به کل از گفتن این جمله پشیمان شده‌است. فکرش را بکنید آدم زیر خروارها خاک خوابیده‌باشد و بعد این جمله به یادش آید و یا برعکس این جمله را بگوید و بعد به خاطرش آید که زیر خروارها خاک خوابیده‌است. آن‌گاه به کل از گفتن جمله پشیمان می‌شود و شاید از روی ناچاری و یا از روی این که زحمت آفرینش جمله‌اش به هدر نرود، آن را پاک نمی‌کند. راست‌اش اگر خوب دقت کنیم، آفریننده‌ی جمله هم یا آدم بی‌فکری بوده و اصلاً به آن موضوع خروارها خاک فکر نکرده‌است و یا آدم دروغ‌گویی بوده‌ و خواسته‌است خودش را فریب دهد. اما از آن رو که در لحظه‌ي گفتن جمله خواسته به خود امید به زنده‌گی بدهد، کارش چندان هم بد نیست. اما باید قبول کرد که گوینده‌ی آن چنین حسی ندارد، او واقعاً دروغ‌گو و حقه‌باز است.

هذیان1

2005-08-14T12:29:00.000-07:00

الآن دیگر یقین دارم که گوینده‌ی این جمله، آدم دروغ‌گو و حقه‌بازی است. منظورم این جمله است:" پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است." نمی‌دانم برای شما گفته‌ام یا نه. راست‌اش چیزی که الآن می‌خواهم بگویم، اول از کامنت‌دونی شبح شروع شد. یادم نیست چه موقع از سال بود و پای کدام نوشته‌اش. به هر حال آن زمان من خیلی به وبلاگ شبح می‌رفتم. به نظرم خیلی انسانی می‌آمد. وا قعاً نویسنده‌ی وبلاگ را دوست داشتم. دروغ نمی‌گویم من واقعاً او را دوست داشتم و حتی خیلی مایل بودم که او را از نزدیک ببینم. البته به طور اتفاقی، چون گذشته از این‌که من کلاً از قرار گذاشتن متنفرم و دلیل‌اش هم مفصل است، او خیلی مجازی است و خیلی هم البته زرنگ است و از این رو به هیچ وجه دم به تله نخواهد داد و این سبب شد که من چند مدت پس از آن که خواستم ببینم‌اش، پاک منصرف شدم چون همان‌طور که گفتم او خیلی مجازی است و از این رو او باید من رو می‌شناخت و من هم از این که دیده شوم و طرف را نبینم واقعاً بدم می‌آید، به ویژه این‌که طرف هم آدم زرنگی باشد. به هر رو، دیگر الآن چندان بهش رغبت نمی‌کنم. به نظرم یک جور کلیشه‌ای می‌آید که آدم را کسل می‌کند. با همه‌ی این‌ها، این جمله هم از وبلاگ شبح یادم مانده که الآن واقعاً از آن متنفر. نه که تنها از این جمله بدم بیاید، نه! از همه‌ی این دست جمله‌ها بدم می‌آید. منظورم جمله‌هایی است که حالت شعرگونه دارند. به واقع من حتی از شعرهای شعارگونه هم متنفرم. می‌دانید بعضی از این اشعار به نظر خیلی ساخته‌گی می‌آیند. منظورم این است که اصلاً از دل شاعر برنیامده‌اند و به نوعی فرمایشی هستند. شاید بتوان گفت مبتذل هستند. می‌دانید؟ من از خیلی شعرهای فروغ و شاملو خیلی خوشم می‌آید، گو این‌که اصلاً در بند این چیزها نبوده‌اند و قصد رساندن حرفی را ندارند و فقط احساس شاعر را بیان می‌کنند. اصلاً شعر بیان کردن احساسات صرف است. همین! اما با این حال حساب شعرهای مفهوم‌گرا از شعارگرا سواست. از این رو از این جمله متنفرم، چون از روی احساس نبوده و چیزی که در آن مسلم است این‌که دروغی است. گیرم آفریننده‌اش هم با احساس گفته‌باشد، اما دروغی است و آفریننده‌اش حداکثر برای دلداری خودش این کار را کرده‌است. نمی‌دانم، که شما هم به این نتیجه رسیده‌اید یا نه؟ منظورم این است که در هر د‌لداری‌ای، دروغی نهفته است. چون شخصی که دلداری می‌دهد به موضوع واقف است و از نقطه ضعف طرف استفاده می‌کند و آن را نقطه‌ی قوت خود می‌کند و او را فریب می‌دهد. چون می‌دانید، شخصی که دل‌اش می‌گیرد به عمد این کار را نمی‌کند و دیگری که دلداری می‌دهد به عمد می‌خواهد او را تسکین دهد و از این رو دروغ می‌گوید. مثلاً‌ مادری را در نظر بیاورید که وقتی بچه‌اش زمین می‌خورد و گریه می‌کند به او می‌گوید که چیزی نیست و بعد خودش دل‌اش می‌سوزد. یعنی واقعاً‌ او دروغ می‌گوید. حالا باز آفریننده‌ي جمله قابل تحمل است، چون فقط دروغ‌گو است، اما گوینده‌ی جمله مسلماً آدم حقه‌بازی است. گو این‌که با این کار می‌خواهد امید واهی در دل دیگران بکارد. به نظرم کار شایسته‌ای نیست. یعنی او به نوعی پرنده‌های احتمالی آینده را بازیچه می‌کند بدون آن‌که به آن‌ها بگوید. امید به هیچ که به نظر کار پستی است. در نظر داشته‌باشید که گوینده همیشه از این جمله در جهت اهداف‌اش استفاده می‌کند تا به مخاطب‌اش چیزی را القا کند. راست‌اش من از این‌که چیزی را به ذهن دیگران القا کنند متنفرم. آن‌را نوعی حقه‌بازی می‌دانم. خب، شما حتماً می‌دانید که این جمله در چه نوع مجالسی بیان می‌شود. در این مجالس معلوم است که گوینده جمله را از روی احساس نمی‌گوید و می‌خواهد مفاهیمی چون از خودگذشته‌گی و شهادت و هم‌چین چیزهایی را به دیگران القا کند. تا او از روی منطقی ساخته‌گی آن کارها را انجام دهد و یا تبلیغ( واقعاً کار پستانه‌ای است، این را جدی می‌گویم.) کند. به نظرم آدم نباید هم‌چین کارهایی را از روی منطق انجام دهد، چون هر چه باشد این منطق را یک تفکر انسانی به او تلقین کرده‌است که معلوم است تفکری پستانه است، چون آن را از طریق القا که خود با آزادی در جنگ است به‌دست آورده‌است. به نظرم آدم هر وقت که عشق‌اش بکشد باید این کارها را بکند و گرنه کاری مبتذل می‌کند که خیلی نفرت انگیز است.
اما با این حال این تنها دلیلی نیست که من را از این جمله متنفر می‌کند. ادامه دارد...

پی‌نوشت:

راست‌اش خیلی خسته‌ام و حوصله‌ی تایپ کردن ادامه را ندارم. از این رو از وسط نوشته را شکستم. به هر حال این طور شد دیگر.

شکواییه

2005-08-06T16:59:00.000-07:00

چند هفته‌ای است که هر بار که ای‌میل‌ام را چک می‌کنم، از چهار تا میل که به باکسم آمده‌است حداقل سه ای‌میل‌اش مربوط به گروهی است موسوم به "جوانان آزادی‌خواه". از ماهیت این گروه هیچ خبری ندارم. به نظر عده‌ای جوان هستند که چون صبح تا شوم پیاده خیابان گز می‌کنند، زیر آفتاب الکی داغ کرده‌اند. راست‌اش ای‌میل‌هایشان نفرت‌انگیز است و آدم را به تهوع وامی‌دارد. اندیشه‌های پوسیده و چریک‌مآب‌شان حال آدم را به‌هم می‌زند.
حالا هم که بحران کردستان را دست گرفته‌اند و برای خودشان تزهای انقلابی می‌دهند و ملت کردستان را می‌خواهند همچون سیاهکلی‌ها مهره‌های شطرنج سیاست‌شان کنند. یک عده جان‌شان را در دست می‌گیرند و این‌ها پستانه فراخوان می‌دهند و دیگران را آنتریک می‌کنند، راست‌اش از این‌ها بیش‌تر از حاکمیت فعلی حالم بد می‌شود. چون به قول قدیمی‌ها لااقل این‌ها خورده‌اند، اما این حزب تازه‌‌تأسیس خیلی مانده تا خون‌آشامی کند. اسم خودشان را گذاشته‌اند آزادی‌خواه و هر بار که در جواب ای‌میل‌شان نوشته‌ام دیگر به من ای‌میل نزنید، باز هم از رو نرفته‌اند و هر دفعه بیش‌تر از قبل فراخوان داده‌اند و عجیب آن‌که هر بار یک متن را به اسم جوانان آزادی‌خواه شهری می‌فرستند! مثلاً یک بار اصفهانی‌اند، یک بار تهرانی‌اند، یک بار مهابادی(!) یک بار کرمانشاهی و...
چرا دروغ؟! به نظرم دوره‌ی "مشی چریکی" گذشته‌است و دیگر در عصر ارتباطات و دنیای صلح و دوستی(!) که بز و گرگ کنار هم با کینه به یک‌دیگر نگاه می‌کنند و با این‌که هزار لیچار بار هم می‌کنند، اما مسالمت‌آمیز کنار هم به سلاخ‌خانه‌های آدمی‌زاد می‌روند، دیگر حرف‌ چریکی زدن از فحش ناموسی هم بدتر است. راست‌اش را می‌گویم که دروغ‌گو را در جهنم هزار بلا به سرش می‌آورند که اوین به خواب‌اش هم نمی‌بیند؛ من چه‌گوارا را واقعاً دوست دارم. چون حرف‌اش با عمل‌اش یکی بود. معقول، چه‌گوارا مثل این‌ها فراخوان نمی‌داد و مثل شیر می‌جنگید. اگر می‌خواست به بولیوی برود، فراخوان بسیج عمومی نمی‌داد و خودش با دیگر چریک‌های واقعی به بولیوی می‌رفت. بدون این‌که از کسی چشم‌داشت کمکی‌ داشته‌باشد و مانند یک پهلوان واقعی که همان رستم خودمان باشد، بار یک ملت را می‌خواست به دوش بکشد. اما متأسفانه این‌ها هیچ‌کدام‌شان با وجود تمام ادعاهای مسخره‌شان جنم مبارزه کردن را ندارند و خودشان را به کون چه‌گوارا(!) می‌بندند و با این زر زر کردن‌ها فقط ملت را در خط قرمز نگاه می‌دارند. به هر حال این‌که حرف زدن از چه‌گوارا و دیگر چریک‌ها به نظرم توهین است که خب، امیدوارم که خدا تو آخرت به صلابه‌شان( سلابه!) بکشد، ما که هر چی گفتیم حرف تو کله‌ی این‌ها نرفت که نرفت. بی‌شرف‌ها کار را به جایی رسانده‌اند که نسبت به بعضی از واژه‌ها واقعاً حساسیت گرفته‌ام، نسبت آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، اپوزسیون، حزب(‌ حتی از نوع اللهی‌اش!) و...
دیگر این‌که گیرم این‌ها واقعاً چریک هم باشند، ترجیح می‌دهم انقلابی که به رهبری این اراذل شکل می‌گیرد( به فرض محال) اصلاً‌ شکل نگیرد. آدم‌های احمقی که هنوز نفهمیده‌اند که کی برای چریک شدن مستعد است و کی نیست، چه‌گونه حرف از براندازی می‌زنند؟! من که مانده‌ام! آخر بالام جان من، دو سال است که به خاطر پرهیز از خشونت گوشت نمی‌خورم و از دیدن خون چندش‌ام می‌شود و وقتی سر بریده‌ی گوسفند را حتی در کله‌پزی می‌بینم، حالم بد می‌شود. حالا شما احمق‌ها می‌خواهید بیایم سلاح دست بگیرم! بنازم به اون عقل و شعور نداشته‌تان.
ببین به کجا رسیده‌ایم که حالا این جماعت احمق که هنوز بیست‌وهفت سال از بقیه‌ی توده‌ی مردم ایران عقب هستند، می‌خواهند برای ما آزادی به ارمغان آورند، اسم خودشان را می‌گذارند آزادی‌خواه و آن‌گاه هر بار به حقوق نداشته‌ی شهروندی ما تجاوز می‌کنند! هنوز نکرده‌اند ادبیات پوسیده‌شان را عوض کنند و آن‌گاه دم از پیشرفت فرهنگی می‌زنند، بهشان توصیه می‌کنم این گه‌ها را خودشان قرقره کنند، این گه‌خوری‌ها به من یکی نمی‌آید. سر آخر یک متن کوتاه ازشان می‌آورم تا فکر نکنید دروغ می‌گویم. لطفاً به لحن و ادبیات نوشته دقت کنید و بگویید شما را یاد چه دورانی می‌اندازد.

امروز روز ماست.
پنجشنبه 13مرداد روز اعتراض علیه تعدی جمهوری اسلامی به عزیزان ماست.مردم آزادیخواه مبارزات ما علیه این رژیم سرکوبگر به مرحله حساسی رسیده است.ما توانسته ایم که شکل مبارزه منسجم وهماهنگی را در 1ماه گذشته به وجود آوریم و به این شکل بندی جدید جمهوری اسلامی با همه این تعریف ها از سر سبد بودن در جنایت توانسته ایم که در منگنه شدیدی قرار دهیم.جمهوری اسلامی قادر نیست در مقابل ما بایستد واین خشونتی که از خود بروز میدهد برای ارعاب است چرا که میداند اگر نتواند در این مرحله جلویش را بگیرد دیگراز آن اثری باقی نخواهد ماند.مردم انقلابی باید مقاومت کرد وپیش برد این جنبش را.ما اگر بتوانیم همچنانکه تا امروز این کار را کرده ایم جواب سرکوب این جلادان را با اعتراض بیشتر،قویتر و وسیعتر بدهیم دیگر شاهد فرو ریختن این رژیم از داخل و بیرون خواهیم بود شاهد پراکنده شدن نیروها از اطراف این رژیم خواهیم بود.
به همین منظور برای رسیدن به این هدف مابایستی بتوانیم هم این اعتراضات را در کردستان زنده نگه داریم وگسترش دهیم و کار مهم تر اینکه دامنه این طلیعه انقلاب را از کردستان بیرون بیاوریم و به سایر مناطق جامعه بکشانیم و بدین صورت شکلی فراگیر تر به این اعتراضات دهیم وهم مانع تنها ماندن مردم در کردستان شویم تا رژیم بتواند دست به سرکوب
میخواهیم وفراخوان مدهیم که کار سازماندهی و ایجاد این اعتراضات در منطقه خود را در دستور کار قرار دهند و از مبارزات مردم در همه جا حمایت و پشتیبانی فعال کنند .ما میتوانیم و باید این رژیم را بیندازیم.دراینجا از همه مردم برابری طلب و آزادیخواه اصفهان میخواهیم در کنار مردم کردستان و همه مردم ایران دست به اعتراض بزنند و به خیابانها بیایند .این روز میتواند روز ما باشد.پیش به سوی انقلاب .زنده باد آزادی برابری مرگ بر جمهوری اسلامیپیش به سوی آزاد کردن دستگیر شدگان انجمن جوانان آزادیخواه-اصفهان 12/5/1384 بزند.ومسئله دیگر اینست که این اعتراضات را همچنانکه تا به امروز بوده از تعرضات ناسیونالیستها و فدرالیستها دور نگه داریم.امروز همه میدانند خواست مردم آزادی برابری رفاه آزادی دستگیر شدگان و معرفی و محاکمه عاملین آدمکشیها که خود جمهوری اسلامی است میباشند.ما در اینجا از همه واحدهای آج آ میخواهیم وفراخوان مدهیم که کار سازماندهی و ایجاد این اعتراضات در منطقه خود را در دستور کار قرار دهند و از مبارزات مردم در همه جا حمایت و پشتیبانی فعال کنند .ما میتوانیم و باید این رژیم را بیندازیم.دراینجا از همه مردم برابری طلب و آزادیخواه اصفهان میخواهیم در کنار مردم کردستان و همه مردم ایران دست به اعتراض بزنند و به خیابانها بیایند .این روز میتواند روز ما باشد.پیش به سوی انقلاب .

زنده باد آزادی برابری
مرگ بر جمهوری اسلامی
پیش به سوی آزاد کردن دستگیر شدگان
انجمن جوانان آزادی‌خواه-اصفهان 12/5/1384

پی‌نوشت:
1- چند روزی است که بلاگ‌رولینگ برای من فیلتر شده‌است و نمی‌توانم پینگ کنم و لینک‌های وبلاگ‌هایی هم که از بلاگ‌رولینگ استفاده می‌کنند، نمی‌آید. آی‌اس‌پی را هم عوض کردم باز هم همان‌طور است، اگر شما هم این مشکل را دارید لطفاً بگویید. ضمناً من به یک فیلترشکن خوب هم نیاز دارم. همه‌ی فیلترشکن‌های قبلی‌ام فیلتر شده‌اند و کلی افسرده‌گی گرفته‌ام.
2- در رابطه با پست قبلی‌ام این مطلب را بخوانید.

ای ایران، ای مرز پر گوهر ای خاک‌ات سرچشمه‌ی هنر

2005-08-04T13:20:00.000-07:00

نمی‌دانم تا به حال هرمزگان رفته‌اید یا نه؟! اگر نرفته باشید همی حتماً درباره‌ي زیبایی‌های آن شنیده‌اید. از هنر ناب و مردم خون‌گرم آن هم حتماً چیزهایی می‌دانید. غروب بندر را وقتی با موسیقی زیبای بندری می‌آمیزد، اگر از نزدیک ندیده‌باشید، در فیلم‌ها و مستندها حتماً دیده‌اید و لذت برده‌اید. با این حال اگر هیچ‌کدام از این‌ها برایتان پیش نیامده‌است با سر زدن به این وبلاگ و لینک‌های هرمزگانی‌اش این باور در شما به‌وجود می‌آید که هرمزگان واقعاً زیباست و مردم آن واقعاً هنرمند و خون‌گرم هستند و وبلاگ‌نویسان آن هم که خیلی دوست‌داشتنی‌اند.
حال چه پیش آمده‌است که امروز از بدیهیات می‌گویم؟! نمی‌دانم تا به حال اصطلاح "فارسی‌زدایی خلیج‌فارس" را شنیده‌اید یا نه؟! این اصطلاح از زمان ناصرالدین شاه به‌وجود آمد که انگلیسی‌ها به بهانه‌ی بیرون کردن دزدان دریایی از این منطقه، تصمیم به فارسی‌زدایی خلیج‌فارس گرفتند به این عمل زشت‌شان تا جایی جولان دادند که هویت خیلی از مناطق این خطه از فارسی به عربی تغییر کرد و اقوام عرب که زمانی تنها دزد دریایی بودند، استقلال یافتند و امروز سلطه‌ی روزافزون آن‌ها بر این خطه را شاهد هستیم. راست‌اش اصلاً دوست ندارم که وارد یک بحث نژادپرستانه شوم و هیچ تمایزی میان فارس‌ها و عرب‌ها قائل نیستم و به واقع این سیاست کثیف انگلیسی بود که سبب به‌وجود آمدن این تنازعات میان اقوام مختلف حکومت فئودالیته‌ي سابق ایران شد و اکنون من را مجاب می‌کند در جهت دفاع از فرهنگ کشورم وارد بحثی شوم که ممکن است نژادپرستانه تعبیر شود، امیدوارم کسی نرنجد و بد تعبیر نشوم.
بگذریم، سؤالی که این‌جا مطرح است این‌که آیا تنها اشتباه و بی‌توجهی میرزاتقی‌خان امیرکبیر سبب سلطه‌ی دزدان دریایی بر خلیج‌فارس شد؟ مسلماً جواب خیر است. اهمیت خلیج فارس به حدی است که امروز یک از گرایش‌های رشته‌ي جغرافیای دانشگاه تهران و در آینده‌ دیگر دانشگاه‌های کشور به حساب می‌آید. از این رو انگلیس و به تبع آن اعراب حاکم‌شده بر این منطقه که پیش از ما به اهمیت آن پی برده‌بودند، هر چه بیش‌تر در جهت پیش‌برد اهداف خود، یعنی فارسی‌زدایی و سلطه‌جویی پیش رفتند و از طرفی ناآگاهی و بی‌توجهی دولت‌های حاکم بر ایران از همان زمان‌ها سبب شد که خلیج‌فارس از احاطه‌ی ایران خارج شود و در پی آن هویت‌اش هر روز بیش‌تر دست‌خوش تغییر شود و از لحاظ ارضی هم به وضوح شاهد جدا شدن بخش‌هایی از خاک ایران در این منطقه بودیم که به عنوان نمونه بحرین را می‌توان نام برد. اما عملیات فارسی‌زدایی امروزه دیگر در جهت تسلط ارضی شکل نمی‌گیرد و از همه نظر نمود می‌یابد و یکی از مهم‌ترین آن‌ها بعد فرهنگی آن است. چندی پیش شاهد بودیم که در ادامه‌ی همین عملیات حتی وقاحت را به سرحدی رساندند که نام خلیج‌فارس را به آن نام مندرآوردی تغییر دهند و یا این‌که هنوز هم مسئولین و اخبارگویان بی‌سواد ما جزیره‌ی "راز" را "سیری" ( تلفظ نادرست سری به معنی رازآمیز از روی نوشته‌ی انگلیسی آن که در نقشه‌های عربی و انگلیسی دیده‌بودند!) می‌خوانند.
اما چیزی که مطرح است این‌که همواره تغییردهنده با تغییرکننده هماهنگ عمل می‌کند. به عنوان نمونه در مورد بالا اگر ما خودمان در زمان پهلوی به نقشه‌های خودمان اعتماد می‌کردیم و جلوی تغییر نام این جزیره از راز به سر را می‌گرفتیم، هیچ‌گاه نام آن سیری نمی‌شد. کاری که در اقدام اخیر خود نتوانستند بکنند و خلیج‌فارس همواره فارس ماند که هویت‌اش این بود.
حال چه چیزی سبب شده‌است که امروز از خلیج‌فارس بگویم؟! بندرعباس از مهم‌ترین بندرهای خلیج‌فارس است که روزگاری عروس خلیج‌فارس بود و امروز جای خود را به "دبی" داده‌است! اما چرا؟!
چند روزی است که مسئولین سازمان اوقاف و اماکن بندرعباس، تصمیم گرفته‌اند در عملیات بازسازی امامزاده سیدمظفر، فرهنگسرای شهید آوینی این شهر را که مجاور امامزاده است خراب کنند.( برای اطلاعات بیش‌تر این‌جا را کلیک کنید.) اما چرا؟! آیا ما هم باید اشتباه امیرکبیر را تکرار کنیم؟! در شرایطی که اماراتی‌ها برای هر چه توریست‌پذیرتر کردن دبی از هنر ما ایرانی‌ها استفاده می‌کنند و فرهنگ ما را به جای فرهنگ نداشته‌ی خودشان جا می‌زنند، چرا ما باید بار دیگر ضعیف عمل کنیم و فرهنگسرایی را که زاینده‌ی فرهنگ در شهری به این مهمی است، خراب کنیم؟! از بین بردن این فرهنگسرا نه تنها برای هرمزگانی‌ها مضر است، بلکه برای تمام ایرانی‌ها مضر است. با از بین بردن هر فرهنگسرا و هر مدرسه و هر مکانی که در آن علم‌آموزی می‌شود و هنرآموزی می‌شود، تیشه‌ای بر فرهنگ و هنر دیرینه‌مان می‌زنیم و در جهت از بین بردن فرهنگ این منطقه و ایران عزیزمان و همچنین در جهت طرح فارسی‌زدایی خلیج‌فارس یک گام برمی‌‌داریم و فرهنگ خود را در آستانه‌ی پرتگاه قرار می‌دهیم. دوستان بیایید امروز که این دوستان عزیز وبلاگ‌نویسان هرمزگانی، به تنهایی بار فرهنگی ایران و هرمزگان را بر دوش گرفته‌اند، تنهایشان نگذاریم و همه با هم با طرح‌هایمان آن‌ها را حمایت کنیم. تا بار دیگر شاهد از بین رفتن فرهنگ ایرانی نباشیم و با تلخ‌کامی در سوگ آن‌ ننشینیم. بیایید ما که برای فرزندان بمی و ساخته شدن خانه‌ی موسیقی بم، استاد شجریان را تنها نمی‌گذاریم( می‌گذاریم؟!) این بار هم این دوستان را تنها نگذاریم. شاید روزی رسد که سمفونی خلیج‌فارس را یک گروه ایرانی و نه ایتالیایی در این فرهنگسرا بسازند. یادمان نرود که هرمزگان برای همه‌ی ما عزیز است چون ایران برای‌مان عزیز است. بیایید تلاش کنیم و جلوی این فرهنگ‌کشی ناآگاهانه را بگیریم و هر چه بیش‌تر این فرهنگ فروخفته‌ را بارور کنیم تا بار دیگر شاهد شکوفایی آن باشیم و آن‌گاه با غرور بگوییم:
هنر نزد ایرانیان است و بس!

آن‌چه هست و من نمی‌خواهم

2005-08-02T01:57:00.000-07:00

همیشه آن‌چه فکر می‌کنیم، وارونه اتفاق می‌افتد. یعنی هر لحظه از زنده‌گی را وارونه نگریسته‌ایم و یا دیگران برایمان وارونه می‌نگرند؟! همیشه این حس در من بوده‌است که آن لحظه‌ای که از رویای شیرین و یا گاهی تلخ‌ام بیرون آیم، آن‌چه به هم بافته‌ام وارونه در پیش چشم‌ام نقش می‌بندد! چرایش را خوب نمی‌دانم، شاید از آن رو باشد که همیشه خیرخواه خودم و گاس هم خودمان هستم و دنیا نیکی نمی‌شناسد. بگذریم از آن‌که اصلاً خیر و ملاک سنجش نیکی چیست؟! من آن‌را نسبی می‌دانم و مرکز سنجش را بنا به غریضه‌ی خویشتن‌دوستی در خود قرار می‌دهم. به هر حال این‌که محور حرکت من با محور حرکت جامعه یکسان نیست و این سبب دگرگونی و بحران می‌شود، یا در جامعه، یا در من و یا در هر دو. کسی چه می‌داند؟!
با بحران چه‌گونه باید برخورد کرد؟ می‌توان به قول فروغ بیش‌تر از این‌ها به حل جدولی پرداخت و یا بر عکس به عمل فروغ بیش‌تر از این‌ها طغیان کرد. واضح‌تر بگویم، شوپنهاور راه مقابله با دنیای وارونه را وارونه نگریستن به آن می‌داند و نیچه لبخند زدن را پیشنهاد می‌کند! هر چند که عمل آن دو کاملاً بر عکس است. نیچه فریاد می‌زند خدا مرده‌ است و شوپنهاور می‌گوید که در خواب بچه‌ای زنده‌گی می‌کند! این را باز به وارونه نگریستن خودم و یا وارونه بودن آن دو که خود بحرانی بودند که در گلوی بشریت ترکیدند، نسبت می‌دهم. باشد که در گور نلرزند!
در نوشته‌ی قبلی‌ام با شوقی که اکنون خودم آن‌را در وجودم غریب می‌دانم، از برنامه‌ی موسیقی بانوان نوشتم! به امید این‌که انفجاری در موسیقی پایه‌ریزی شود.( البته نه حالا) نوشتم و امید داشتم که در آغاز راه به جایی برسم. امید داشتم، این جشنواره که به مناسبت تولد فاطمه زهرا و هفته‌ی زن( به روایت خودشان!) برگزار شده‌بود( این را تا لحظه‌ی شروع سخنرانی نمی‌دانستم! چه احمقانه؟!) راهی شود که بتوانم پیش‌زمینه‌ی کاری خودم را شکل دهم و چیزکی دستم آید. خب، بر عکس آن‌چه فکر می‌کردم مقاله‌ی ملیحه سعیدی هیچ ربطی به زن نداشت و برعکس تا جایی که توانست برای خودش و دیگر هنرمندان(!) تقدس قائل شد و هنر را به سبک همان قرن هفتمی‌ها تعریف و به‌تر بگویم، تحریف کرد. عوض مقاله، انشا نوشته‌بود. و با وجودی‌که این‌جا را نمی‌خواند، به ایشان قول می‌دهم اگر معلم انشای او بودم بهش بیست می‌دادم. اه! نه یادم رفت، نوزده می‌دادم؛ چون خب شگرد معلم‌هاست که کسی بیست نشود و البته که ایشان حتی نکرده‌بود یک بار هم قبل از شروع برنامه از روی متن بخواند و چند تپق زد ...
حالا سعیدی می‌گوید برای شعر فروغ آهنگ بسازد!( نه رسماً) به نظر بعید است کسی که این چنین برای هنر تقدس قائل می‌شود، بتواند احساسی درست از این شعرها را ارائه دهد. نه این‌که بگویم شعر فروغ معرکه است و یا برعکس چرکین است. نه! تنها این‌که مقدس نیست و در قالب مقدسات نمی‌گنجد و اصلاً چه‌گونه کسی که علیه تقدس جنگیده‌‌است، می‌تواند در قالبی مقدس بگنجد؟!
دیگر این‌که سعیدی باز هم درباره‌ي ساز قانون گفت! نمی‌دانم به روز زن( به روایت خودشان!) چه ربطی داشت که سعیدی حدود ده دقیقه از این ساز و خدمات‌اش برای ایرانی‌سازی این ساز گفت! نمی‌گویم که نکرده‌است و نمی‌گویم که کم گذاشته‌است؛ نه! ابداً واقعاً به خاطر خدمات‌اش و به خاطر زحمات دل‌سوزانه‌اش از صمیم قلب دوست‌اش دارم، اما والله این‌جا جایش نبود. سعیدی خوب نمی‌زند، عالی می‌زند. آهنگ‌سازی‌اش بر کارهای فولکلوریک‌اش و هم‌چنین تکنوازی‌هایش عالی است. از طرف دیگر او خوب تشخیص داده‌است که تصنیف‌های زنانه‌( آن‌چه از دل زن برآمده باشد) را باید زنان بخوانند و اجرا کنند و الحق که چه کارهای زیبایی با حوروش خلیلی و پری زنگنه ارائه کرده، اما ای کاش لااقل عوض حرف زدن در مورد قانون از کارهای فولکلورش می‌گفت. البته خوب می‌دانم که دیگر آهنگ‌سازها هم کاری نکرده‌اند و حتی آن‌قدر زحمت نمی‌کشند که در میان مردم حاضر شوند و سخنرانی کنند، چه رسد به این‌که کاری ارائه دهند! اما...
نه، انتظارم بیهوده بوده‌است! میان حرف و عمل خیلی راه است و البته‌ که حرف باد هواست. در حرف می‌گوییم من نه منم و به عمل که می‌رسد، فقط من و من و من دیده می‌شود! خب، همه انسانیم و خویشتن‌دوست و این روزها دارم به این نتیجه می‌رسم که انسان پست‌ترین موجود روی زمین است.
سخنرانی سودابه سالم هم به دلم ننشست. از موسیقی کودکان گفت و از نقش مادر در پرورش موسیقیایی کودک. حرف‌ها زیبا بود و صادقانه. اما مقاله‌اش ضعیف بود و به دل نمی‌نشست. آسمان و ریسمان به هم می‌بافت و بی‌جهت به هر چیزی استناد می‌کرد و از این شاخه به آن شاخه می‌پرید. خب، بحث قبلی‌ای که کرده‌بودم درباره‌ی بحران در موسیقی و فمنیسم بود و به نظرم حرف‌های سودابه سالم ربطی به زن نداشت، چرا که من زن را در مادر نمی‌بینم. همان‌طور که مرد را در پدر نمی‌بینم. به هر حال باز هم، بر‌می‌گردیم سر حرف اول که این روز، روز زن نیست و به غلط و با غرض اسم زن بر آن گذاشته‌اند. شاید روز مادر باشد(‌ که آن هم با توجه به پیشینه‌ی تاریخی چنین روزی در تاریخ ایران باستان، این اقدام که روز مادر را از روز مادر پهلوی( ساسانی) به روز زن شیعی تغییر دهیم، پستانه است. چرا که ما در ایرانیم و نه در شیعه‌ستان!) راست است که وقتی که از چیزی که سر تا پا ایراد است، ایراد می‌گیریم. باید به عقل‌مان شک کنیم!
خب، شاید خیلی هم بد نشد. لااقل به این رسیدم که در کجای کاریم! آدم وقتی تو گند و کثافت هم هست، لااقل می‌داند که کثیف است و این درعین مسخره‌گی از هیچی شاید به‌تر باشد، گاس هم بدتر!

پی‌نوشت:
سخنرانی ملیحه سعیدی و سودابه سالم را ضبط کردم( پستانه و بدون مجوز!) که شاید بعداً به آن‌ها استناد کنم. حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم ارزش دوباره شنیدن را هم ندارند!

آپارتاید جنسی در موسیقی، کفه‌ی تراوزو به سمت فمنیسم!

2005-07-31T03:09:00.000-07:00

همان‌طور که اطلاع دارید( ندارید!) هفتمین جشنواره‌ی موسیقی بانوان، از روز چهارشنبه( پنجم مرداد ماه)، آغاز شده‌است و تا فردا شب( دوشنبه، دهم مرداد ماه) ادامه دارد. این جشنواره دارای دو بخش اجرای موسیقی بانوان و سخنرانی( با موضوع موسیقی بانوان) است که بخش اول در تالار وحدت از ساعت 6 تا 8 بعد از ظهر و دیگری در تالار رودکی از ساعت 7 تا 9 بعد از ظهر برگزار می‌شود( می‌شوند؟!).
اول این‌که، این بار هم مثل همیشه در بلیط گرفتن تا زانو سر من کلاه رفت! از خدا پنهان نیست، از شما چه پنهان؛‌ چند وقتی است دز فمنیستی-موسیقیایی خونم بالا زده و بد جوری کلافه‌ام کرده! در همین راستا! هفته‌ی پیش به طور اتفاقی با استاد ملیحه سعیدی، برخوردم و از خدا خواسته سر بحث رو باز کردم که چرا "احساس زنانه" تو موسیقی سنتی ما وجود نداره و از این حرف‌ها، که خانم سعیدی هم پیش‌دستی کرد و گفت حالا که این‌طوره چند آهنگ برای شعرهای فروغ می‌سازه و این خلأ رو رفع می‌کنه و اگه خیلی مشکل دارم، هفته‌ی بعد که این هفته باشه تو جلسه‌ی سخنرانی‌اش تو تالار رودکی شرکت کنم.( البته خیلی چیزهای دیگه هم گفت که متأسفانه نمی‌گم تا تو کف بمونید!) بگذریم، من هم که از خدا خواسته، فرداش که دوشنبه باشه زنگ زدم تالار رودکی که زمان برنامه رو بپرسم که دیدم ای دل غافل یه آقای ترش‌روی( احتمالاً ریشو!) گوشی رو برداشت. همین که گفتم می‌خوام برنامه‌ی تالار رو بدونم، طرف ترش کرد که آقا برنامه‌ي بانوانه و به شما چه ربطی داره و از این حرف‌ها. تا این‌‌که امروز رفتم تالار رودکی و دیدم، طرف پر هم بی‌راه نمی‌گفت؛ برنامه‌ی تالار وحدت( اجرای موسیقی) واقعاً مخصوص بانوانه و بخش دوم رو عموم می‌تونن شرکت کنن. بله، این شد که باز هم با یه آپارتاید جنسی مواجه شدم. که اگه خوب نگاه کنیم به نفع هیچ کدام از دو جنس نر و ماده نیست. یعنی راست‌اش فقط سر تا پا زیانه و دودش به چشم فرهنگ‌مون می‌ره. چرایش هم واضحه، به عنوان نمونه، موزیسین‌های زن با این آپارتاید جنسی نیمی از مخاطبان خود و شاید هم بیش‌تر رو از دست می‌دهند. ( بیش‌ترش به خاطر اینه که بعضی از خانم‌ها عادت دارند با همسرشون به کنسرت می‌روند.) و از طرف دیگه نبود زن در هر عرصه‌ای از فرهنگ سبب به‌وجود آمدن بحران در آن زمینه می‌شه که امروزه به شکل "فمنیسم" طغیان می‌کنه. و چیزی که مسلمه این‌که یکی از زمینه‌های فرهنگ‌سازی، موسیقیه که خودش مستقیماً باید از فرهنگ تأثیر بگیره( چیزی که متأسفانه در ایران علی‌رغم ادعای اساتید به ندرت دیده می‌شه!)
این‌که نبود زن در موسیقی و یا به‌تر بگم حضور غیرمستقل و غیرزنانه‌ی زن( مردانه!) در موسیقی دقیقاً چه مشکلاتی رو به دنبال داره و این‌که حضور امروزی زن در موسیقی واقعاً به چه شکلیه، بحث‌ها و تحقیقات بیش‌تری رو می‌طلبه که در جای دیگه اگر بتونم میارم. اما این‌که این مسئله در آینده‌ای نه چندان دور به بحران تبدیل بشه، با توجه به رکودی که در موسیقی سنتی بعد از انقلاب 57 دیده‌ می‌شه، بسیار محتمل به نظر می‌رسه. با این حال به نظرم هر بحرانی بد نیست و البته این‌که، این بحران می‌تونه راه‌گشا به سمت آینده‌ای روشن باشه. یعنی به نظرم اگر مقابل این بحران با طغیان قوی فمنیسم مواجه بشیم، می‌تونیم از اون به مایه‌های نوین موسیقی و سبک‌های بدیع آن دست پیدا کرد. که خب مزیت‌های بعدی رو هم به دنبال داره. اولین مزیت‌اش اینه‌ که سرود زنان دارای موسیقی و متن زیباتری خواهد بود! ولی کلاً از شوخی بگذریم می‌توان با این حرکت در زمینه‌های دیگر موسیقی هم تحول ایجاد کرد و اون رو از خموده‌گی و انزوای قرن هفتمی‌اش به سمت دیدگاه‌های مدرن پیش برد و به تبع اون بر جامعه‌ تأثیر گذاشت و فرهنگ رو متحول کرد.
به نظرم امروز با توجه به حضور فعالانه‌ی نوازنده‌گان زن، در کلیه‌ی سازها و هم‌چنین حضور زنان در زمینه‌ی آواز( با هم‌خوان!) و مهم‌تر از همه آهنگ‌سازی، پتانسیل لازم برای شروع این کار وجود دارد و تنها به جرقه‌ای نیاز است که امیدوارم کسی پیش‌قدم شود و شاهد تحولی در موسیقی پیر سنتی‌مان باشیم.
حالا از این حرف‌ها بگذریم، بلیط برنامه‌ی امروز و فردا، هزار تومانه و ساعت شروع کار گیشه 8 تا 13 و 14 تا 20 است. بلیط هم مطمئن باشید، با این تبلیغات کم و این آپارتاید جنسی حتماً بهتون می‌رسه. تازه اگر بخواید می‌تونید بلیط روزهای قبل رو هم بگیرید و یادگاری داشته باشید! برنامه‌ی تالار هم به قرار زیره:
تالار رودکی:
یک‌شنبه 9/ 5/1384 موضوع: نهاد تاریخی زن و هنر موسیقی، سخنران: ملیحه سعیدی
دوشنبه 10/5/1384 موضوع: زن، انتقال‌دهنده‌ی فرهنگ، سخنران: سودابه سالم
تالار وحدت:
یک‌شنبه 9/5/1384 کر اهورا( کلاسیک)- شیراز، آوار( کلاسیک)- تهران
دوشنبه 10/5/1384 پری‌رخ( ایرانی)- تهران، یاران( ایرانی)- تهران
باز هم تأکید می‌کنم که برنامه‌ی تالار وحدت مخصوص خانم‌هاست و الکی نخواید جرزنی کنید که شاید دربان‌ها قزوینی باشند! دیگر این‌که بلیط دو تالار رو هم نگیرد، چون ساعت‌شون تداخل داره و این هم احتمالاً شاه‌کار برگزارکننده‌هاست که خدا خیرشون بده!

متن نامه‌ی من به ایران امروز

2005-07-25T13:06:00.000-07:00

با سلام.
من مهرداد گورکن نویسنده‌ی وبلاگ سنگ‌صبور به آدرس اینترنتی زیر می‌باشم:
http://mohagh.blogspot.com
امروز به طور اتفاقی دیدم اسم وبلاگ من زیر فراخوانی که برای سلامتی اکبر گنجی مقابل بیمارستان میلاد داده‌اید آمده‌است! من امروز از ساعت 4 بعداز ظهر تا 7:30 کلاس دارم و به سرعت باد هم نمی‌توانم به بیمارستان میلاد برسم. مسلمان نیستم و دعا نمی‌خوانم و از این‌ها گذشته پای فراخوانی را که در آن شرکت نکنم، امضاء نمی‌کنم! و اصلاً اگر هم در فراخوانی شرکت کنم، خودم فراخوان‌دهنده، نیستم چون نمی‌توانم مسئولیت جان کسانی را که شرکت می‌کنند به عهده بگیرم. حال نمی‌دانم چه کسی و به چه حقی به جای من و به اسم من پای آن اطلاعیه را امضاء کرده‌است. لطف کنید پاکش کنید.
با سپاس فراوان مهرداد گورکن.

از عشق سخن گفتن

2005-07-24T14:03:00.000-07:00

از عشق سخن گفتن
حسرتا!
اندیشه‌ای است در مرزهای لئامت و ارجمندی
آن‌چنان که به خود گروی
پستانه، تقبیح می‌شوی
و اگرش دیگری خواهی
در حاشیه‌ها نابود می‌شوی
خوب یا بد، بازنده تو هستی
و اگر نیک بنگری، این بازی را برنده‌ای نیست
نه! حتی اورمزد هم بازنده است
خشمگین لبخند می‌زند
بال‌هایش فروفتاده و غضبناک
پایان کارعشاق‌اش- بشریت- را در ناکجا می‌جوید
نه از سر پیروزی و نه از روی رضایت
که از سر خشمی نهان، تو را تقبیح می‌کند
که خودگرا بوده‌ای
که کانون و محور دنیا شده‌ای
و اینک در جستجوی نیکی سخت به خود مشغولی
خودپرست شده‌ای که اگر او را بپرستی
بتی می‌شود که در باتلاق ابتذال
باید عزت اهورایی بجوید!
خدا نیز ریش‌خندت می‌کند
و دشنه در پشت یگانه دوست‌اش فرو کند
که مرگ و زنده‌گی را لحظه‌ای بیش فاصله نیست
که دوستی تا دشمنی، راه‌باریکه‌ای فاصله دارد
و عشق و نفرت را دشنه‌ای!

آه!
انسان بودن حسرتا...

سروده‌ شده به مورخ بیست‌وپنجم تیر ماه هشتاد و چهار

پاداش این دل‌آگاهی

2005-07-16T12:37:00.000-07:00

ای کاش می‌توانستم
تا گل برات بفرستم
یا بهر روزه‌داری‌هات
نقل و نبات بفرستم
شوریده‌وار امشب را
با واژه عشق می‌ورزم
تا با دمیدن خورشید
شعری سزات بفرستم
ای کودکی که دیروزت
موقوف نی‌سواران شد
اکنون که مرد میدانی
اسب و قبات بفرستم
ابلیس را ز خود راندی
از دل غبار افشاندی
پاداش این دل‌آگاهی
شکر و نبات بفرستم
ای کاش می‌توانستم
بر عمر تو بیفزایم
سویت ز اشک خود جامی
آب حیات بفرستم
ای کاش می‌توانستم
شرحی به خون کنم امضا
در تنگنای زندانت
حکم نجات بفرستم
این ناگشوده در برتو
روزی گشاده خواهد شد
خوش امید می‌بافم
تا پیش پات بفرستم

13 تیر 84
سیمین بهبهانی
از وبلاگ زنانه‌ها

این است سرنوشت سوداگران عشق به مام‌وطن ایران!

2005-07-14T13:59:00.000-07:00

بادهای هولناک
به هولناکی آزادی
به هولناکی اندیشیدن
به هولناکی عشق
عشق به مام‌وطن، سرای ما!
بر پیکره‌ی انسان، چه تند و چه سخت می‌وزند.
وجودش را به رعشه می‌افکنند
رعشه‌ای از ترس و نه از سرما!
که این بادها هول‌آفرینند.
هولی چون هراس از زنده‌گی
زنده‌گی‌ای که بر سردر هر شهر
آن‌را خاکستری رنگ
به هیئت مرگ نوشته‌اند!
بین مرگ و زنده‌گی پرتگاهی فاصله است.
هر روزمان را بر فراز این پرتگاه
ایستاده‌ایم و پرنده‌گان را نظاره‌گریم
که چه زیبا پرواز می‌کنند!
در اندیشه‌ي پروازیم که...
بادها امان‌مان نمی‌دهند
هر لحظه
چون سیلی تندی به صورت‌مان می‌کوبند
سوی پایین تهدیدمان می‌کنند
به جایی کشانندمان
که با هر تلنگر و هر تکان از خود پرسیم:
"وه! که در این گردباد زمان
چه باید کرد و چه باید بود و چه خواهیم‌شد؟!"
آه!
خس و خاشاکی را مانیم
که آرزویش لحظه‌ای سکون است
سکونی در معبر این زنده‌گی بی‌وقفه
که هر لحظه‌اش مرگ است!
×××××××××××××××××××
اینک، بر فراز این پرتگاه
دوش‌آدوش مرگ
مردی ستبر ایستاده‌ است
رنگ خاکستری شهر را دوست ندارد
زنده‌گی را سبز و سفید می‌خواهد
به جدال خدایگان این کهن‌دژ می‌رود
تا که نقش لاله را بر دشت بنماید
تا که بعد از آن اگر باشد
با صدای زوزه‌ي هر باد
ستبر ایستاده
زنده‌گی را زمزمه کند
ولی، دریغا! بادی تندتر
چون برگی بَرد او را به دوردست‌ها
سرخ و خونین، در تاریخ جایش بگذارد
که سبز و سفید بی‌سرخ چیزی کم دارد!

آه!
این است سرنوشت سوداگران عشق به مام‌وطن، ایران!

سروده شده به تاریخ بیست‌ودوم تیر ماه هشتاد و چهار، برای شوان، هم‌وطن کردم که در روز 18 تیر وحشیانه او را پس از شکنجه‌های طولانی با سه تیر کشتند!
هشدار! این عکس‌ها وحشتناک است. زنی این عکس‌ها را از جسد شوان در حال شست‌وشویش گرفته‌است. این عکس‌ها یادآور توحش هزاروچهارصد ساله‌ی حاکم بر این سراست.
شوان هر عقیده‌ای داشته‌بود، انسان بود. چرا با انسان چنین برخورد می‌کنند، برای آزادی؟! شرم‌تان باد.

گزارشی دیگر از روزی بد!

2005-07-12T13:38:00.000-07:00

باز هم باید گزارش بنویسم؟! از یک روز بد دیگر، مثل تمام روزهایمان؟!
ساعت چهارونیم که رسیدم میدان انقلاب خبری نبود، درهای سردر دانشگاه بسته‌بود و فقط یک پلیس نیروی‌انتظامی جلوی در ایستاده‌بود و انگار کشیک می‌داد. در یک رفت و برگشت چهل‌وپنج دقیقه‌ای همه‌چیز تغییر کرد. وقتی آمدم دیدم تمام درهای 16آذر رو هم بسته‌اند و به شدت کارت می‌بینند، گفتم شاید داخل دانشگاه باشند که دیدم، نه جمعیتی حدود 40 نفر که اکثراً دانشجو بودند از بالای خیابان 16آذر، به سمت خیابان انقلاب سرازیر شده‌اند. به خیابان 16 آذر که رسیدم، لحظه‌ای سمت چپم را نگاه کردم، افسران نیروی انتظامی که به 50 نفر می‌رسیدند، به خط از طرف سردر دانشگاه به سمت خیابان 16آذر حرکت می‌کردند! تا به حال آن‌قدر افسر نیروی انتظامی را جز برای رژه رفتن ندیده‌بودم. خیلی منظم و آهسته حرکت می‌کردند، انگار حرکتی از پیش‌ تعیین‌شده را اجرا می‌کردند. متحصنین به سرعت خود را به آن سمت خیابان انقلاب رساندند و شروع کردند به شعار دادن. به خیابان دانشگاه که رسیدند از روبرو بهشان حمله شد و از پشت هم که قبلاً راه، توسط نیروی انتظامی بسته‌ شده‌بود، یکی از وسط جمعیت گفت بشینید و وقتی همه‌نشستند، ناگهان دو نفر از لباس شخصی‌ها از میان جمعیت یک مرد میان‌سال را که نمی‌شناختم و در جلوی همه شعار می‌داد، به جلو هل دادند و لباس‌شخصی‌های ‌دیگر هم به کمک‌شان آمدند و به شدت او را مورد ضرب و شتم قرار دادند و کشان‌کشان به سمت همان پیکان‌های معروف‌شان بردند. دو نفر دیگر را هم باز از میان جمعیت بیرون کشیدند و بردند. یکی‌شان جوان بود که به شدت توسط لباس‌شخصی‌ها کتک خورد و جالب این‌که تمام دکمه‌های پیراهن‌اش در همان ابتدا توسط یکی از لباس‌شخصی‌ها پاره شد! پسرک، پس از این‌که به خودش آمد اول سرش را گرفت و بعد خواست دکمه‌هایش را ببندد که با ضربات باتوم به سمت پیکان برده‌شد. نفر سوم، به نظر می‌آمد برای خرید کتاب آمده‌بود، در دست‌اش کیسه‌ی کتاب بود و اتفاقاً ریش هم داشت و به نیروهای انصار بیش‌تر شبیه بود و عجیب آن‌که کتک نمی‌خورد، ولی او هم به سمت پیکان هدایت شد! چیز غریب آن‌که در این اثنا هم باز لباس‌شخصی‌ها دست به دزدی زدند و یکی از آن‌ها موبایل دختری را از بند کند! به نظر نمی‌آمد که برای مدرک آن را گرفته‌باشد، چون اصلاً در جریان برنامه نبود!
و دیگر این‌که مرد اطلاعاتی‌ای که در برنامه‌ی تحصن زنان دیده‌بودم که در میان ما می‌گشت و ما را به شعار وامی‌داشت، باز هم در میان ما بود و هیچ‌کس هم او را نمی‌شناخت! ترسیده‌بودم، مردک بدجوری نگاهم می‌کرد؛ تا به حال چنین حسی را نداشته‌ام، می‌خواستم بگردم، اما جمعیت که به سمت خیابان دهم‌فروردین( اگر اشتباه نکنم!) رفتند، خیالم راحت شد. آن‌جا را خوب می‌شناختم؛ همین که مردم خواستند پارچه‌ي نوشته‌شده‌شان را باز کنند، مغازه‌داری مانع شد و جنبش به وسط خیابان کشیده‌شد که باز هم از طرف نیروی‌انتظامی مورد حمله قرار گرفتند! این بار یک افسر نیروی انتظامی مستقیماً به سمتم حمله کرد، یک باتوم دیگر به پایم گرفت، گام‌هایم را بلندتر برداشتم و تعادلم را حفظ کردم، ازش دور شده‌بودم به داخل یک پاساژ کتاب پریدم و گم‌ام کرد. فکر کنم باز هم چند نفری را گرفتند. وارد پاساژ که شدم، کمی نفس‌نفس زدم، صدای زنی می‌آمد که می‌گفت:" دانشجوها را راه ندهید، هر چی گنده از گور آن‌ها بلند می‌شه، فقط بذارید بچه‌های خودمان بیان تو!" در پاساژ بسته‌شد، خواستم به زنیکه چیزی بگویم، دیدم حضور خودم هم به نسیه است ، احمقانه به یکی از فروشنده‌ها گفتم:" ببخشید، مادام کاملیا دارید؟"
طرف پوزخندی زد و یک نگاه به دورش انداخت! سؤالم خیلی احمقانه بود. هول شدم؛ نگاهی به اطراف انداختم، دیدم همه کتاب کنکور است! باز از دهنم پرید:" نه! ببخشید! زرد قلم‌چی می‌خوام!"
طرف باز پوزخندی زد:" دنبال‌ات کرده‌اند؟!"
نه! یعنی، آره! تو که نمی‌آن؟!
-نه!
- پاساژ در دیگه نداره؟!
- برو پایین سؤال کن.
با ترس از پله‌ها رفتم پایین، ازیکی پرسیدم:
- ببخشید، این‌ در به خیابون دانشگو می‌خوره؟!
- منظورت دانشگاهه؟!
- بله! حواس که نمی‌مونه.
- آره، خلوت که شد، برو بیرون. بیرون خبریه؟!
- نمی‌دونم، من اومده‌بودم...
به طرف در رفتم و دزدکی خارج شدم. تو خیابان‌ها پر از پلیس بود که ملت دور ماشین‌‌شان را گرفته‌بودند. حتماً باز هم کسی را گرفته‌بودند. بی‌اعتنا رد شدم! انگار نه انگار که برای چه آن‌جا بودم، برای آزادی زندانیان سیاسی؟!
امروز مسلماً، خیلی‌ها بازداشت شده‌اند. از قبل هم انتظارش می‌رفت، چون مجوزی در کار نبود و در یک فضای آکنده از خفقان برگزار می‌شد. طبیعی بود، چون همیشه، حاکمیت برای بقا با جنبش چپ مخالفت می‌کند. ولی حرکت‌ها امروز نظام بوی سرکوب می‌داد، حضور آن‌همه نیروی‌انتظامی که واقعاً استرتژیک عمل می‌کردند بوی سرکوب وحشیانه می‌داد. امروز به قصد تاراندن مردم باتوم نمی‌زدند، واقعاً به قصد صدمه‌زدن می‌زدند! حاکمیت با این روند خفقانی که پیش گرفته‌است. خیلی زود وامی‌دهد و این برای خودشان بد است باید به ملت و به‌ویژه چپ‌ها امتیاز بدهند، وگرنه با طغیان و انقلاب روبه‌رو خواهند شد که به ضرر همه است. امیدوارم عقل‌شان برسد!
بگذریم، در کل چه روز بدی‌ بود و چه روزهای بدی است! روزهایی که ما زنده‌گی را گدایی می‌کنیم! نه! دیگر نمی‌گویم، اگر آزادی سرودی می‌خواند، این بار باید گفت اگر زنده‌گی سرودی بخواند!
تا به حال احساس امروزم را نداشته‌ام، یک هراس بی‌مورد! نه به خاطر کتک‌ها و باتوم‌هایی که خوردم، نه! شاید به خاطر این است که همیشه از حضور سایه بالای سرم می‌ترسیده‌ام و امروز سایه‌ی آن مردک کثیف را بر خودم حس کردم. حس بدی دارم، به دل‌داری نیاز دارم. نه! امیدواری نمی‌خواهم، یک نفر باید مرا دلداری بدهد! اگر می‌توانید این بغض‌های فروخفته‌ی مرا گریه کنید!

دیروز هجده تیر بود!

2005-07-10T21:36:00.000-07:00

دیروز از صبح تا شب مانند یک خبرنگار گیج به همه‌جا سرک کشیدم. بدون این‌که شباهتی به خبرنگاران داشته‌باشم و مهم‌تر از آن بدون هیچ هدفی؛ انگار خودم هم می‌دانستم که خبری نیست و فقط برای این‌که ادای دینی کرده‌باشم، همه‌‌ی دانشگاه‌ها را گز کردم! حوصله‌ام سر رفته‌بود و متأسفانه روزنامه‌ای هم بیرون نیامده‌بود تا سرگرم‌ام کند! فقط حضور پرشور پلیس‌های همیشه در صحنه بود که مرا مشکوک می‌کرد و وامی‌داشت تا میدان انقلاب و دانشگاه تهران را ترک نکنم. خیابان 16آذر را تا به ‌حال به آن خلوتی ندیده‌بودم، حتی از دست‌فروش‌های جلوی پلی‌کلینیک هم خبری نبود، یاد سال گذشته افتادم که در همین روزها همه‌جا مأمورین گارد به پلیس‌های راهنمایی‌وراننده‌گی کمک می‌کردند تا موتورسواران خاطی را بگیرند و مشکل ترافیک را حل کنند! واقعاً هم موفق بودند، خیابان 16آذر تا به حال به این ‌حد خلوت نشده‌بود! واقعاً که چه اهداف خیرخواهانه‌ای!
چیزی که بیش‌تر غریب می‌آمد، این‌که در هیچ دانشگاهی کارت نمی‌دیدند و اصلاً پشه‌ای پر نمی‌زد. آره‌! دیروز دانشگاه تهران، خلوت‌ترین جای شهر بود که جون می‌داد برای خوابیدن! همه‌ی این‌ها برایم غریب به نظر می‌آمدند، به‌ویژه پلیس‌هایی که هر دم به هم بی‌سیم می‌زدند که:" نگذارید جمع شوند، نگذارید کسی بایستد، اگر نشستند با باتوم بزنید..." اما از چه کسانی صحبت می‌کردند؟! در خیابان 16آذر که خبری نبود و خیابان انقلاب هم مانند سابق‌اش بود!
پس از مدتی در 16آذر دانشگاه تهران بسته‌ شد! با این حال هنوز هم کسی دیده نمی‌شد. فقط گروه مشکوک اطلاعاتی‌ها بودند که درمیان مردم عادی راه می‌رفتند و در طرف مقابل گروه اندک دانشجویانی بودند که با تضرع به دنبال دوست یا آشنایی می‌گشتند تا کاری بکنند! آخر، دیروز 18 تیر بود! زشت بود که دانشجویان حتی یک بیانیه هم صادر نکرده‌بودند. یکی از افراد این گروه چند نفری دانشجویی می‌گفت که دبیر انجمن اسلامی دانشگاه تهران در مسافرت شمال است! دفتر تحکیم هم هیچ کاری برای 18 تیر نکرده‌است! یاد حرف‌های موسوی‌خویینی‌ها- دبیر دفتر تحکیم‌وحدت- افتادم که در پلی‌تکنیک روز 8 خرداد می‌گفت:" من، مسئول تمام فجایع 18 تیر 78 را رهبری می‌دانم ... این حاکمیت را عامل تمام فجایع می‌دانم، باید پاسخ‌گو باشد..." یاد لحن کلام‌اش افتادم که چه‌گونه از احمد باطبی حرف می‌زد و چه‌گونه حرکت‌های رژیم که احمد باطبی را شبانه دزیده‌اند و به زندان برده‌اند، محکوم می‌کرد! و چه‌گونه از کارهای دفتر تحکیم مقابل این حرکت‌های رژیم می‌گفت و این‌که رژیم را آسوده نخواهند گذاشت! و بعد انتخابات را تحریم کرد! صدای سوت و دست حاضرین هنوز در گوشم زنگ می‌زند.
اما به راستی، کجا بودند؟! این همه کسانی که می‌گفتند ما چپ رادیکال هستیم! کسانی که در دانشگاه نشریه‌ی کمونیستی چاپ می‌کردند و حرکت امپریالیست‌ها که تحریم را پایان تاریخ می‌دانستند، محکوم می‌کردند؟! کجا بودند تا نشان دهند فقط حرف نمی‌زنند؟! این ارنستوها کجا بودند؟! نه! دیروز هیچ‌کس نبود، نه اعضای انجمن‌اسلامی دانشگاه‌ها، نه چپ‌های رادیکال، نه تحکیمی‌ها و نه حتی هخایی‌ها! نه! همه‌چیز سیر عادی روزهای قبل را داشت. فقط حضور من و آن چند دانشجو گنگ بود!
باز خاطراتم رهایم نمی‌کرد، دچار یک نوع حس نوستالژی شده‌بودم که مرا به خیانت رهنمون می‌کرد، خیانت به مام‌وطن! که یک ماه قبل همه می‌خواستند دوباره بسازنداش! این بار یاد حرف‌های معین در تالار چمران افتادم که می‌گفت:" رییس‌جمهور شوم یا نشوم، عاملین فاجعه‌ی کوی را به پای میزهای محاکمه می‌کشانم، باید عاملنی اصلی فاجعه جواب‌گو باشند تا دیگر علت فاجعه را یک ریش‌تراش قلم‌داد نکنند!" واقعاً که چه حرف‌های زیبایی بود، اما این واژه‌گان خیلی وقت است که هرزه شده‌اند! به دست یک عده هتاک بی‌آبرو افتاده‌اند! چه‌قدر دانشجویان در آن جلسه برای معین سوت و دست زدند. اما عجبا! هیچ‌کدام از کسانی که برای معین دست زدند و هیچ‌کدام از کسانی که برای خویینی‌ها سوت و دست زدند، دیروز به پاس داشت خون همان‌هایی که متن این سخنان زیبا را خونین می‌کردند و آن‌ها را هار! از خانه‌شان بیرون نیامده بودند! چرا؟!
دیروز بوی حکومت‌نظامی می‌آمد، حکومت‌نظامی‌ای که این بار نه نظام بلکه تمام رجال و اناث سیاسی خارج از نظام به‌وجود آورده‌بودند! باز هم حرف‌های قبل از انتخابات امان‌ام نمی‌داد. این بار حرف‌های طرفداران رفسنجانی در دور دوم در ذهنم قل‌قل می‌کرد. هر وقت که می‌دیدم‌شان می‌گفتند، اگر احمدی‌نژاد رییس‌جمهور شود، همه را می‌کشد! آن روزها به همه‌شان گفتم که اگر شما نخواهید هیچ کس نمی‌تواند بکشدتان و دیروز همه مرده بودند! شهر بیداری که ماه گذشته پیه‌سوز چراغ‌اش چشم‌ فلک را کور می‌کرد، امروز مرده‌ بود، چرا که حاجت نومیدانه روا نشده‌بود و اگر روا می‌شد هم دل به دریای خواب می‌زدند که حاجت نومیدانه روا شده‌است! له شهر خاموش را به ضرب دگنک هم نمی‌توان بیدار کرد!
باز هم حرف‌های قبل از انتخابات آزارم می‌داد، می‌گفتند:" تئاتر شهر را خراب می‌کند!"، گفتم:" جلوی لودرش می‌ایستیم، اما امیدوارم مجید مجیدی هم بیاید!" و دیروز هیچ‌کدام از سینمایی‌ها که در جلسه‌ی پرسش‌وپاسخ با معین سنگ سینما را به سینه می‌زدند، نبودند! دیروز دانشگاه تهران و میدان انقلاب بوی خاک می‌دادند، بوی خیانت می‌دادند. خیانت به حرمت دانشجو که از دست می‌رود و به هیچ انگاشته می‌شود، خیانت به خون پایمال شده‌اش. خیانت به آزادی و جنبش و دموکراسی!
وقتی در فضای روشن ولی خفقان‌آلود دیروز از پس غبار خاک و خیانت، به خون دلمه‌بسته‌ شده‌ی دانشجویان بر کف کوچه‌های کوی می‌نگریستم، دموکراسی‌خواهانی را می‌دیدم که از پس دموکراسی به کرسی قدرت می‌نگریستند و از پس آزادی به لمپنیسم و سکس شبانه‌شان می‌اندیشیدند! خب، حق داشتند! نباید از کسانی که هر شب در سکس‌شان خون باکره‌گانی را به پای می‌مالیدند( پای‌مال می‌کردند!) انتظار می‌داشتم تا خون پایمال شده‌ی چند دانشجو را که هیچ سودی هم برای‌شان ندارد، پاس بدارند!
دیشب، خواستم سر مزار ابراهیم‌نژاد بروم، ولی دریغا! باز هم یادهایم نگذاشت. یاد مرگ تدریجی خودمان در دانشگاه افتادم. یاد مرگ جنبش دانشجویی افتادم. خواستید بمیرید و مردید، پس بدرود مرگ تمام خائنین مام‌وطن. بهتان تبریک می‌گویم، اولین سکته‌ی ملیح را پس از پیروزی احمدی‌نژاد به تمام شما سکولارها و دموکرات‌ها تبریک می‌گویم! آره‌! این سکته خیلی ملیح بود، آن‌قدر که وقتی داشتم به منزل برمی‌گشتم، وادارم می‌کرد از ته دل به تمام وجودتان بخندم، به تمام اندیشه‌های دموکرات‌تان، به تمام تفکرات سکولارتان و به تمام حرکت‌های رویاپردازانه ولی ناپیدای انقلابی‌تان! آن‌قدر خندیدم که تمام وجودم به رعشه افتاد. دیشب چه‌قدر خنده به هرز دادم و چه‌قدر این خنده‌هایم هرزه بود، به مانند روسپی‌ای بودم که وقتی به فاک فنا می‌رود از سر درد قه‌قهه می‌زند!
خوش‌بختانه دیری نپایید که این ملاحت‌تان به تمام زخم‌هایم نمک پاشید. وقتی داشتم برمی‌گشتم، ناگهان بین چهار جوان و یکی دیگر دعوا شد این دعوا هم مانند تمامی دعواهای دیگر بود، که نمونه‌اش را به صد مرتبه شدیدتر از این، همین پنج‌شنبه‌ی گذشته ساعت دوازده‌ونیم شب در سه‌راهی علی‌آباد دیده‌بودم. اما این بار فرق می‌کرد، این‌ها مقابل مأمورین نیروی انتظامی و به‌ویژه لباس‌شخصی‌ها، آن هم در روز 18 تیر درگیر شدند! لباس شخصی‌ها و مأمورین نیروی انتظامی که یک سال بود کسی را به قصد کشت نزده‌بودند، عقده گلویشان را گرفته‌بود و به‌ جای دانشجویان، آن بی‌چاره‌ها را به باد کتک گرفتند. اما به چه جرمی؟! به جرم دعوا؟! آیا تا به حال مأمورین نیروی انتظامی و انصار دعوا ندیده‌بودند؟! آیا تا به حال ندیده‌بودند که مردم چه‌گونه به خاطر نان هم‌دیگر را می‌زنند؟! خب، بروید این‌ها را از حقوق بشرتان بپرسید دموکراسی‌خواهان کرسی‌خواه! بپرسید که چرا هر روز ملت‌ به خاطر شما زجر می‌کشد؟! چرا آن پنج نفر دیشب را در بازداشتگاه گذراندند؟! چرا تا ساعت 10 شب به خاطر نان باید کار کنند؟! می‌توانم سؤالی بپرسم، عزیزان دموکراسی‌خواه تا به حال برای این ملت چه کرده‌اید که از آن‌ها انتظار حمایت دارید؟! مگر نه این‌که هر بار حقوق کارگر را چهارصد هزار تومان مقرر می‌کنید، در حالی‌که کارگران ما هنوز به خط فقر می‌اندیشند! تا به کی در خانه‌هایتان می‌نشینید و تئوری دموکراسی‌خواهی می‌چینید؟!( اگر این کار را هم بکنید!) چرا آن پنج نفر باید جور شماهایی را بکشند که در خانه‌هایتان نشسته‌اید؟! چرا آن پنج نفر دیشب بیش از پنجاه ضربه باتوم خوردند؟! اگر آن پنجاه ضربه به جای پنج نفر به پنجاه نفر می‌خورد، لااقل وقتی آن‌ها را کنار خیابان به عنوان مجرم جمع کرده‌بودند، می‌توانستند کمر راست کنند! شاید، البته اگر غم نان می‌گذاشت!
متأسفم، برای همه‌ی کسانی که خودشان را فدای شماها کردند، برای باطبی‌ها و ابراهیم‌نژاد‌ها متأسفم. چه زود فراموش شدند!
پی‌نوشت:
امروز خیلی تلخ‌ام.این شعر را که می‌خوانم، تا فیهاخالدون علو می‌گیرد!
پی‌نوشت2:
به این پست ربطی ندارد!
فکر کنم این نامه به پدر بچه‌های نوشی همه‌ی آن‌چه را که خواستم بگویم در برداشت. امیدوارم روزی برسد که مردان هم‌جنس‌ام به خاطر لج‌بازی‌ها و هوس‌های بچه‌گانه‌شان چنین فعل مجهولی را انجام ندهند که با زنده‌گی چند نفر هم‌نوع‌اشان بازی کنند. تا کی بگوییم که ما انسانیم و نه اسباب بازی؟! امیدوارم بخواند. نوشی عزیز نگران نباش برمی‌گردند. همین!

2005-07-08T16:23:00.000-07:00

جهاد دانشگاهی دانشکده‌ي ادبیات دانشگاه تهران اقدام به برگزاری دوره‌ی های جامع ویراستاری و داستان‌نویسی برای علاقه‌مندان، به شرح زیر کرده‌است:
دوره‌ی جامع داستان‌نویسی:
1- عناصر داستان: دوشنبه‌ها ساعت17-19 مدت کلاس: 20 ساعت، شهریه:200 هزار ریال
مدرس: سیامک گلشیری

2- مکتب‌های ادبی: سه‌شنبه‌ها ساعت16-19 مدت کلاس:: 30 ساعت، شهریه:300 هزار ریال
مدرس: حسن میرعابدینی

3- نقدر ادبی: چهارشنبه‌ها ساعت 16-19 مدت کلاس: 30 ساعت، شهریه: 300 هزار ریال
مدرس: مشیت علایی

شروع دوره: 27 تیر ماه

دوره‌ی جامع ویراستاری:
( اصول نظری ویرایش- ویرایش زبانی( ادبی)- مبانی نشر- ویرایش صوری- کارگاه ویرایش)

روزهای شنبه و دوشنبه ( 16-19)
مدت دوره: 80 ساعت
مدرسین دوره: آقای صلح‌جو- آقای طاهری
شهریه: 800هزار ریال معادل 80 هزار تومان
شروع دوره: 25 تیر ماه

مدارک ثبت‌نام: فیش بانکی به شماره‌حساب (به حساب جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران)19410676 بانک تجارت، شعبه‌ي اردیبهشت( قابل پرداخت در کلیه شعب)، یک قطعه
عکس،‌ کپی کارت دانشجویی( اگر دانشجو نباشید هم مشکلی ندارد!)

آدرس:
در پنجاه‌تومانی دانشگاه تهران دست راست بعد از دانشکده‌ی هنرهای زیبا، دانشکده‌ي ادبیات(‌جلوی این دانشکده‌ مجسمه‌ي فردوسی نصب شده)، از در که وارد می‌شید سمت راست خودتون را بگیرید برید تا به یه راه‌رو برسید، اولین در که نگاه کنید دفتر انجمن‌اسلامی که بهتره بهش نگاه نکنید چون به جرایم منافی نظام دست‌گیر می‌شید! در دوم دفتر جهاده، اولین پارتیشن یه خانوم چادریه، یه سلام می‌کنید می‌رید پارتیشن بعدی یه آقا سیبیلوه که اون‌جا می‌تونید ثبت‌نام کنید.
شعبه اردیبهشت هم اون ‌طرف خیابون انقلابه که نمی‌دون سر کدوم بریده‌گی بود، فکر کنم اون‌جایی بود که اتوبوس‌های نبوت وایمیستند! البته خود دانشگاه تهران هم زیر همون دانشکده ادبیات یه تجارت بانک داره که فکر کنم بشه ازش استفاده کرد.

پی‌نوشت:
اگر باز هم مشکلی بود می‌تونید هم از ای‌میل اون گوشه‌ی سمت راست استفاده کنید و هم از کامنت‌دونی همین پست استفاده کنید.
در ضمن این برنامه به من هیچ صنمی نداره و قصدم فقط اطلاع‌رسانی بود و هیچ پورسانتی، چیزی دریافت نمی‌کنم! همین!

با ترس کاشته شدم، متولد شدم و می‌بالم

2005-06-30T14:50:00.000-07:00

آن شب که نطفه‌ی من کاشته می‌شد
مادرم می‌ترسید
از دست‌های پدرم می‌ترسید
از نهان‌های درون
از حیای خود و عشق و جنون می‌ترسید
از ورای عشق و جنون نیز
در اندیشه‌ی بی‌مایه‌ی فردایش
ز آن نگاه‌های لجوج و هیز
که می‌برد از او قرب عذرایش
سخت می‌ترسید
بی‌نوا مادر من، آن شب
تا سحرگاهان سوخت ز تب
هم‌چو بید
می‌لرزید
مادرم می‌ترسید
بعد از آن شب، هم مادرکم
باز چو بید
از ترس "مبادا کودکم"
بر خود لرزید
بعد از آن هم
با هر جنبش و هر چیز که می‌خورد
دل مادرکم می‌افسرد
به خود می‌گفت بی‌نوا مادرکم:
"ای وای مبادا کودکم..."
روز میلادم، باز مادر من
بی‌خبر بود ز خود
بی‌نوا مادرکم، آنچه بوداش بود
در نبود پاره‌جان‌اش دید
بی‌نوا مادرکم تازه درمی‌یافت
آن‌چه آن شب به تن و جان‌اش دید
بی‌هوش نبود، خواب نبود
از ریزش و لرز دل‌اش
در تهی‌گاه خودش
مادرم از خود بی‌خود بود
و لیک آن روز نیز
در ورای خواب و بی‌هوشی
در یگانه لحظه‌های هوشمندی
مادرم می‌ترسید
از صدای گریه‌ی من
از دست‌های پزشک
و از نگاه پدرم
بی‌نوا مادرکم می‌ترسید
××××××××
بعد از آن روز
تا به امروز
هنوز
مادرم می‌ترسد
از نگاه و پوشش و رفتار خود
و از برای آن‌چه بر من گذرد
مادرم هم‌چون بید
به خود می‌لرزد
مادرم می‌ترسد!
پی‌نوشت:
"ک" به کار رفته، " ک تحبیب" است!

من رفتم، همین!

2005-06-15T10:18:00.000-07:00

"ای ایران ای مرز پر گوهر
ای خاکت سرچشمه‌ی گوهر"
ولی این فریبی سرد و خالی
در مرزهای بین ممکن و ناممکن
و لیک بسیار نزدیک به قهقرای ناممکن است
که از ته آن، اما کورسو امیدی
در ته دل‌های ما میهن‌پرستان خوش‌باور
دل‌مان را مال‌آمال درد می‌کند!
خیلی دوست داشتم، وقتی تمام کنم که کف‌گیرم به ته دیگ بخورد. اما خب چه می‌شود کرد، تقدیر است دیگر! خیلی بد است که آدم عاشق چیزی و یا حقیقتی شود و در همان آغاز پیرمرد خنزرپنزری[1] را ببیند که با خنده‌ی مشمئزکننده، به ریش‌خنداش می‌گیرد و چهار رکن بدن‌اش را به لرزه می‌افکند. از آن پس است که آدم- ابوالبشر- دچار بیماری لرز می‌شود و با هر حرفی و کلامی به خود می‌لرزد. آری! من نیز این‌جا:
ز سیلی زن، ز سیلی خور
و از این تصویر اخوان بر دیوار لرزانم!
در این تصویر همه‌ي حرف‌هایم پتک می‌شود
و به سرم می‌کوبد![2]
آری! به امید شب، روز را به پایان می‌برم و هر شب کابوس می‌بینم که زنده‌گی را بالا آورده‌ام؛ می‌دانم که خواب هستم، اما منتظرم تا آخر خوابم را ببینم و آن‌گاه، خنده‌ی شوم پیرمرد خنزرپنزری به خوابم پایان می‌دهد. بیدار که می‌شوم سرم به دوار می‌افتد و پس‌مانده‌ی زنده‌گی را که شب بالا آوردم، از سر ضرورت مزه‌ مزه می‌کنم. خب چه کنم، مجبورم! برای بقا به این کثافات نیاز دارم. مرحوم اخوان راست می‌گفت که ما هر کدام به نوبه‌ی خود حیوانات پلیدی هستیم![3] اما اخوان اشتباه می‌کرد؛ حیوان پلید نیست، پلیدی محصول انسانیت است، که اکنون زنده‌گانی را می‌آلاید، من آن را بالا می‌آورم و در تاریخ هم‌چون نقش اسلیمی تکرار می‌شوم!
و بعد که لحظه‌ای خودتنهاگرا می‌شوم! این زخم‌ها را که مثل خوره، روحم را در انزوا می‌خورد و می‌تراشد[4]، به یاد می‌آورم و آن زمان است که زبانم بند می‌آید و به تته‌پته می‌افتم. حرفم یادم می‌رود و چنین، به نظرم می‌رسد که اصلاً چیزی برای گفتن نیست. درست همان زمان است که آدم- ابولبشر- در جفت‌اش نظری می‌افکند و تصمیم می‌گیرد، ناگفته‌هایش را ناگفته رها کند. که اگر بگوید، شنونده‌ای ندارد( که مشیانه، تنها زاده‌ی توهم اوست!) و اگر نگوید، خفه‌قان رهایش نمی‌کند. 18 سال خفه‌قان، حرف‌های زیادی را در ذهنم انباشته بود، اما می‌دانید؟! تو این مملکت، حرف باد هواست. ابناء بشر باید فکر نان کنند که شاید شهریور ماه خربزه‌ای عوض آب گیر آورند! ویرجینیا وولف می‌گوید:" بدبخت، کسی است که می‌نویسد و بدبخت‌تر نویسنده‌ای است که نمی‌نویسد!" خب، نویسنده که نیستم! اما وبلاگ‌نویسی هم در این مملکت جرم است! نویسنده‌ی بی‌چاره اگر خوش‌ذوق باشد، هم‌چون بودا لب‌خند به لب می‌زند و در حالی که در وجهه‌ي پوچ حق فنا می‌شود، ابناء بشر را ریشخند می‌کند!‌ و اگر کج‌ذوق‌اش بنامیم، می‌شود هدایت که در اوج پخته‌گی، انزوا اختیار کرد و بعد عبوسانه بدرود گفت!
خب پس، خواهی‌نخواهی باید بروم، این‌جا دیگر خرابی از حد گذشته‌است و امید به آبادسازی، هم‌چون امید فرهاد به کندن کوه بیستون است. اما دریغا! که عشق مرا باران تند خنده‌های پیرمرد خنزرپنزری، هم‌چون دسیسه‌های خسرو به خاموشی می‌گرایاند! آری اکنون:
در خاموشی نشسته‌ام
خسته‌ام
در هم شکسته‌ام
و لیک
من
دل‌بسته‌ام.[5]
پی‌نوشت:
1- عجالتاً باید مدتی استراحت کنم. زمانی با چس‌ناله‌های آتقی و به توصیه‌ی این بنده‌خداآمدم و حالا هم با چس‌ناله‌های خودم بدرود می‌گویم تا از این پس سنگ صبور خودم باشم! باشد تا نفرین دوزخ از من چه سازد!
2- مولانا می‌گوید:
هر کسی کاو دور ماند از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش.
اما من، لااقل در این فضای مجازی برای خودم اصل و نسبی سراغ ندارم و قائل نیستم!
3- همیشه، مرگ واقعی خودم و عزیزانم را به نظر آورده‌ام و حالا می‌خواهم با باز گذاشتن کامنت‌دونی‌ام، به تشییع جنازه‌‌ام بی‌اندیشم. گیرم در یک فضای مجازی!
[1] نام یکی از شخصیت‌های "بوف کور".
[2] بند اول از مرحوم "مهدی اخوان‌ثالث" است، که البته بندهای بعد را من به سود خود پلیدانه تحریف کرده‌ام!
[3] مقدمه‌ی "زمستان".
[4] جمله‌ی اول کتاب "بوف کور".
[5] تکه‌ی پایانی از شعر "اصرار" از احمد شاملو، از مجموعه‌ی " باغ آینه".

زنان در حاشیه- مردان در حاشیه- آپارتاید جنسی!

2005-06-13T02:09:00.000-07:00

اول این‌که یه دست پیش بگیرم تا پس نیفتم! خیلی خسته‌ام؛ حتی توان این‌که جملات‌ام را تنظیم کنم هم ندارم، به بزرگواری خودتان ببخشید! و دیگر این‌که من دیدگاهم را از دید کسی بیان می‌کنم که در حاشیه بوده و از خود جنبش خبری ندارم، اما حتماً عزیزان فعال جنبش زنان آن را در سایت تریبون فمنیستی می‌آورند. دیر و زود دارد، ولی سوخت و سوز ندارد!
امروز بالأخره جلو دانشگاه تهران، تحصن برای اعتراض به نادیده گرفتن حقوق زنان در قانون اساسی شکل گرفت و مطابق معمول همیشه، این اعتراض برعکس آن‌چه قرار بود، توسط نیروی انتظامی، سپاه، اطلاعاتی‌ها و انصار حزب‌الله، مبدل به تظاهرات سیاسی شد. البته این بار اول نیست، که برای حقوق اجتماعی، بشری و حتی صنفی اعتراضی شکل می‌گیرد و توسط خود حاکمیت رنگ و بوی سیاسی می‌گیرد. خب، برای این حاکمیت احمق خیلی متأسفم ، چرا که همیشه که این اعتراض‌ها سیاسی شده‌اند به ضرر آن‌ها تمام شده است!
آره! توسط نیروی انتظامی به طور ناخواسته به فضای سیاسی تبدیل شد. وقتی می‌گویم، نیروی انتظامی و سپاه، راه دوری نروید. همان دست‌پرورده‌های قالی‌باف و محسن رضایی را می‌گویم که از هاشمی خط می‌گیرند و از جانب احمدی‌نژاد حمایت می‌شوند، همان‌ها که معین به دانشگاه می‌آوردشان تا دانشجویان را بزنند و مهرعلیزاده به ورزشگاه می‌آوردشان، تا مردم را بزنند و بعد کروبی در مجلس و لاریجانی در صداوسیما، تحسین و حمایت‌شان می‌کنند! تا همین کاندیداهای اصلح حاکمیت نشان دهند، توحش شعار این حاکمیت است!
خب دیگر حاشیه نمی‌روم! نزدیک‌های ساعت 5 بود که رسیدم دانشگاه تهران، هنوز خبری از کسی نبود. ولی مأمورین نیروی انتظامی و لباس‌شخصی‌ها خیابان را غرق کرده‌بودند. ایزدبانو راست می‌گفت، از زنان خیلی می‌ترسند! بگذریم بعد از کلی شناسایی چهره، وارد دانشگاه شدم تا ببینم، آیا داخل دانشگاه خبری هست یا نه! از جلوی دانشکده‌ی حقوق با چند نفر از دانشجویان به سمت در اصلی رفتیم، که متأسفانه توسط حراست بسته‌ شده‌بود و هر چه تلاش کردیم نشد که از در اصلی دانشگاه که زنان حالا جلویش نشسته بودند و سرود می‌خواندند، خارج شویم. از در 16 آذر که آمدیم، هر چه کردیم، نتوانستیم خودمان را به جمع زنان ملحق کنیم. نه‌تنها با حضور فیزیکی‌مان مخالفت شد؛ حتی پلاکاردهای دانشجویان را که هنوز باز هم نکرده بودند، پاره کردند!
این بار آپارتاید جنسی توسط خود نظام مردمحور، ولی در جهتی مخالف شکل گرفت و این بار مردان را به حاشیه بردند! ما حاشیه‌نشین‌ها هم هر چه کردیم، نتوانستیم از این کمربند حراستی که هر لحظه تنگ‌تر می‌شد، رد شویم. البته بی‌کار هم نمی‌نشستیم و فقط خود من سه بار از دست مأمورها در رفتم و یک بار از خیابان دانشجو تا خود میدان انقلاب دویدم! بعد که برگشتم، دیدم یک اتوبوس دو کابین جلوی در اصلی پارک کرده‌اند و یک مینی‌بوس هم جلویش گذاشته‌اند تا هر گونه امکان دیدی را از بین ببرند! لندکروزهای نیروی انتظامی و انصار حزب‌الله هم از راه رسیده‌بودند. (البته کلی شکر کردم که اتوبوس‌های خوابگاه را جلوی در اصلی پارک نکرده‌بودند!) در ضلع شرقی نزدیک در اصلی مردم، ایستاده بودند و شعار- پلیس وحشی نمی‌خوایم- می‌دادند. که بار دیگر توسط مأمورین نیروی انتظامی و سپاه تارانده شدند و این بار ضلع سمت دانشگاه، خیابان انقلاب را کاملاً در اختیار گرفتند و تا خیابان 16 آذر پیش رفتند و کل دانشگاه تهران را تحت پوشش قرار دادند! در همین موقع در طرف دیگر خیابان انقلاب، جنبش سیاسی توسط دانشجویان شکل گرفت و همه‌ی مردم با هم شعارهای:
- زندانی سیاسی آزاد باید گردد.
- زرافشان قهرمان حمایت‌ات می‌کنیم.
- گنجی، زرافشان آزاد باید گردند.
- رفراندوم، رفراندوم، این است شعار مردم.
- ایران شده فلسطین، مردم چرا نشستین.
- مرگ بر دیکتاتور.
- آزادی، مساوات، تحریم انتخابات.
و...
سر می‌دادند و همراه با دست‌زدن‌ها و خواندن "یار دبستانی من"، همه را به سمت خود جمع می‌کردند و جمعیت هر لحظه بیش‌تر می‌شد.
هر چند در بین تظاهرکننده‌گان، عده‌ای از مأمورین اطلاعات و انصار و لباس‌شخصی‌ها هم بودند و واقعاً تظاهر می‌کردند و شعار ضد حاکمیت می‌دادند! هر چند طرفداران هخا هم بودند و تبلیغ روز مضحک 26 خرداد را می‌کردند! هر چند این جنبش، جنبش زنان بود و هر چه کردیم، نتوانستیم دیگران را با خود هم صدا کنیم تا شعارهایی برای دفاع از حقوق زنان بدهند! هر چند صدایم در میان زنان به حاشیه رفته هم بی‌پژواک ماند و خاموش شد! هر چند وقتی می‌گفتیم:" آزادی اندیشه، بدون زن نمی‌شه" عده‌ای می‌گفتند:" آزادی اندیشه با ریش و پشم نمی‌شه!"
هر چند جنبش از دست ما خارج شد، اما فتیله‌ای بود برای شعله کشیدن بغض‌های فروخفته‌ی مردم تا فریاد برکشند. پوسترهای کاندیداها را پاره کنند و انتخابات را علناً تحریم کنند. تا مشروعیت نظامی که توحش را شعار عملی خود می‌کند، زیر سؤال برند. تا بگویند میان عامه‌ی مردم هم دیگر جایی برای دیکتاتوری و توحش حاکمیت نیست.
امروز ملت ایران به پیروزی بزرگی دست یافت، پیروزی "تحریم انتخابات" و این پیروزی را مدیون جنبش زنان است. جنبشی که حاکمیت را به ترس وا می‌دارد. جنبشی که خواهان برابری است. خواهان حقوق بشر است و عملاً برایش تلاش می‌کنند و فعالان‌اش برای آن از جان مایه می‌گذارند. جنبشی که در این فضای خفقان، فریاد آزادی و برابری سرمی‌دهد. جنبشی که اندیش‌مندانه شکل گرفته‌است و راه خود را پیش می‌برد.
نمی‌خواهم تبلیغ کنم، چرا که به من اصلاً دخلی ندارد. نه در این جنبش هستم و نه اعضای این جنبش مرا می‌شناسند. مثل همیشه می‌خواهم سنگ صبور همه باشم و حقیقت را بگویم، هر چند که به طبع کسی بد آید!
سخن دراز است و مرا توان نشستن هم حتی نیست و حوصله‌ی شما هم قد نمی‌دهد! باقی ناگفته‌ها را از دیگران بشنوید!
همه زنان بودیم
پرگلک
ما هستیم، ما هستیم، هرگز از یاد مبر!
گزارشی از بزرگترين تجمع اعتراض آميز زنان...
گزارش سایت زنان
قطع‌نامه‌ی پایانی
عکس‌های کسوف دیدن داره!
کیش‌شون کن برند اون‌ور...
این عکس‌ها رو هم ببینید.
ما براي مبارزه به هيچ شخصيتي نياز نداريم
برخورهای خشونت‌بار در یک تجمع قانونی
می‌گیریم ، می‌گیریم ! حق‌مان را مي‌گيريم
گزارشي از تجمع امروز زنان

متن سخنان محبوبه عباس‌قلی‌زاده و شادی صدر در تحصن روز22 خرداد

آزادی انديشه بدون زن نميشه
این عکس منصور نصیری، همه چیز را در بر داشت.
گزارش تصویری پرنوشت
پی‌نوشت:
چند چیز در این میان برایم جالب بود:
یکم، مأمور اطلاعاتی که در میان مردم خود را جا کرد و ما را به اعتراض و شعار دادن فرا می‌خواند! کاش از اول برنامه حواسم به او بود که چه‌گونه جنبش را منحرف می‌کرد و مردم را به دست مأمورین می‌سپرد! ( بعد از این‌که آمدیم، از طرف خواهرم متوجه او شدم!)
دوم، جلوی خیابان دانشگاه، دو دختر از من پرسیدند:" این‌ها برای چی جمع شده‌اند؟"، وقتی در جواب من که دلیل‌اش را برای‌شان توضیح دادم و شنیدم:" ما که اعتراضی نداریم!" کلی خنک شدم!
سوم، بیل‌بردها تبلیغاتی خیابان انقلاب که الآن خیلی تمیزتر شده، چون عکس کریه کاندیداها رویش نیست!(‌ مردم کندند، من فقط کمک کردم!)
چهارم این‌که، من همیشه عادت دارم نوشته‌هایم را اول روی کاغذ بنویسم و بعد تایپ کنم و الآن دو ساعت است که به علت نبود برق زیر شمع می‌نویسم! باشد تا این حاکمیت خوش‌اش آید!

زنده‌گی شاید...

2005-06-11T02:29:00.000-07:00

زندگي شايد يك لبخند تصنعي بيش نباشد
شايد هم يك خشم يا نفرين تصنعي
تصنع، تصنع، تصنع پوچ!
تنها این است که به زنده‌گی معنی می‌بخشد
می‌بخشد و بخشش رنگ می‌بازد
که دون‌مایه‌گان را بخشنده خوانند و
دیگران را واداربه تمنای بخشش کنند!
"بخشش!" واژه‌گان نیز رنگ می‌بازند.
هرزه می‌شوند، به خطا می‌روند و بی‌مایه می‌شوند!
واژه‌گان سازنده نابود می‌کنند
آن‌گاه، نیک که بنگری می‌بینی
بودی نبوده‌است، که اکنون نابود شود!
و لیک بودن دلیل زیستن است!
واژه‌گان صنعت‌گر باز به کار آیند،
عشق را می‌سازند
و عشقی دیگرگونه آغاز می‌کنی، تا بار دیگر باشی
و با هر آغاز به فرجام هیچ می‌نگری
و با هر بودن به نبودن‌ات!
که بودن را دلیلی جز بقا نیست
و بقا خود عین پوچی‌ست!

آری! این زنده‌گی خیلی دون‌مایه است!
پوچ است!
من در آن واقع شده‌ام
من از چيز هاي ساختگي متنفرم!
و چه حس خوبي است حس تنفر و از تنفر لذت بردن!
من هستم و نمی‌خواهم باشم
ولی آخر نمی‌توانم!
در آن لحظه که دارم خاکستر می‌شوم،
ناگهان گر می‌گیرم
ققنوس می‌شوم و باران امان‌ام نمی‌دهد؛
باران تند، خفه‌ام می‌کند
و باز همان زنده‌گی و همان پوچی!
پی‌نوشت:
این کلیپ ای عشق با صدای گیسو شاکری را هم حتماً ببینید. به این شعر هم بی‌ربط نیست!

2005-06-08T22:58:00.000-07:00

آخ که مجتبی اکنون در زندان است...

2005-06-06T09:28:00.000-07:00

چند وقت پیش که کتاب "شنبه‌های راه‌راه و ثانیه‌های سربی" لیلی فرهادپور را خواندم، به اندازه‌ي عمرم به خودم لرزیدم! بعد به خودم گفتم که دیگر زمانه برگشته و تو عصر ارتباطات نمی‌توانند ثانیه‌هایمان را سربی کنند! چه تصور پوچی بود! حالا که مجتبی سمیعی‌نژاد را به دو سال حبس محکوم کرده‌اند، باز واقعیت آن ثانیه‌های سربی برایم زنده شده‌است. به این فکر می‌کنم که هر روزش و هر روزمان راه‌راه است و تمام ثانیه‌هایمان سربی‌اند! هر حرفی که می‌زنم به یاد زندان می‌افتم، یاد شنبه‌های راه‌راه و ثانیه‌های سربی! و بعد به جای هوا سرب می‌بلعم!
ساکت می‌شوم، می‌گذارم سرب‌ها هضم شود. هضم که نمی‌شود! نه! فقط ته‌نشین می‌شود. بعد خوب نگاه می‌کنم و می‌بینم در ایران زندان رفتن دیگر عادی شده‌است. 4 خرداد بود که محمد‌علی عبادی عضو فعال انجمن‌اسلامی دانشگاه تربیت معلم را به زندان رجایی‌شهر بردند و همین چند هفته پیش بود که شنیدم، علی افشاری باید مرداد ماه به دادگاه انقلاب برود. به این اخبار دیگر عادت کرده‌ایم!
مگر این‌جا که زنده‌گی می‌کنیم، زندان نیست؟! مگر اصلاً ما زنده‌گی می‌کنیم که حالا سر جا و مکانش حرف داشته‌باشیم؟! زندانی داریم به وسعت مرزهای جغرافیایی ایران! همان ایران آریایی‌مان، همان ایران اسلامی‌مان، همان ایران پاک‌مان! همان که برایش می‌خوانیم: ای ایران، ای مرز پر گوهر.. اما دریغا گوهرهایمان را سوداگران می‌ربایند و ما چه مفت می‌بازیم! نگاه کنید که چه گوهرهایی را از انقلاب 57 به بعد از دست داده‌ایم! اما سوداگران چه کسانی هستند؟! آیا جز ما کس دیگری هم در این زندان هست؟! زندان را ما می‌سازیم و سوداگران را خودمان از دل‌مان بیرون می‌آوریم. خود ما که خوش‌بینی‌مان ترکان را آواز می‌دهد و سفاهت‌مان چنگیزیان را.
خواستیم زنده بمانیم، از زندان سرمان را بیرون آوردیم، به این فضای مجازی آمدیم که راه گلویمان را باز کنیم، به این‌جا آمدیم و برای آن‌که آزاد باشیم، برای آن‌که آزادی را آزاد کنیم! برای آن‌که آزادی بیان و اندیشه را آزاد کنیم! به این فضای مجازی پناه آوردیم. تا دیگر تفتیش و بازپرسی نباشد، که ثانیه‌هایمان را سربی کند. آری، آمدیم تا در این‌جا دادمان از بی‌داد را سر دهیم. تا خنده‌هایمان را رها کنیم و چمن را جای تیماج سبز میرغضب نگیریم! آمدیم تا به خودمان بیاندیشیم، تا دیگر ترکان و چنگیزیان را بر خود نتازانیم! به این‌جا آمدیم تا کاری را که حاکمیت از آن منع‌مان کرده‌بود در این‌جا انجام دهیم. آری آمدیم تا در این‌جا بدون محدودیت اندیشه‌مان را جولان دهیم! اما، دریغا در این فضای مجازی هم آرام نداریم. هوای این‌جا را هم می‌خواهند سربی کنند.
حکم مجتبی سمیعی‌نژاد، حکمی‌ست برای همه‌مان. برای همه‌مان که می‌خواهیم بیاندیشیم. توهین به اندیشه است. توهین به مقام انسانیت است. توهین به آزادی است! حاکمیت اکنون به این فضای مجازی‌مان تعرض کرده‌است. به اندیشیدن تعرض کرده‌است تا مجبورمان کند به اندیشیدن خطر نکنیم! حکم مجتبی سمیعی‌نژاد همان است که فضای خفه‌قان را صد چندان می‌کند. همان است که برایمان سنگین می‌آید. همان است که بار دیگر ثانیه‌هایمان را سربی می‌کند.
آخ که مجتبی اکنون در زندان است...

یار دبستانی من برخیز

2005-05-30T02:55:00.000-07:00

امروز بعد از مدت‌ها، از دانش‌جو بودنم، احساس خوبی داشتم.
امروز پلی‌تکنیک بار دیگر بعد از مدت‌ها، از سکوت بیرون آمد. انجمن اسلامی پلی‌تکنیک که پیش از این هم در بیانیه‌های مکرر خود، انتخابات فرمایشی را تحریم کرده‌بود؛ امروز رسماً در تریبون آزادی با حضور دکتر ورجاوند-عضو حزب ملی-، دکتر مولایی- وکیل مدافع اکبر گنجی-، مهندس علی افشاری- عضو دفتر تحکیم وحدت-، حبیبی- عضو انجمن اسلامی-، دلبری- عضو انجمن اسلامی-، هادی- عضو انجمن اسلامی-، همسر دکتر زرافشان- وکیل قتل‌های زنجیره‌ای-، موسوی- دبیر دفتر تحکیم وحدت- و دیگر آزاداندیشان سیاسی، این انتخابات فرمایشی را انتصاب نامید که به دروغ نام انتخابات بر آن نهاده‌اند.
امروز کلی دانشجو بودم. کلی "یار دبستانی من" خواندم. امروز پس از مدت‌ها پرده‌های خفقان به دست ما یاران دبستانی دریده شد و حقوق حقه‌ی خود را فریاد کردیم تا فردا شاهد باشیم حبیبی و دلبری و... به زندان افکنده شده‌اند و در بالای سرشان رهبر با دستان مشت کرده ایستاده است و می‌گوید:" ساری مستر دلبری، اناالحق!". تا دیگر جای این حرف‌های موسوی پشت میله‌های زندان باشد که می‌گوید:" مسئول زندانیان سیاسی را شخص رهبری می‌دانم". آری، اکنون به دکتر مولایی حق می‌دهم که بگوید:" من وقتی این جمعیت را می‌بینم، به خودم می‌گویم، در آینده کدام‌یک موکل من خواهد بود؟!"
امروز پس از مدت‌ها فریاد آزادی برآوردیم، برای زندانیان سیاسی و بیش‌تر برای خودمان سرود آزادی خواندیم. آرى اگر آزادی سرودی می‌خواند... نه! آزادی شیء نیست که سرود بخواند، نه! ما سرود آزادی خواندیم. باز هم از شاملو خوانده‌شد؛ از همان شاملو که هم‌کلاسی یادت هست چه‌گونه در کتاب‌هایمان سانسور شد؟! آری، خواندیم تا هر چند لحظه‌ای باشد، خنده‌هایمان را رها کنیم تا به چرک اندر ننشینند. تا ریش‌خند کنیم حاکمیت را و فرهنگ برهنه‌مان را، هر چند قیلوله‌ی دیوان را آشفته ساخت و نیروهای انتظامی را که از دوره‌ي ریاست قالیباف مؤدب‌تر به نظر می‌رسیدند! جلوی درها کشانید. آری، همان ریش‌خندها که خودمان را در سوگ خودمان به گریه اندازد و حاکمیت را به خشم وادارد.
آری فرهنگ‌مان را ریش‌خند کردیم، همان فرهنگی که حاکمیت می‌سازد و با آن می‌آمیزد و به قول آقای هادی:" نخبه‌گان‌اش را می‌کشد و سمفونی مرده‌گان را می‌سازد، که آیدین و آیدا و اورهان را می‌سازد، همان فرهنگی که سال بلوا را می‌سازد". آری، همان فرهنگی که اکنون ماده‌خوک پیری را می‌ماند که دارد فرزندان خود را می‌خورد. هنوز دندان‌هایش را خلال نکرده، دیگری را شروع می‌کند و آن‌ها را که نتوانست ببلعد، تقدیم ضحاکان حاکم می‌کند تا مغزشان را خوراک مار کنند. و لیک این ضحاکان به مغز سرمان اکتفا نمی‌کنند، جان بی‌رمغ‌شان خون می‌طلبد! جان ما را می‌خواهند.
نگاه کنید که چه‌گونه بر سر بازار این سیاست‌مداران جان اکبر گنجی را به مزایده گذاشته‌اند و روان احمد باطبی را! ریه‌ی خس‌خس‌کنان اکبر گنجی را، تن بی‌بنیه‌ی مجتبی سمیع‌نژاد را و تن فرسوده‌ي تبرزدی را! که همسر دکتر زرافشان تنها می‌تواند بگوید:" همسر من و دیگر زندانیان سیاسی از هیچ حزبی حمایت نمی‌کنند". و این جرمی بزرگ می‌شود که به سبب‌اش باید از جان مایه گذاشت!
آری، اینان ضحاکان قرن بیست‌ویکم‌ هستند که از قرن پانزدهم قمری به این قرن رجعت کرده‌اند! تفکر پوسیده‌شان آخرالزمان می‌سازد تا اکبر گنجی‌ها را مهدی وعود کنند.
نه‌! یار دبستانی من! معلم‌های دینی ما دروغ گفتند، مهدی موعودی در کار نیست. هیچ اکبر گنجی‌ای مهدی موعود نیست. اکبر گنجی شوالیه‌ای پیر است که چون اسرار نظامی امپراطوران ضحاک‌صفت را رو کرد، به زندان افکنده‌شد. اما یار دبستانی من! در کتاب‌های تاریخ خوب نگاه کن، در هیچ جای تاریخ شوالیه‌ها را به زندان نیفکندند که گنجی را!
امروز، روزی بود که فریاد کنیم زندانیان سیاسی را آزاد کنید تا فرداها بشنویم و ببینیم فلانی را به این جرم به زندان بردند!
سخن آخر:
یار دبستانی من! یادت هست، وقتی تکلیف نمی‌نوشتیم دروغ می‌گفتیم و هزار جور حرف به هم می‌بافتیم و بعد معلم می‌گفت:" راست‌اش را بگو ننوشتم! من که کاری ندارم، این طوری کمک‌ات هم می‌کنم."
امروز اصلاحات و دکتر معین تکلیف‌شان را ننوشته‌اند و دروغ می‌گویند و هزار جور آن را توجیه می‌کنند. باور نکن!
یار دبستانی من! من و تو یاد گرفتیم که اگر تکلیف ننوشتیم، بگوییم ننوشتم. اما دریغا! که در طول هشت سال اصلاحات تکلیف نوشتیم، دروغ نگفتیم و به دست مدیر و ناظم‌ها کتک خوردیم!
امروز هم بیا تا به خودمان دروغ نگوییم، این اصلاحات‌چیان که به دروغ نام پیش‌رو بر خود نهاده‌اند و در برابر حکم حکومتی چنان پس رفته‌اند، دیگر چیزی برای عرضه کردن ندارند، فقط می‌خواهند من و تو را به دست مدیر و ناظم‌ها بسپارند. بیا به حرف معلم‌مان گوش کنیم، دروغ نگوییم و به دام مدیر و ناظم‌ها نیفتیم، تا این بار به رخ‌مان نکشند که خودت کردی که لعنت بر خودت باد! بیا حساب‌مان را از حساب مدیر و ناظم‌ها جدا کنیم. بیا به مدیریت دیکتاتوری اعتراض کنیم تا دانش‌آموزان را کتک نزند.
یار دبستانی من! برخیز و به ذلت خودمان رأی نده تا در راه همان آزادی که در زنده‌گی از خودمان دریغ کردیم و کردند، گام برداریم. همان آزادی که شعارش را حکام دروغ‌گو می‌دهند و جورش را من و تو می‌کشیم.
نه! یار دبستانی من! تحریم انتخابات حرکتی انفعالی نیست، که دقیقاً برعکس در نهایت پویایی است در راه دموکراسی. همان دموکراسی که امثال معین تنها شعارش را می‌دهند و دیگر کاندیداها علناً به روی آن تف می‌کنند! اگر تحریم انتخابات را حرکتی انفعالی می‌دانی، به کتاب‌های فلسفه رجوع کن، انفعال با حرکت جمع نمی‌شود. و اگر آن‌ را حرکت نمی‌دانی، پس چرا این‌قدر با آن مخالفت می‌شود، اصولاً جلوی آب جاری سد می‌زنند، نه در برابر آبی راکد و مانده! اگر جنبش نیست پس چرا حاکمیت در برابر سخن‌رانی طرف‌داران‌اش قد راست می‌کند؟!
دموکراسی حرکتی تدریجی است که تحریم انتخابات گامی در جهت نیل به این مهم است. این را من نمی‌گویم، معلم‌های ما می‌گویند. نه! معلم‌های ما گنجی و افشاری و... نیستند. آموزش و پرورش فقیر ما، سبب شده‌است به معلم‌هایمان اعتماد نکنیم. معلم‌های ما کتاب‌هایمان هستند. تجربیات تحصیلی‌مان در طول هزار و چهارصد سال تاریخ اسلامی‌مان، در طول دوره‌ی طاغوت‌مان، در طول 27 سال جمهوری‌ اسلامی و 8 سال اصلاحات!
یار دبستانی من! برخیز. دست من و تو باید این پرده‌ها رو پاره کنه، کی می‌تونه جز من و تو
درد ما رو چاره کنه؟!!

در دانشگاه، ما توماری را به امضای بیش از صد دانشجو رساندیم و در این فضای مجازی می‌خواهیم، بمب گوگلی بترکانیم! تا اکبر گنجی را آزاد کنند.

پی‌نوشت :

حالا که این نوشته تموم شده، می‌بینم ساعت نزدیک سه‌ی بامداد است! خودتان همه‌ی امروزها را دیروز کنید!

می‌خواهم زنده بمانم، اما چه کنم که...

2005-05-28T08:32:00.000-07:00

اگر دیر به دیر می‌نویسم، دلیل بر تنبلی نیست. نه! ابداً. من هستم، یعنی می‌خواهم باشم. اما راهی برای زنده‌گی نمی‌یابم. آری، راهی برای زنده‌گی نمی‌بینم!
آخر می‌دانید؟! آن‌چه ما همیشه از آن به زنده‌گی یاد می‌کنیم، زنده‌گی نیست! باشنده‌گی است و یا واژه‌ی دیگری که معنی بودن بدهد. بیشتر ما، آدم‌ها و یا در معنای عام حیوانات به بودن دل‌خوشیم. می‌خوریم، می‌پوشیم، تلاش می‌کنیم و می‌جنگیم تا باشیم! به کل آن‌چه در دنیا مهم است و بنیان آفرینش بر آن بنا نهاده شده‌است، بودن است. خدا خواست انسان را بیافریند تا خلیفه‌ی خدا بر روی زمین باشد. همه را آفرید تا باشند، فقط باشند. اصلاً آفرینش با فعل بودن صرف می‌شود. او بود، من هستم و دیگری خواهدبود. و این‌گونه دنیا و حیات در زمان تکرار می‌شود!
و آن‌گاه که به فراسوی بودن خودت می‌نگری، چیزی نمی‌یابی؛ از خودت بیزار می‌شوی، از بودن‌ات بیزار می‌شوی و می‌خواهی راهی بیابی، اما همه چیز بی‌معنی می‌شود. دنیا رنگ می‌بازد؛ آن‌گاه به کنه واقعیت‌ها پی می‌بری و به حق می‌رسی. مانیفست دنیا را از نظر می‌گذرانی و احساس خفه‌گی می‌کنی. همه چیز پتک می‌شود و به سرت می‌کوبد. راه گلویت را تنگ می‌کند و به شقیقه‌هایت فشار می‌آورد. اتاق برایت تنگ می‌آید. دیوارها نزدیک می‌شوند و می‌خواهند تو را در خود بفشارند. می‌خواهی فرار کنی و خودت را به کوچه‌های زنده‌گی! برسانی. بعد به خودت می‌گویی: نکند، در کوچه بن‌بستی گیر بیفتم و راه برگشتم بسته شود، و باز هم دیوارها نزدیک می‌شوند. هر طور شده می‌خواهی خودت را به کوچه برسانی تا عجالتاً مدتی زنده بمانی! زنده بمانی تا از مرگ فرار کنی. تا بمانی! به خودت لعنت می‌فرستی. سودی ندارد؛ داری نابود می‌‌شوی و این‌گونه است که خدا تعریف می‌شود.
این است که خدا برجسته‌تر از انسان است، چون جاودانه هست، ولی انسان میرنده. چیزی از خودت نداریم و این‌ گونه است که داشتن ابتدا اهمیت پیدا می‌کند و بعد استفاده‌کردن. به‌دست می‌آوریم تا آن وقت فکر کنیم چه‌گونه از آن استفاده کنیم! هستیم تا بعد جستجو کنیم چه‌گونه زنده‌گی کنیم! بهانه‌ای بیابیم تا زنده شویم و زنده‌گی کنیم. آن وقت عشق معنی می‌يابد و توجیه می‌‌شود! عشق؛ ملعبه‌ی دست عاشق و معشوق که با آن‌ها بازی می‌کند و آ‌ن‌ها را بازی می‌دهد! عاشق مدت‌ها در فراق معشوق است و می‌کوشد تا به آن برسد و هنگامی‌ که وصول حاصل می‌آید، معشوق تفاله‌ای می‌شود که فقط قابل ترحم است! همواره این عشق است که زنده می‌ماند و عاشق با خاطرات عشق زنده است، نه با معشوق! وقتی عاشق به معشوق می‌رسد، به مرحله‌ی نیروانا یعنی پوچی مطلق می‌رسد و در وجود معشوق( باری تعالی) پوچ می‌شود. به پوچی باری‌تعالی ملحق می‌شود و در آن ذوب می‌شود. و این‌ گونه است که بر چهره‌ی بودا آن لبخند معنی‌دار می‌ماند. لبخندی سرشار از معنی پوچی! مگر پوچی معنی دارد؟! و این گونه است که آن ریش‌خند بودا چنان اثر می‌کند که خود او را هم می‌کشد. ریش‌خندی به معنای جهان پوچ بشری! و این‌گونه است که فرهاد نماد عشق می‌شود. چون فرهاد در عشق مرد؛ در زنده‌گی مرد! و همیشه زنده ماند. پس چه خوش‌بخت بود فرهاد که مرد و به شیرین نرسید!
بدرود ای عشق‌ورزان خسته و به مقصود نرسیده که در جهان جز غم و اندوه نصیبی نباشد شما را!

در خود تنهاگرایی مایه‌ای از حقیقت نهفته است!

2005-05-23T03:19:00.000-07:00

برف سنگینی باریده‌بود و هنوز ادامه داشت. از شب گذشته همان‌طور مداوم می‌بارید و زمین را سفید می‌کرد. حتی در خیابان‌ها هم نشسته‌‌بود.
راشا به خاطر برف آن‌ روز را به مدرسه نرفته‌بود. صبح که دیده‌بود برف می‌بارد، بدون آن‌که تغییری در چهره‌اش دیده‌شود و یا مانند هر سال که برف می‌بارید ذوق کند، دوباره در تخت خود دراز کشیده‌بود و حالا که بعد از دو ساعت از خواب بیدار شده‌‌بود، بی‌تفاوت پرده را تماماً کنار زده‌بود و روی تخت‌اش که درست کنار پنجره بود نشسته‌بود، زانوهایش را بغل زده‌بود، کمی به جلو خم شده‌بود و سرش را روی زانوهایش گذاشته‌بود و به بیرون نگاه می‌کرد.
برف هنوز می‌بارید و همه‌ جا را سفید می‌کرد. حتی روی هره‌ی پنجره هم نشسته‌بود و روی بند رخت یخ زده‌بود. درختان را چنان به پایین خم کرده‌بود که انگار در مقابل این برف و آرامش آن سر خم کرده‌‌بودند. همه جا سفید شده‌بود و دیگر اثری از هیچ رنگی نبود. برف همه چیز را آرام آرام پنهان می‌کرد و فقط دو ساعت زمان لازم بود تا وقتی از خواب بیدار می‌شوی، ببینی اثری از هیچ چیز نیست. همه‌ی آن‌چه که خوشایند بود یا آزاردهنده، همه و همه پنهان شده‌بود. برف ادامه داشت و همه‌جا را آرام می‌کرد. طبیعت در برابر آرامش و پنهان‌کاری آن سر فرود آورده‌بود و توان اعتراض نداشت. برف می‌بارید و حس آرامش را به موجودات القا می‌کرد و در عوض آن‌ها را از عرصه‌ی حیات به عزلت‌گاه‌شان می‌برد. تا مگر در زیر برف پنهان و دفن نشوند. فقط گه‌گاه کلاغی جسور بر فراز آسمان به پرواز درمی‌آمد و می‌گفت:" برف، مرگ، برف." . بیش از آن‌که موجود زنده‌باشد چاووش کاروان را مانسته بود.
نزدیک‌های ظهر بود، اما راشا هم‌چنان کنار پنجره نشسته‌بود و به این فکر می‌کرد که اگر این برف شب نمی‌بارید، نمی‌نشست و چیزی را پنهان نمی‌کرد و تنها در شب که همه خواب بودند، توانسته‌بود همه چیز را پنهان کند و آرامش مرگ را به طبیعت تحمیل کند و در عوض پنهان‌کاری‌اش را جای پاکی جا بزند و خواه‌ ناخواه همه آن‌را می‌پذیرفتند و این آرامش مرگ به آن‌ها القا می‌شد و به پاکی ساخته‌گی آن لبخند می‌زدند، بدون آن‌که متوجه باشند و یا بخواهند دقت کنند که زیر همین برف هنوز همه‌ چیز به حال خود باقی‌ ست. و وقتی برف آب شود باز هم همان گل و شل به راه می‌افتد. و یا این را می‌دانستند و به روی خود نمی‌آوردند، تا عجالتاً شاد باشند و بعد اگر بتوانند با زنده‌گی به جدال مرگ بروند.
اما خواهی‌، نخواهی فضا مرگ‌آلود بود و ابرهای تیره‌ی خاکستری برعکس روشنی برف آن وجهه‌ی حقیقی ترسناک را نشان می‌دادند و راشا را می‌ترساندند. در یک لحظه تصور کرد، به جای برف از آسمان خاکستر می‌بارد، ولی زمین همان‌طور سفید بود وصدای زوزه‌ی باد جایگزین صدای کلاغ شده‌بود، گویی برف به کلاغ هم رحم نکرده‌بود و دیگر کاروان مرگ نیازی به چاووش نداشت. در همان حال که خبر می‌کرد، با پاکی‌اش مسخ می‌کرد و می‌کشت. بی‌‌آن‌که صدای نومیدانه‌ی یخ زدن کسی را در گوش دیگران نجوا کند.
صدایی به گوش نمی‌رسید و رهگذاران با گام‌های بلند و لغزان سر به زیر انداخته‌بودند و به سرعت از خیابان می‌گذشتند، تا خود را به پناه‌گاهی برسانند. گویی حقیقت وهم‌آلود این سرمای جان‌کاه را دریافته‌بودند و از روی ناچاری به این تقدیر تن داده‌بودند و شاید فقط از روی ترس از مرگ بود که سعی می‌کردند لبخند بزنند و خود را شاد نشان دهند.
صدای ماشینی که از دوردست می‌گذشت، آرامش خیابان را به هم زد و راشا را به خود لرزاند. این ماشین مسلماً به جاهای دیگر هم سرک می‌کشید و آرامش آن‌ها را به هم می‌زد، ولی گذرا بود و نمی‌توانست خرسندی این مرگ آرام را از کسی بگیرد، تنها به پیکر نیمه‌جان آن‌ها یادآوری می‌کرد که بی‌آن‌که متوجه شوند، دارند می‌میرند. راشا هنوز به خود می‌لرزید و ماشین حالا دیگر کاملاً دور شده‌‌بود، ولی هنوز صدایش در گوش او بود و او را بیش‌تر به خود فرو می‌برد. مثل بیماری بود که پزشکان از او قطع امید کرده‌بودند و او می‌خواست هر طور که شده دردش را فراموش کند، ولی حالا این ماشین تلنگری به زخم‌اش زده‌بود و زخم‌اش سر باز کرده‌بود و اکنون ماشین می‌رفت تا دیگران را هم ریشخند کند و این حس تنفری عمیق را نسبت به راننده در راشا به‌وجود می‌آورد.
راشا سرش را بلند کرد و نگاهی به بیرون انداخت، برف قطع شده‌بود و بچه‌ها در خیابان برف‌بازی می‌کردند. همه‌ی تصاویر از ذهن‌اش محو شده‌بود و حالا فقط می‌خواست در برف‌ها غلت بزند!

پی‌نوشت:
خودتنهاگرایی(solipsism)،اعتقاد به این امر است که شخص تنها موضوع واقعی معرفت یا تنها چیزی است که واقعاً وجود دارد.
یک نفر می‌تواند در یک آن خودتنهاگرا باشد و بعد ناگهان به جمع بازگردد و این تنها راهی است که می‌توان با آن حق واقعیت‌ها را بیان کرد. همان‌طور که در فصل بهار هم می‌توان هنر نهفته در اثر "زمستان است" شجریان را دریافت و علت برتری آن را بر "زمستان" ناظری دریافت.

معین در دانشگاه تهران یا لاس‌وگاس

2005-05-16T14:30:00.000-07:00

دیروز دکتر معین در جلسه‌ای تبلیغاتی در تالار چمران دانشکده‌ی فنی -سیاسی‌ترین تالاری که امروز بوی گند لاشه‌ی اصلاحات را می‌دهد- حاضر شد تا با جمعی از دانشجویان بچه‌ی دانشگاه تهران لاس بزند. مگر نه این‌که معین هم بچه‌باز است، خب چه جایی به‌تر از دانشگاه تهران؟! که اگر به جای دانشگاه تهران به پلی تکنیک یا مثلاً علامه‌طباطبایی می‌رفت، یاد می‌گرفت که کسی که به امید بچه‌بازی به دانشگاه می‌آید، نباید شورت آهنی را فراموش کند.خب در این میان تنها دانشگاه تهران است که سوپاپ اطمینان آقایون شده‌است. انقدر زندانی و اخراجی در این سال‌ها داشته که حالا از زور بی‌غیرتی از کون خود به حلوا می‌دهد و خب معین هم همین را می‌خواهد. اما در این میان نمی‌دانم، انجمن اسلامی دانشکده‌ی فنی همان که روزی حرمت دانشکده‌های دانشگاه تهران بود چگونه توجیه می‌کند که در گه خودش غلتیده(غلطیده!)‌است؟! چگونه توجیه می‌کند که با معین، عامل فاجعه‌ی هجده تیر 78 و تیر 81 به لاس‌وگاس می‌رود؟! چگونه توجیه می‌کند که انقدر بچه‌اند که کسی مثل معین دست‌شان می‌اندازد؟!
معین دیروز هر چه خواست گفت و هر تبلیغی خواست کرد و انجمن اسلامی شلغم دانشگاه تهران نه‌تنها خودش هیچ‌غلطی نکرد، حتی عرصه را بر دیگران هم تنگ کرد و مجری جلسه وقیحانه نسبت به جلسه احساس تملک می‌کرد. طوری که علناً آزادی بیان را قی کرد وتف به روی دموکراسی انداخت و در جلسه‌ای که همه به امید تریبون آزاد و پرسش و پاسخ آمده‌بودند، به دکتر معین گفت جواب کسی را ندهید تا پرسش و پاسخ نشود و بعد هم برای تریبون آزاد! قرعه‌کشی کردند؟! تا در جلسه‌ی انجمنی‌ها فقط بسیجی‌ها و صنفی‌ها حرف بزنند! مگر از اول قرار نبود از کون خود به حلوا بدهند. خب پس چرا که نه! مگر نه که ما ایرانیان سخاوتمندیم!
بگذریم از انجمنی‌ها که در خیاری هیچ کم نداشتند! اما واقعاً دانشجویان دانشگاه تهران هم کم نگذاشتند و از 6 نفری که پای تریبون رفتند، دو نفر در باره‌ی پولی کردن دانشگاه تهران گفتند که دکتر معین مثل همیشه مغلطه کرد. انگار خیلی خوب جواب این سؤال را از بر کرده‌بود. و از مجریان و همه‌ی کسانی که آن‌جا بودند خواسته‌بود، تنها همین سؤال را تکرار کنند.

نفر بعدی به زعم خود سؤالی کارشناسانه پرسید:" دکتر معین با توجه به وضعیت بد سینماها در دوره‌ی آقای خاتمی، شما چه طرحی در این زمینه دارید؟" که خب دکتر معین هم که به حد کفایت بامزه است در جواب گفت:"من هنرمند نیستم، ولی هنرمندان را خیلی‌خیلی دوست دارم!" خب دانشجوی احمق عزیز چه‌قدر لطف کردی که حق دیگران را گرفتی تا معین هم خوب به ریش‌شان بخندد.

نفر بعدی که از دانشکده‌ی پزشکی آمده‌بود هم کم نیاورد و از حوزه‌ی تخصصی دکتر معین از ایشان پرسید و با صدایی که شبیه چس‌ناله بود از دکتر معین خواست که دانشکده‌ی پزشکی را به وزارت علوم برگرداند! واقعاً این دانشجو فکر کرده‌بود دکتر معین هنوز هم وزیر علوم است!

نفر بعدی که کمی به خود زحمت داده‌بود و تحقیقی بس بزرگ کرده‌بود گیر داد به این‌که چرا معین در مصاحبه با شرق گفته‌است که اگر جای خاتمی بودم با بوش دست می‌دادم؟! و جالب است که این حرف معین را خلاف آرمان‌های انقلاب قلمداد کرد! خداوندا چه به سر این جماعت آمده‌بود؟!

و بالاخره آخرین نفر که سؤالی تقریباً منطقی از معین پرسید:" آقای معین با توجه به آن‌که در دوره‌ی خاتمی ایشان هر چه کردند شورای نگهبان رد کرد و ایشان مجلس ششم را با خود داشتند، مشکلات شما خیلی بیش‌تر از ایشان خواهد بود، در برابر این مشکل چه می‌کنید؟" خب این بار معین با منطقی اعجاب‌برانگیز پاسخ داد که در وحله‌ی اول باید بگویم که ما خدا را داریم! حتماً منظورش این بود که خدا منحصر به ایشان است و خاتمی از رحمات باری محروم بوده‌است! و حتماً آقای معین مانند پادشاهان عهد صفوی در هنگام بروز مشکلات به لشگر جن پناه خواهد برد! معین در ادامه گفت به نظر من خاتمی در دولت‌اش تنها بود و من معتقد به حرکات جمعی هستم و تیم "خاتمی، معین، کولایی" تیمی موفق خواهد بود که در مقابل این مشکلات می‌ایستد! خب معین جان خدا سر کم‌دردت رو نگه داره، که انقدر به فکر رفع مشکلات هستی.
جواب‌های معین به سؤالات کتبی هم جالب است، که البته از زیر تیغ بی‌رحم سانسور گذشت:
سؤال:" نظر شما درباره‌ی رفراندوم چیست؟"
معین:" رفراندوم حق طبیعی ملت است."
به خدا از خامنه‌ای هم این سؤال را می‌پرسیدند همین جواب رو می‌داد. ومتأسفانه آقای مجری به خودش اجازه نداد کمی معین را سؤال‌پیچ کند.
سؤال:" اگر در زمان ریاست جمهوری شما فاجعه‌ی 18 تیر رخ می‌داد به جز استعفا چه می‌کردید؟"
معین:" خب البته من در اون حمله‌ی وحشیانه و مغول‌وارانه از مقام خودم در وزارت استعفا کردم و استعفایم خیلی جدی بود و اول آن‌را به مطبوعات تسلیم کردم و بعد به شورای عالی رفتم. بعد هم به کوی رفتم و در کنار دانشجویان بودم و آن‌ها را دلداری می‌دادم. اما اگر رئیس جمهور می‌بودم هم همین کار را می‌کردم ولی استعفا نمی‌کردم و ریشه‌ی آن‌را پیدا می‌کردم."
جل الخالق این معین چرا انقدر دروغ می‌گوید؟! در بین دانشجویان بودی و آن‌گاه ایستادی و نگاه کردی‌، ببینی چه‌طوری احمد باطبی را می‌گیرند و چه‌طوری بچه‌ها را از بالای طبقه‌ي سوم پایین می‌اندازند! که چگونه چماقداران‌ات به وظایف‌شان عمل می‌کنند! معین حتی به خودش زحمت نداد به حکم باطبی و دیگران اعتراض کند. حتی دانشجویان کوی را اوباش و اخلال‌گر خوانده‌بود. حالا آمده‌است با چه رویی خودش را مصلح می‌خواند و از دانشجویی که چشم‌اش را صابون زده‌است و نمی‌بیند هنوز هم‌دوره‌ای‌هایش که معین آن‌ها را اوباش خواند در بند هستند، از این دانشجو می‌خواهد از او حمایت کند تا در دانشگاه گل بکارد. مگر در این دوره‌ی 10 ساله‌ی وزارت‌اش چه گلی به سر دانشگاه‌ها زد؟! که حالا می‌خواهد در ریاست جمهوری‌اش تکرار کند؟! جز این‌که پولی کردن و خصوصی‌سازی دانشگاه‌های دولتی را باب کرد؟! مگر در همین دوره‌ی معین نبود که هر اتفاقی که تا آن زمان ناممکن و غیرقابل‌تصور بود در دانشگاه به وقوع پیوست؟! مگر در همین دوره‌ی معین نبود که چماقداران وارد دانشگاه شدند؟! حتماً این‌بار می‌خواهد از وجودشان در کوچه و خیابان برای تأدیب اوباش استفاده کند! مگر در همین دوره‌ی معین، دانشجویان کتک نخوردند و معین سکوت کرد؟! مگر آقاجری را که گرفتند و اتهام ارتداد به او زدند، نباید معین به خاطر همکارش در وزارت حرفی می‌زد؟ پس چرا سکوت کرد؟! اصلاً معین به‌جز سکوت کار دیگری هم بلد است؟! حالا هر کس می‌خواهد بیاید ببیند در کلاس‌های عمومی دانشگاه تهران چه درس‌هایی ارائه می‌شود و چگونه اساتید محترم قصه‌ی بی‌بی گوزک و بز اخوش برای دانشجویان تعریف می‌کنند. معین که از اداره‌ی یک جامعه‌ی فرهنگی برنیامد، چگونه می‌تواند مسئولیت ریاست جمهوری را قبول کند؟! حتماً با توکل به خدا و اتکال به نیروی سپاه جن!
معین باز هم می‌خواهد شعار بدهد و دیگران را جلو بیندازد، اما وقتی این اندک پتانسیل مردم هم تمام شد، با یک جامعه‌ی مرده و یک مشت زندانی چه می‌کند؟!
آقای معین خوب نگاه کن، به دست‌آوردهایت خوب نگاه کن. در دانشگاه تهران دیگر نشریه‌ای چاپ نمی‌شود و نشریه‌های کوی اخبار ورزشی انتشار می‌دهند! دیگر در انجمن‌اسلامی کسی نیست که جلوی چرندیات‌تان بایستد. دیگر در این دانشگاه جنبنده‌ای نیست و همه‌ی جنبش‌ها از بیرون به این‌ فضای مرده القا می‌شود. این محصولی است که شما به بار آورده‌اید. تخم خفقان و ترس و انفعال را شما در این دانشگاه کاشتید و بر پیکر نیمه‌جان‌اش در تیر 81 و پس از آن در 16 آذر 83 گرد مرگ پاشیدید.
البته معین خیلی هم بی‌سیاست نبوده‌است، اول تحریک، بعد سرکوب و سرآخر خفقان و حالا هم می‌خواهد لاشه‌هایمان را چال کند. دست‌اش درد نکند.این دانشگاه فقط یک چیز کم دارد، فقط منتظر است گروه فشار معین کلنگ به دست بگیرند و به کل خراب‌اش کنند. که حتماً در طی سال‌های ریاست جمهوری به این افتخار هم نایل می‌شود و این بار به عنوان یک مسئولیت سیاسی و نه فرهنگی، به فرهنگ‌کشی سرافرازمان می‌کند.
معین باز آمده‌است تا مردم را بر سر دو راهی بد و بدتر گیر بیندازد تا پای صندوق‌های رأی بیایند. اما آقای معین شک نکن که شما بدتر هستی و بدی وجود ندارد و بدتر به حکم بدتر بودن نباید انتخاب شود.
درود باد بر دکتر معین نماینده‌ی فرهنگ کشی ایران. ان‌شاءالله با نادر شاه و چنگیز خان مغول محشور شود!
سر آخر این‌که متأسفم برای جامعه‌ای که به این دانشگاه چشم دوخت‌است، متأسفم برای دانشکده‌ی فنی که زمانی حرمت دانشکده‌هایش می‌خواندند و امروز لمپن دانشکده‌ها شده‌است. متأسفم برای انجمن‌اسلامی که در گه خودش غلت می‌زند. متأسفم برای آزادی بیانی که معین دم از آن می‌زند و می‌خواهد به ما عرضه کند. متأسفم برای فرهنگ نداشته‌مان که معین می‌خواهد به ما تزریق کند. متأسفم برای خودم که چه‌قدر کردم تا به این لاس‌وگاس بیایم.
برای وبلاگستان که هاله را از دست داد هم به‌شدت متأسفم.
پی‌نوشت:
در این جلسه جهت اعتراض به سانسور خبری صدا و سیما در برنامه‌ی 16 آذر 83 از فیلم‌برداری و عکس‌برداری خبرنگاران آن‌ها ممانعت به عمل آمد.